Η ΓΥΜΝΗ ΦΤΩΧΕΙΑ

Eutanazija srpske duše (1)

Ona je na umoru,sa svake strane opkoljena i gotovo bez kiseonika kakav je potreban da bi se trajalo sada i ovde;njeno trajanje mnogi slučajno,ili namerno brkaju sa postojanjem.U životu je održavaju veštačke tvorevine čije klice joj zapravo razaraju sva ona svojstva koja su je činila jedinstvenom među svim ostalim dušama koje su podigle Gradove,Zastave i našle uporište u Jeziku.

U njenom korenu je misao stara,pradavna koju je tako dobro izrekao 

jedan stanovnik drevne Grčke: ''čovek je čoveku bedem'';naravno on je živeo pre nje,pre te duše lutalice,ali da iko može biti siguran da se ona sa tim drevnim čovekom već tada nije srela u obliku male,sitne,oku nevidljive čestice koja je tražila svoje buduće utočište?

Sada ona traži utehu i malo vazduha jer njen bedem,Čovek,načet je sa svih strana i i često je u sebi ne prepoznaje već joj daje drugačija imena ubijajući je time u sebi.

Sada ona,ta srpska duša ugrižena za srž pronalazi tek neka od skrovišta u onima koji se nisu predali brzini,sumanutosti,gramzivosti,pohlepi i rasprodaji vrednosti zarad malo prolazne,isprazne i najjeftinije slave.

Ali,sve se na ovom svetu zamara,umara i gubi;tako i ona koja je do juče bila besmrtna koliko i onaj ljudski bedem koji je u njoj i kroz nju živeo,štiteći je od zaborava i zajedničke im smrti,sada sve duže i duže drži oči sklopljene,a njeni kapci skoro da se i ne otvaraju.Ta duša bi htela da u svoj pogled primi širinu neba i zemlje,ali sve ređe joj dopuštaju da gleda.Iznajmili su je za učestvovanje u jeftinim farsama koje prodaju minute nečeg što se samo naziva vremenom,ali postoji zarobljeno tek u novčanicama isplaćenih onima koji prodaju sam život neukih između dve emisije,dva glasanja,dva rata...

Zato ta duša ropće i čini se kako ćemo joj učiniti veliku uslugu ako joj okončamo brzo tu agoniju pred saznanjem da ona iz nas nestaje,da polako iščiljava iz naših pogleda,ali ne zato što nas ostavlja već zato što smo je napustili.Čini nam se kako bismo trebali da je ubijemo brzo,sami sebi laskajući kako ćemo samo jednom pravom dozom,pravom merom otrova olakšati njene muke;muke one koja nas je do sada čuvajući od zaborava štitila i od same večne smrti ljudi koji za sobom ne ostavljaju ništa sem praznine.

Eutanazija za srpsku dušu-dobrovoljna anestezija duha i savesti pred novim božanstvima koja je ljudski bedem ove duše uzdigao na presto svoga zajedničkog postojanja-dobit,pohlepa,licemerje,laž.

Čega se bojimo mi koji smo jednom pronalazili svoju domovinu i svoju tamnicu u njoj?Šta još čekamo?Nismo našli dovoljno oštar nož da je rasporimo,ili možda oklevamo jer smo počeli da se konačno stidimo svog straha pred božanstvima dobiti i izgleda,nepravde i puke spoljašnjosti?

nastaviće se...

(napisano 14.marta 2011)

Sanja Vojnović

ΜΙΣΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΥΜΠΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ

Είμαι μια χιονονυφάδα
που ζει κάτω από τον Ήλιο
Είμαι ένα φύλλο
που τρεμοπαίζει στον αέρα
χωρίς το δέντρο του
Είμαι μια ρίζα
που ακόμα καταφέρνει χωρίς το χαμένο της κορμό

Είμαι η μέρα χωρίς το φως
και η νύχτα χωρίς τα αστέρια

Τα μισά μου λείπουν
αλλά και με αυτά που κρατώ
φτιάχνω όλο το σύμπαν
ένα κόσμο ολόκληρο
γιατί
όταν κοπούν τα πόδια
τους τόπους ταξιδεύεις νοερά
και όταν λείπουν οι σκέψεις
τα βήματα μόνα τους
βρίσκουν το δρόμο

Σε μια σταλιά του ανθρώπου
βρίσκεται η ανάμνησή του
που αρκεί να συμπληρώσει
ό,τι έχει χαθεί με το χρόνο

Σάνια Βόινοβιτς
23/08/2015

TVOJE POSLEDNJE UPORIŠTE

Samo što ustaneš započinje
taj beskonačni pritisak na tvoje biće
Svi su se urotili protiv tvog slobodnog disanja:
banke
predsednici
pošte
slavine
standavac koji kuca na vrata
očekujući novčanice koje mu pripadaju
poslodavci
i njihovi tasteri 
Samo što otvoriš oči
evo opet njih
kese ti se u lice 
smeju se do suza tvojoj bespomoćnosti:
zidovi
škole
fabrike
računi bez para
hroničan bol u leđima
gazda kome je uvek malo novca
a uvek ima previše toga da kaže
na račun tvoje slobode
Samo što zevneš
na juriš su spremne
sve krvopije
svi zli komšije
advokati firme koja greje stanare
opštinske ćate 
koje deru stolice iza šubera
nesrečne ne-majke koje 
u 44-toj vrište: Sad hoću dete!!
sirena za požar
znak policijskog automobila

I tako...
kako god da okreneš
tome nema kraja
ta igra se ponavlja svakog dana
a ti sediš pridavljen
potčinjen
i potpuno slomljen

I jedina  stvar koju sam možeš 
da učiniš
za sebe samog
jeste da ih gledaš
s prezirom
siromaha kome se nema
šta oduzeti

I tada možeš početi
da se smeješ na glas
svim tim
ozakonjenim derikožama
profesionalnim pijavicama
i možeš im se rugati
snagom čoveka kome nije 
ostalo ništa...
da su to znali možda bi ti
nešto i ostavili
kako bi te lakše ucenjivali

Zato svakog jutra
budi spreman
u gardu
i reci svom tom šljamu:
Ovde sam i čekam vas!

To je tvoje poslednje uporište 
i početak njihovog kraja


Sanja Vojnović
7.07.2015.

GRCKI PONEDELJAK KOJI DOLAZI PO SVE NAS

 GRCKI PONEDELJAK KOJI DOLAZI PO SVE NAS

  Da li si ikad razmisljao ti,da ti,sto citas ove redove - ti siromasan,nezaposlen,obespravljen,odbacen...ti,moj drug,sapatnik,saborac,sacovek,zasto si siromasan,nezaposlen,obespravljen?Zasto za tebe nema nigde mesta,zasto si peti tocak na kolima?
  Odgovor je jednostavan jer ''oni'',a ti znas vrlo dobro ko su ''oni'' tako hoce i tako im se moze!Ja ti pisem iz jedna zemlje koja se raspada po savovima,koja u ponedeljak koji nam dolazi moze prsnuti u paramparcad.Ukoliko se to ne desi tada,to je samo zato sto eksplozija,nadolazece razaranje ima kasno paljenje.
   Ako se pitas kakve veze ovo ima sa tobom,objasnicu ti druze,prijatelju,nepoznati brate- ''oni'' su karika koja povezuje tebe u zemlji Srbiji,i svim ostalim zemljama naseg,nekadasnjeg zajednickog sveta.''Oni'' koji ce u ponedeljak udariti tacku na mnoge stvari u ovoj zemlji peska,sunca i mora u kojoj kao i ti postoje mnogi gladni,siromasni,nikome potrebni koji kao i ti,sabarate i saborce koji me ne znas,nigde nemaju mesta.
  U ponedeljak 26.januara,ako te ne mrzi,ako nisi suvise umoran,satrven i gladan,ubijen i odbacen,satran i isfroclan problemima,pogledaj ponovo ove redove,a onda se seti Grcke.U njoj se odigrava poslednji cin jedne predstave koja je napisana upravo onako kako bi ''oni'' hteli, zbog svega onoga sto bi ''oni'' hteli.
  Nacisti iz poznatih,bogatih porodica- profesionalni politicari,tehnokrate skolovane na prestiznim fakultetima za takve strvine,strajkbreheri koji tuku strajkace i protestante,novinari placeni da plasiraju kandidate desnice i putane pevacice kako bi zabavljale gladne mase zatupljujucim refrenima o ''izgubljenim ljubavima'',gosn Aleksis C. koji je sa levog presao na desno zajedno kako bi se sreo sa sponzorima - brodovlasnicima ,mafijasima i inima....to je,dragi moj nepoznati brate, sastav ''onih'' koji brane postojeci sistem i paradiraju pred nasim ocima.Izmeni im imena,lica i ne moras bas mnogo,i eto ti istih tih gadova,ali u zemlji iz koje me citas.
  Znam da mozda nista neces uciniti procitavi ove redove,ali u ponedeljak koji dolazi- zamisli se,barem malo...!!!
  Jer to je ponedeljak koji dolazi po sve nas!!!!

Sanja Vojnovic

23.januara 2015...

ΕΝΑ ΚΑΡΤ-ΠΟΣΤΑΛ ΤΗΣ ΤΑΝΙΑΣ (1)

Η Τάνια μου στέλνει τα σημειώματά της που τα ονόμασε 

'' καρτ ποστάλ''...είναι οι σκέψεις της που γράφει σε ένα μπλοκάκι

εκεί  στο Βορρά , 2000 χιλιόμετρα μακριά....Θα τα διαβάσω αυτές οι μέρες και στο ραδιόφωνο που το ''ανοίγω'' που και που για να βάζω μουσική και να διαβάσω για τους ακροατές αυτά που γράφω ή αυτά που έγραψαν κάποιοι άλλοι...

Το καρτ ποστάλ της Τάνιας ( 1)

Το τηλέφωνο άρχισε να χτυπάει

ενώ όλη την ημέρα σώπαινε σεμνά.

Του κανενός δεν είχε περάσει απ'το μυαλό

να με πάρει...

Η φίλη μου καλεί και λέει:

'' Χεϊ, δε σε άκουσα εδώ και δύο μέρες

και σκέφτηκα να σε πάρω,

να δω αν όλα είναι εν'τάξη...

Τι κάνεις; "

Έτσι,λόγω του τηλεφωνήματος ίσως τούτη 

η μέρα δεν πέρασε άσκοπα.

Κάποιος με πήρε ένα τηλέφωνο χωρίς

να αποσκοπεί κάπου...

Αυτό που μου έχει κολλήσει

είναι το ''δεν σε άκουσα εδώ και δύο μέρες...'' 

Τατιάνα Βόινοβιτς ( χειμώνας 2014)

Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΕΡΒΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

ΤΟ Κ.Κ.Σ. ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ -ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΕΡΒΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ - ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΕΚ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε. ΣΤΗ ΣΕΡΒΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ. ΤΑ ΝΤΟΠΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΞΕΝΑ Μ.Μ.Ε. ΘΕΩΡΗΣΑΝ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΑΝΑΞΙΟ ΛΟΓΟΥ...ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΑΝ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ Η ΕΡΓΑΤΙΑ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΄΄Η ΔΙΕΘΝΗ'' ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΞΑΝΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ!!

Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΕΡΒΙΚΟΥ ΣΥΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ (S.S.F. - SRPSKI SINDIKALNI FRONT)

Δέκα χιλιάδες άτομα -τα οποία είναι τα μέλη του Σέρβικου Συνδικαλιστικού Μετώπου - συγκεντρώθηκαν στις 10 Δεκεμβρίου στο Βελιγράδι λόγω της Ημέρας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ταυτόχρονα ζητώντας την ακύρωση των αλλαγών του Εργασιακού Νόμου όπου συμπεριλαμβάνεται και το Νόμο περί της απεργίας.
Η συγκέντρωση των μελών του Σ.Σ.Μ., των φοιτητών , των μελών του Κομμουνιστικού Κινήματος Σερβίας και των πολιτών που υποστηρίζουν τις δράσεις του Εργατικού Μετώπου που πρόσφατα ιδρύθηκε – άρχισε στις 11 η ώρα. Η πορεία άρχισε από την εκκλησία του Αγ.Μάρκου και έφτασε στη Βουλή. Μπροστά στη Βουλή τους διαδηλωτές χαιρέτισε ο Ζ.Κόρατς , βουλευτής του SDU( Σοσιαλδημοκρατική Ένωση ) ο μοναδικός που είχε το θάρρος να βγει μπροστά στους εργάτες και να πει ότι και ο ίδιος συμφωνεί με αυτούς τονίζοντας ότι ο ίδιος δεν έχει δει ούτε καν διαβάσει τις προτεινόμενες αλλαγές του Εργασιακού Νόμου κάτι που είναι παράξενο διότι δεν είναι δυνατόν να αλλαχθεί ένας Νόμος χωρίς να γνωρίζουμε το ποια μορφή μπορεί να πάρει στο τέλος.
Στο όνομα των δημοσιογράφων στους διαδηλωτές μίλησε η πρόεδρος του Συνδικάτου Δημοσιογράφων Σερβίας Ντ.Τσαμπάρκαπα.
Αξιοσημείωτο είναι το ότι τα Μ.Μ.Ε. της Σερβίας είτε ‘’ έκρυψαν’’ την Κυριακάτικη διαδήλωση των εργατών είτε παραπληροφόρησαν τους πολίτες λέγοντας αλαζονικά ότι ‘’ο αριθμός των διαδηλωτών δεν ξεπέρασε τα χίλια’’. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί ‘’ έκρυψαν’’ εξολοκλήρου το γεγονός ενώ μερικά από τα media του διαδικτύου ( ηλεκτρονικές εφημερίδες) περιγελούσαν τους εργάτες που έλαβαν μέρος στην πορεία περιγράφοντας τους προσβλητικά και κοροϊδευτικά γεγονός που από μόνο του μαρτυρά για το επίπεδο και την κατάσταση των Μ.Μ.Ε. στη Σερβία .
Από τη Βουλή η πήρε την κατεύθυνση προς την προς το Κτήριο της Κυβερνήσεως όπου στους συγκεντρωμένους έχουν απευθύνθηκαν οι εκπρόσωποι των συνδικάτων : οι επικεφαλείς του Σέρβικου Συνδικαλιστικού Μετώπου, Ζ.Βεσελίνοβιτς και Ζ.Μρκιτς εκ μέρος της ‘’Ομόνοιας’’ ,Ι. Τσβετάνοβιτς εκ μέρος της ‘’Ομοσπονδίας’’, Δ. Μάτιτς από τον Συνδικάτο Βιομηχανίας και ο Γκ.Βίντοβιτς από το Συνδικάτο Σέρβικης Αστυνομίας. Όλοι τους συμφώνησαν με το ότι οι αλλαγές Νόμου περί της εργασίας και του δικαιώματος του εργάτη να απεργεί ‘’δε θα περάσει’’ και απέτισαν την ενσωμάτωση του Σέρβικου Συνδικαλιστικού Μετώπου στις διαπραγματεύσεις και τις συζητήσεις σχετικά με τις προαναφερόμενες αλλαγές στα πλαίσια του εργασιακού Νόμου. Οι εκπρόσωποι των συνδικάτων εξέφρασαν την διαφωνία με τις προτεινόμενες αλλαγές και βαθιά σύγχυση με την αμέλεια και την αδιαφορία της Κυβερνήσεως σχετικά με τα δικαιώματα των εργατών στέλνοντας μήνυμα προς την Κυβέρνηση ‘’ ότι σημερινή διαδήλωση είναι μόνο η αρχή μιας μεγάλης μάχης και της ενοποίησης της σέρβικης εργατιάς’’.
‘’Αυτοί που μας κατεδάφιζαν ,που μας βομβάρδιζαν είναι αυτοί που σήμερα γράφουν τον Εργασιακό Νόμο. Οι ίδιοι αυτοί που σκότωναν χιλιάδες ανθρώπων και των παιδιών μας μέσω της Κυβέρνησης ‘’μαριονέτας’’ προσπαθούν να μας γράψουν Νόμο! Ακύρωσαν τη σκλαβιά στην Αμερική ( Η.Π.Α.) και τώρα θέλουν να την θεσπίσουν τη σκλαβιά στη Σερβία! Δε θα τους το περάσει! Θα μαχόμαστε ως τον τελευταίο από εμάς και δε θα τους επιτρέψουμε να μας κάνουν σκλάβους!’’- είπε ο Ζ.Βεσελίνοβιτς ο πρόεδρος της ‘’ Ομόνοιας’’. Ο Βεσελίνοβιτς πρόσθεσε ότι ‘’η κοινωνία μας (σέρβικη κοινωνία) είναι στη φάση της πληροφόρησης μέσω του ‘’ κίτρινου τύπου’’ ( επίκαιρα κατά του Τύπου είναι τα ριάλιτι , οι ζωές τον ‘’επωνύμων’’ Σ.τ.Μ) και ότι τους πολιτικούς πιο πολύ ενδιαφέρουν οι λαϊκές αγορές στο Βόζντοβατς ( Βελιγράδι) και οι εκλογές ,παρά τα δικαιώματα των εργατών ‘’.
Βεσελίνοβιτς κατέκρινε τον σκοπό της Κυβέρνησης να πουλήσει της εταιρίες που έχουν εθνική σημασία, κατέκρινε και την πρόσληψη των ξένων συμβούλων και ανάγγειλε τα καινούρια μέτρα ( διαδηλώσεις ,υπογραφές των πολιτών, δημοψηφίσματα ) που θα πάρουν τα Συνδικάτα στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν την εφαρμογή όλων αντεργατικών νόμων.
‘’ Θα πολεμήσουμε με όλα τα μέσα που κατέχουμε για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματα των πολιτών της Σερβίας! Θα μαζεύουμε τις υπογραφές ,θα παρακινήσουμε τα δημοψηφίσματα και θα διοργανώνουμε τις απεργίες σε όλη τη χώρα!’’, ήταν το τελευταίο ‘’μήνυμα από τη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Βελιγράδι.
Το Κ.Κ.Σ. (Κομμουνιστικό Κόμμα Σερβίας) τόνισε ‘’ ότι ήρθε η ώρα ριζοσπαστικοποίηση η μάχη για τα δικαιώματα των εργατών’’ και να αρχίσουν κοινωνικές μεταρρυθμίσεις στη χώρα με τις οποίες ‘’θα σώσουμε αυτά που μας απόμειναν.’’ Επίσης το Κ.Κ.Σ. είναι της άποψης ότι είναι εντελώς απαράδεκτη η εξουσία αυτών που ‘’ έχουν κόψει την κάθε σχέση με το λαό και αντιπροσωπεύουν αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα της Δύσης και της πλουτοκρατίας.’’ ( ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Σ.Βόινοβιτς)

''ΕΡΓΑΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΟΣ''- ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ 10/12/2013

ΤΟ Κ.Κ.Σ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΑ

Η ΖΕΣΤΑΣΙΑ

Μου αρέσει όταν νιώθω τη ζεστασιά
σαν να είμαι τυλιγμένη
με μία αόρατη κουβέρτα
σαν να βλέπω τον εαυτό μου 
από την απόσταση
και μπορώ να αγγίζω το σώμα μου
με ξένα χέρια που είναι και δικά μου ταυτόχρονα
και να βλέπω από κάθε γωνία 
το παράξενο κτίριο που το έπλαθε
η φύση από λίγα κόκαλα , μερικές στάλες
αίματος και λίγη σάρκα
Μου αρέσει όταν αισθάνομαι
λες και είμαι σε ένα απέραντο ωκεανό
του αφρού και λούζομαι με τις φούσκες του
γεμάτες νερό ζεστό , καθαρό , διάφανο
που χαϊδεύουν το μαλλί μου με αόρατα
τους δάχτυλα
Μου αρέσει η ζεστασιά αυτή
που υπάρχει μόνο στο μεθύσι
όταν από το ποτό αρχίζεις και χάνεις 
τις συνηθισμένες σου απόψεις για το
τι είναι το πρέπει και ελεύθερα
αφήνεις τον εαυτό σου
να πετάξει στη ζεστασιά
που δε σου τη προσφέρει
κανείς
και την νιώθεις μόνο όταν
 χάνοντας τις ισορροπίες σου
φτάνεις στα απόμακρα μέρη της
μοναξιάς σου

Σάνια Βόινοβιτς
5/11/2012

ΟΙ ΩΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΠΟΤΕ

                              ΟΙ ΩΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ

Είναι αυτές που 
σε γυρεύουν 
ενώ εσύ δεν έχεις καμία όρεξη
να κάνεις παρέα με τα κοφτερά
τους νύχια
με τα θανάσιμα τους δόντια.

Είναι αυτές που 
όταν
δεν έχεις υπομονή ούτε
για τον ίδιο τον εαυτό σου
σου ζητάνε
το παρόν από παντού
και δε δέχονται το ''όχι'' σου.

Είναι αυτές που
σε ψάχνουν
στο σκοτάδι 
όταν εσύ δεν μπορείς άλλο
ούτε θέλεις τίποτα πια
για να σου προσθέσουν
και άλλη σκουριά
εκεί που πονάς
για να σε τρώνε
σαν τα παλιά σίδερα
ώσπου φαγωμένος
δε θέλεις πια
ούτε τη ζωή σου.

Είναι 
οι ώρες
της ανυπαρξίας
του πνευματικού λήθαργου
της απογοήτευσης
που δεν την γνώρισε κανένας πριν
ούτε θα την γνωρίσει μετά
γιατί είναι μόνο δική σου.

Είναι 
οι ώρες 
που δεν περνάνε
ούτε με τη μουσική
ούτε με τις αναμνήσεις.

Είναι 
αυτές που δε σε αφήνουν
όσο διαρκεί το
βασίλειό τους
και εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα
παρά να περιμένεις
σκυφτός σε κάποια γωνία
ξαπλωμένος σε κάποιο κρεβάτι
που μοιάζει με νεκροκρέβατο
και σε σκεπάζει
με τη θλίψη που δεν μπορείς
να την ξεχάσεις.

Σάνια Βόινοβιτς
30/10/2012

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ – Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ-

   Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ – Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ-

…..Αλλά ο πόλεμος δεν τελειώνει εκεί με την τελευταία σφαίρα – ζει μέσα σου στην καθημερινή σου κίνηση , ανάμεσα στους ανθρώπους που -όπως και εσύ – επέζησαν . Ο πόλεμος έχει τις μετενέργειες του. Διαρκεί και τώρα με το δικό του ύπουλο τρόπο. Δεν σε αφήνει έτσι εύκολα. Δεν του ξεφεύγει .Δεν του ξέφυγα ούτε εγώ. Δεν του ξέφυγαν ούτε τα παιδιά που σήμερα είναι 18.

   Έχει μπει στα κύτταρα μου μαζί με το μαύρο πράγμα που σερνόταν στους δρόμους σαν ένα είδος μαύρης ομίχλης . Έχει μπει στο  αίμα μου με τα μολυσμένα νερά που έπινα τότε και με τις ώρες που έβλεπα τις φωτιές που κατάπιναν τη βιομηχανία μίας κοντινής πόλης από το παράθυρό μου περιμένοντας να πεθάνω από στιγμή σε στιγμή.

Έχει μείνει μέσα μου αυτό που λένε  « ο πόλεμος » με την εικόνα της καμένης γέφυρας που είχε τις άκρες τις βυθισμένες στα κρύα νερά του ποταμού που μαζί του έπαιρνε κομμάτια στο δρόμο του προς τη Μαύρη Θάλασσα. Ο πόλεμος ζει στις αναμνήσεις μου, στα χαμένα βλέμματα των ανθρώπων που συναντούσα τότε στο δρόμο .

            Ο πόλεμος έχει επιζήσει μέσα μου και έχει ξαναγεννηθεί στην γενιά που ήρθε μετά ,που ακολούθησε τα βήματα μας και έγινε συνέχεια του πολέμου που τώρα γίνεται χωρίς να ακουστεί σφαίρα.

            Η αβεβαιότητα που μας βασάνιζε για χρόνια μας έκανε να μην σκεφτόμαστε

τίποτα παρά εάν θα είμαστε εδώ την επόμενη στιγμή και μας φύτεψε το θυμό μέσα στις σκέψεις μας που στριφογύρισαν από τις ολόιδιες έννοιες της επιβιώσεις.

            Γίναμε αδιάφοροι και νευρικοί ταυτόχρονα. Γίναμε ένα  εκρηκτικό μείγμα που αντέχει τον πόνο και δε μιλάει, αλλά που επίσης  πολύ εύκολα μετατρέπεται σε μια φλόγα που καίει τα πάντα μπροστά της για ασήμαντους λόγους . Έτσι πολύ σύντομα η κωμόπολή μου έγινε σκηνικό πολλών εγκλημάτων – οι άνθρωποι άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους για οτιδήποτε, οι αυτοκτονίες έγιναν πιο πολλές.

            Οι άνθρωποι αυτοκτονούσαν με βόμβες που τις πούλαγαν οι πρόσφυγες , οι πρόσφυγες αυτοκτονούσαν με τα πολυβόλα που είχαν περάσει λαθραία στη Σερβία.

            Οι δολοφονίες όμως σχεδόν κατά κανόνα  γίνανε με τα μαχαίρια και συνήθως ο λόγος τους ήταν το χρήμα. Τις δολοφονίες τις κάνουν οι νεαροί άνθρωποι- η νέα , μεταπολεμική γενιά.

            Τον συγγενή  μου -που ήταν ένας γέρος - είχανε δέσει και τον κόβανε όλη την νύχτα κομμάτι – κομμάτι και στο τέλος του κόψανε το κεφάλι. Είχε μια μικρή σύνταξη από το εξωτερικό όπου δούλευε. Στα μάτια του ενήλικου κοριτσιού και των συνεργατών της αυτό το ποσό ήταν μεγάλο. Τον βασάνιζαν να τους αποκαλύψει που έχει τα χρήματα. Όλα τα χρήματα που είχε ήταν κάπου εκατό ευρώ. Νόμιζαν ότι τους κοροϊδεύει ,έτσι τον δέσανε και βασάνισαν…

            Ξαφνικά άρχισαν να κυκλοφορούν τα όπλα, να πωλούνται τα ναρκωτικά. Αν καμιά φορά το βράδυ περπατάω στο δρόμο βλέπω τα παιδιά του γυμνασίου μεθυσμένα και μαστουρωμένα. Παίζουν ξύλο και πετάνε  τα άδεια μπουκάλια από το ρακί που το έχουν πιει στο δρόμο. Τα μπουκάλια σπάνε και  τους προκαλούν γέλιο. Τα πρόσωπα τους είναι παιδικά πρόσωπα που αγριεύονται τόσο πολύ από το ποτό και τα τσιγαριλίκια  και γίνονται το πρόσωπο του κτήνους . Τους παρατήρησα από μακριά ή από το ταξί όταν γύριζα από τα ταξίδια – όλοι τους έχουν την ίδια έκφραση της βαρεμάρας και  της απόγνωσης . Σπρώχνουν ο ένας τον άλλον και βρίζουν. Γελάνε χωρίς λόγο , καταστρέφουν τις παιδικές χαρές και όλη την νύχτα ουρλιάζουν τρέχοντας στο κεντρικό δρόμο.

            Είναι ντυμένοι στα σκούρα ρούχα . Τα αγόρια με το κεφάλι συνήθως ξυρισμένο και τα κορίτσια με λιγοστά ρούχα όπως είναι της μόδας και όπως ακριβώς ντύνονται οι τραγουδίστριες στα κανάλια…η ντροπή εξαφανίστηκε. Η μεταπολεμική γενιά που δεν είδε ποτέ της τίποτα απ’ όλα αυτά που είδαμε εμείς νοιάζεται μόνο για τα χειροπιαστά και το «φαίνομαι» της είναι πιο σημαντικό από το «είμαι» .Αυτή η γενιά δεν ταξιδεύει πολύ, δεν διαβάζει τα βιβλία που προέρχονται από άλλες τις χώρες της μεγάλης Γιουγκοσλαβίας…Ο πόλεμος ζει μέσα στα παιδιά αυτά με τις χυδαιότητες που έχουν μάθει από την τηλεόραση , ζει μέσα στα μυαλά τους με τις φιλοδοξίες να « κάνουν πολλά λεφτά γρήγορα» . Τα κορίτσια έγιναν εμπόρευμα και εμφανίστηκαν και οι λεγόμενοι  «χορηγοί» . Οι « χορηγοί» είναι οι άνδρες που τελευταία είκοσι χρόνια έχουν βγει στην κοινωνία από τον υπόκοσμο. Έχουν πολλά χρήματα που τα έχουν βγάλει με διαφορές παρανομίες. Έχουν ακριβά γούστα. Στα ακριβά τους γούστα, εκτός από τα μεγάλα αυτοκίνητα, τα τατουάζ, τα επώνυμα ρούχα, τα ταξίδια στα εξωτικά μέρη του κόσμου- εκτός από όλα αυτά , είναι και τα κορίτσια. Τα κορίτσια που θέλουν να φύγουν από την επαρχία που δεν υπάρχουν δουλείες ,που οι άνθρωποι πεινάνε.

 Έχω ένα τέτοιο κορίτσι  στη γειτονιά – είναι 18 χρονών και το μόνο που κάνει είναι να φτιάχνεται και να γυρίζει  τη νύχτα . Στο σπίτι της δεν έχει μπάνιο και ο πατέρας της παράτησε την οικογένεια . Το κορίτσι θέλει να γίνει μοντέλο και συμμετέχει στις καλλιστείες ημίγυμνη. Τα μαλλιά της είναι πάντα φρεσκολουσμένα και τα νύχια βαμμένα. Το πρόσωπό της καλυμμένο με την πούντρα.

            Είναι μια από τις χιλιάδες των κοριτσιών της γενιάς που- στην ουσία- δεν έχει γεννηθεί ποτέ της και ζει σε ένα κενό της χώρας που σιγά φτάνει το πάτο, που διαλύεται ακόμα…Ο πόλεμος ακόμα υπάρχει εδώ, μόνο που είναι βουβός, που δε σκοτώνει πια με βόμβες.

            Σήμερα μας σκοτώνουν τα ίδια τα χέρια μας που δεν τα έχουμε για τίποτα περισσότερο από την αρπαγή. Έχουμε μάθει να επιβιώνουμε. Όλα τα άλλα έχουμε ξεχάσει. Θέλουμε τα πάντα , ενώ δεν έχουμε το πιο ουσιώδης πράγμα – τον εαυτό μας γιατί έχουμε χαθεί στο δρόμο του πολέμου και της επιβίωσης.

            Ο πόλεμος μετά του πολέμου είναι αυτό το απέραντο κενό οπού ζούμε χωρίς προσανατολισμό , όπου τα νιάτα πουλιούνται για τα χρυσά κοσμήματα , για τα μεγάλα αυτοκίνητα, για τη φυγή από την αληθινή ελευθερία.

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

           

.

           

ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ - Η ΠΑΛΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

                                                     ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ
                                                 ( Η ΠΑΛΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ..)

Παραδέχομαι
το τίποτα
παρά λίγο να με βγάλει νοκ-άουτ.

Έχει βαρύ χέρι και δεν το νοιάζει
που πονάω
που βαριέμαι να του απαντάω,
που βαριέμαι να το παλεύω.

Προσπαθώ 
να του ξεφύγω γράφοντας,
να γλιτώσω από την αγκαλιά του
φτιάχνοντας ένα καινούριο κόσμο στο χαρτί.

Το τίποτα δεν το βάζει κάτω
έχει συνωμοτήσει με όλες τις αναποδιές :
με το τηλέφωνο που με διακόπτει,
με το λογαριασμό των 40 ευρώ,
με το κρύο,
με τη μοναξιά που και αυτή θα' θελε να με γονατίσει,
με το τίκα - τάκα του ρολογιού,
με τις φωνές από το δεύτερο όροφο.

Το τίποτα με επιθέτει 
με όλα του τα  όπλα:
με μοναξιά,
με κατάθλιψη,
με φωνές,
με πόνο,
με ατυχίες .

Εγώ έχω μόνο το μολύβι
στο χέρι
και την καρδιά
που ακόμα δεν έχει πεθάνει.

Ακόμα αντέχω.
Η πάλη με το τίποτα συνεχίζεται...

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ

                       ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ   ΚΑΙ   ΕΓΩ    

Και πάλι μου ήρθε το τίποτα
και μου κάνει την επίδειξη...

Σήμερα κάνει κρύο.
Ο ήλιος κρύφθηκε.
Η ποίηση που ψάχναμε έχει εξαφανιστεί
μαζί με κάθε ψευδαίσθηση 
ότι δε θα χαθούμε σε 
αυτή την πραγματικότητα,
ότι θα ξεφορτώσουμε τούτη την αυταπάτη 
που την περάσαμε για ζωη.


Το τίποτα και εγώ παλεύουμε,
αυτό έχει με το μέρος του
το χρόνο,
τον τόπο
και είναι πιο δυνατό με κάθε 
δευτερόλεπτο.
Με το μέρος μου είναι
οι αδυναμίες μου μόνο
και λίγα που έχω μάθει ως τώρα.

Κοιτάζω το ρολόι
και μετράω τα ντουλαπάκια της κουζίνας.
Δεν ήρθε κανένα γράμμα.
Φυσάω στα δαχτυλά μου
γιατί έχουν παγώσει.
Είναι μόλις 5 το απόγευμα
και  ήδη δεν υπάρχει φώς.
Ξέρω, εκεί στο δρόμο
κάθεται ένας μεθύστακας
με το σκύλο του
και ότι εκεί στην αυλή
ένας γείτονας παίζει με τη γάτα του
γιατί δεν έχει τίποτα άλλο να κανει.
Καταλαβαίνω ότι ο μεθύστακας,
ο γείτονας και εγώ είμαστε το ίδιο
- και εγώ δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω.

Το τίποτα και εγώ παλεύουμε,
αυτό έχει με το μέρος του
το χρόνο,
τον τόπο
και είναι πιο δυνατό με κάθε 
δευτερόλεπτο.
Με το μέρος μου είναι
οι αδυναμίες μου μόνο
και λίγα που έχω μάθει ως τώρα.

Παλέυω με το τίποτα
και μου λείπει η δύναμη,
θα με σώσει η νύχτα.
Η νύχτα μου τουλάχιστον προσφέρει
τους εφιάλτες.
Έτσι ξεχνώ το καθημερινό κενό -
με εφιάλτες της νύχτας όταν 
υπάρχω μόνο στον ύπνο.

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

ΤΑ ΛΑΘΗ

ΤΑ ΛΑΘΗ

Επανειλημμένα κάνω τα ίδια λάθη

και δεν μπορώ να αλλάξω.

Αν άλλαζα δε θα ήμουν πια εγώ

και δεν θα αναγνώριζα τον εαυτό μου πια

γιατί εκτός από το καλό που έχει μέσα του

ο άνθρωπος  ζει και ανασαίνει και με τα λάθη του.

Αν μου πάρουν τα λάθη μου

δε θα με κάνουν τέλεια,

με την εξαφάνιση των ελαττωμάτων μου

θα με κάνουν να μοιάζω με τα

κέρινα ομοιώματα -

θα κρατήσω την μορφή μου

αλλά θα χάσω όλα τα άλλα ,

θα είμαι σαν ένα  άδειο κέλυφος .

Επανειλημμένα κάνω  τα ίδια λάθη

και δεν μπορώ να αλλάξω

γιατί αν άλλαζα

θα άλλαζα όλα αυτά που μου  χάρισαν τα λάθη μου

και δεν θα ήξερα όλα αυτά που ξέρω τώρα,

γιατί μόνο με αυτά μαθαίνει κανείς

πώς να ζει με τον εαυτό του.

 Οι  άγιοι υπάρχουν μόνο στις εικόνες

όπου δε θα βρείτε το πρόσωπό μου…

Σάνια Βόινοβιτς 2012.

Ο ΠΟΝΟΣ, Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ

            Ο ΠΟΝΟΣ, Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ

            Ο πόνος είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλος .Δεν ξεχνάς το μάθημα του δασκάλου

που σου τσάκισε τα κόκαλα, που σε συντρόφευε στις ώρες της μοναξιάς, στις μέρες του αποκλεισμού σου  από τους άλλους.

            Ο φόβος είναι ο καλύτερος του φίλος και τον ακολουθεί πιστά. Εκεί που βλέπεις τον πόνο να’ρχεται αναγνωρίζεις αμέσως και το φόβο πως τρέχει από πίσω του. Είναι φίλοι και αδέλφια : όσο ο ένας  σε κρατάει ο άλλος σε βαράει . Φοβάσαι τον πόνο και ο φόβος σε πονάει – υπάρχει στον κόσμο άλλο ένα τέτοιο ζευγάρι που ταιριάζει τόσο πολύ;

            Δεν μπορείς να κρυφτείς από τον έναν , ούτε από τον άλλον. Έρχονται όποτε θέλουν και όπου θέλουν.

            Ο πόνος και ο φόβος γεννάνε μαζί τον τρόμο. Ο τρόμος είναι το παιδί τους και τους μοιάζει.

            Φοβάσαι τον πόνο, ο φόβος σε πονάει και ο τρόμος έρχεται να σε κρατήσει στο φόβο και στον πόνο.

            Αυτή η παράξενη οικογένεια συναισθημάτων έχει μόνο έναν εχθρό – τη λογική.

            Το μόνο που μπορείς είναι να βρεις τη λογική και να τη βάλεις μπροστά σου. Αυτό είναι το πιο δύσκολο – να γίνει η λογική η ασπίδα σου.

            Μπροστά σε αυτήν όλος ο πόνος , κάθε φόβος και όλος ό τρόμος κάνουν πίσω – κρίμα  όμως που πολλές φορές φαίνεται ότι η ασπίδα αυτή είναι πολύ βαριά για τα χέρια μας – αλλιώς η ανθρωπότητα θα είχε ξεφύγει από τους εκβιασμούς που την μαστιγώνουν.

             Σάνια Βόινοβιτς 2012.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΗΛΟ/ЧОВЕК НИЈЕ ЈАБУКА

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΗΛΟ

Ο άνθρωπος δεν είναι μήλο

που το αφήνεις να σαπίζει

που το πετάς κάπου μακριά

αν δε σου αρέσει η γεύση του.

ЧОВЕК НИЈЕ ЈАБУКА

Човек није јабука

коју оставиш да иструли

коју бациш негде далеко

када ти се не свиди њен укус.

Сања Војновић/Sanja Vojnović

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Ε'

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Ε’

            (ΕΜΕΙΣ ΤΡΕΛΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ )

            Δούλευα μαζί με τους πρόσφυγες ,με αλκοολικούς, με ανθρώπους βίαιους ,με γυναίκες παντρεμένες με τα ρεμάλια που τις δέρνανε , με νεαρούς που ήδη στα δέκα εφτά τους ήξεραν ότι θα συνεχίσουν τις ζωές τους στα υπόγεια της κοινωνίας που ως ανώτατο αγαθό είχε το χρήμα που καταπατάει τα πάντα μπροστά του. Όλοι μας ξέραμε ότι είμαστε αναλώσιμοι .

            Δούλευα με τις γυναίκες που έγκυος πήγαιναν να σηκώνουν τα τελάρα και έτσι χάνανε τα παιδιά ή τα ξεφόρτωναν εάν η εγκυμοσύνη ήταν ανεπιθύμητη. Δούλευα με τους άνδρες που όλα αυτά έβρισκαν «αστεία» και γέλαγαν   με τις συμφορές των γυναικών. Δούλευα με τις γυναίκες που έπαιζαν με τους άνδρες και τους κάνανε να « τρώνε από το χέρι» τους υπάκουα λες και είναι σκυλιά.

            Δεν ήταν κακοί και περισσότεροι θα σου έδιναν το τελευταίο τους κομμάτι ψωμιού – κάτι που σπάνια θα συναντούσα ύστερα στη ζωή μου όταν θα γνωρίσω το «καλό κόσμο» που πήγαινε σχολείο , έπλενε τα δόντια του πριν πάει για να κοιμηθεί

και είχε ρούχα για κάθε περίσταση. Το « καλό κόσμο» λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο όπως και η φτωχολογιά , με μία μόνο διαφορά – ξέρει να κρύψει αυτά που δεν είναι καθωσπρέπει και να τα τυλίξει σε   διάφορα φούμαρα με μεταξωτές κορδέλες που ύστερα πουλάει ως σαβουάρ βιβρ ή κάτι παρόμοιο που κανένας δεν το αμφισβητεί.

  

 Βαθιά μέσα τους όλοι  αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούσαν έναν πόνο που δεν ήξεραν να το ονομάσουν γιατί τους έλειπαν οι κουβέντες, γιατί δεν ήξεραν καν ότι ένα τέτοιο συναίσθημα μπορεί να ονομαστεί. Το μόνο που είχαν στα χείλη τους ήταν η  λέξη «καημός» και η λέξη « μεράκι».

- Ωχ, έχω ένα καημό…πώς να το πω; Κάτι σαν να θέλει να βγει από την ψυχή μου, εδώ είναι, να εδώ στα στήθη μέσα… Με καίει, δεν με αφήνει να ζήσω…- ήταν τα λόγια τους όταν ήθελαν να μου περιγράψουν κάτι που τους βασάνιζε πολύ, κάτι που τους ήταν άφταστο .

- Μεράκι μου είναι και ποιος μπορεί να μου το απαγορέψει; - λέγανε στις στιγμές του απερίγραπτου πόνου, όταν κάνανε αυτό που « ζητούσε η ψυχή τους » χωρίς να υπολογίζουν το πόσο πολύ θα πληγωθούν μετά αφού  πραγματοποιήσουν αυτό που ήθελαν και φτάσουν « εκεί που τους τράβαγε η ψυχή».

            Τους έβλεπα πως είναι σαν να΄ταν κομμένοι στα δυο όταν περίμεναν τα νέα από  τους γιους ή τους συγγενείς που βρισκόταν στο στρατό . Τους έβλεπα όταν με τη χαρά κέρναγαν για τα χαρούμενα γεγονότα  όπως γέννηση του εγγονού. Τους έβλεπα πως τραυλίζουν μεθυσμένοι ή βρίζουν το θεό , το κράτος και τη « μάνα των γραφιάδων από τα γραφεία» , πως προφέρουν τις κατάρες με παράπονο. Παραπονιόντουσαν για τη μοίρα, για την αδικία, για τη φτώχεια που τους σταύρωσε.

            Ορισμένες φορές έπρεπε να είμαι σκληρή απέναντί τους όπως και αυτοί απέναντί μου.

            Μια φορά πήγα να χτυπήσω μια γριά με ένα τελάρο.

            Η ζωή δεν δείχνει την ευσπλαχνία στα πλάσματα καταδικασμένα να ζούνε σε ένα κόσμο που είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να τρώει τα κόκαλα  αυτών που δεν έχουν τίποτα μπροστά τους και δεν είχαν και τίποτα ποτέ τους πίσω εκεί απ΄οπου έχουν ξεκινήσει την πορεία τους.

            Η πίκρα που γνώρισα στην αποθήκη με προετοίμασε για όλες τις άλλες  που μου τις φύλαξε η μοίρα για μετά...

Σάνια Βόινοβιτς 2012.

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Δ'

            Η ομάδα μας ήταν γνωστή ως « ομάδα των τρελών και καταδικασμένων».

Δουλέψαμε έξω όταν έβρεχε , σπρώχναμε το τρακτέρ όταν το χιόνι ήταν πάνω από τα γόνατά μας. Φορτώναμε  τις νταλίκες . Κουβαλάγαμε όλη την ημέρα  σάκους με πατάτες. Μετέφερα τριάντα κιλά στον ώμο μου ενώ είχα 45 κιλά. Κανένας  δε μας εκτιμούσε εκτός από τους λαθρεμπόρους που κέρδιζαν το χρόνο λόγω της ταχύτητάς  μας με την οποία φορτώναμε τα φορτηγά τους.

            Για να μας δείξουν πως μπορούν να μας κάνουν ό,τι  θέλουν μας ανάγκαζαν

να σκάβουμε με φτυάρια  τα σάπια φρούτα που είχαν ανακατευτεί με τα σκατά.

-Άιντε , σκάψτε, πιο βαθιά! Ψάξε με τα χέρια σου, δε θα πάθεις τίποτα..!- φώναζε η προϊστάμενη τρώγοντας τα σπόρια. – Να τελείωνες σχολείο για να μη γινόσουν εργάτρια – έλεγε εάν κάποια από τις γυναίκες τολμούσε να της πει κάτι.

            Η μόνη που μπορούσε να την «κανονίσει »ήταν η γιαγιά Πέκε. Ήταν ήδη πενήντα χρονών και όλη της τη ζωή δούλευε για μεροκάματο.

- Εσύ, προϊσταμένη , ξέρεις γιατί είσαι έτσι, ε;

- Γιατί, Πέκε;

- Γιατί δεν έχεις άνδρα. Άκου που σου λέει η γιαγιά….

            Η δουλειά σταμάτησε αμέσως και άρχισε το γέλιο.

     Το γέλιο που κάναμε πλήγωσε την προϊσταμένη, αλλά δεν είπε τίποτα.

- Γυναίκες, πάω στα γραφεία και εσείς όταν τελειώσετε από δω πηγαίνετε στην αποθήκη…

- Καλά της είπες της βρόμας, Πέκε!

-Μα, δεν μπορεί κανείς να τα βάλει με τη γιαγιά Πέκε, βρε γυναίκες, γιατί η γιαγιά έχει δει πολλά! Τώρα θα μας αφήσει ήσυχες.

            Ποτέ ξανά δε μας έβαλε να φτυαρίσουμε τα σάπια και τα σκατά.

Ακόμα και « τρελοί και καταδικασμένοι» έχουν ψυχή που κάποιες στιγμές νιώθει ότι έχει χορτάσει τις προσβολές .

ΣΑΝΙΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 2012.

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Γ'

      Όταν έκανε πολύ κρύο , τόσο κρύο που το νερό στον κουβά έγινε πάγος ,

ο προϊστάμενος μας έδινε να πιούμε κρασί. Ήμασταν  είκοσι άτομα που δουλεύαμε στις αποθήκες. Μερικοί γίνανε αλκοολικοί εξαιτίας της συνήθειας να διώχνουμε το κρύο με το ποτό.

Στη γραμμή του μετώπου που βρισκόταν κάπου δεκαπέντε χιλιόμετρα πιο μακριά ακουγόταν τα τανκς. Όταν πηγαίναμε να πετάξουμε τα σάπια φρούτα τα ακούγαμε και δε λέγαμε τίποτα – μας έφταναν οι δικές μας συμφορές και πείνα.                                           

Ο νεαρός που εργαζόταν μαζί μου ήταν μόνο πέντε χρόνια μεγαλύτερός μου

και ήδη δεν είχε δόντια. Οδηγούσε τρακτέρ και βοηθούσε στις αποθήκες. Κάπνιζε πολύ. Οι κοπέλες από τα γραφεία δεν τον συμπαθούσαν. Ήταν πρόσφυγας και φτωχός. Οι γραφειοκράτες μας αποκαλούσαν με διάφορα ονόματα. Γέλαγαν όταν ερχόμασταν να ζητήσουμε το μεροκάματο. Τους λερώναμε τα γραφεία και βρομάγαμε.

          Όταν είσαι φτωχός φταις. Εμείς ήμασταν η απόδειξη ότι  η φράση αυτή 

αληθεύει .

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Β'

            Δούλευα όλη την ημέρα κάθε μέρα για ένα ολόκληρο μήνα για χρήματα που ήταν αρκετά για να πάρω ένα κιλό ζάχαρη – με προϋπόθεση να έβρισκα τη ζάχαρη στη λεγόμενη «μαύρη αγορά».

            Η δουλειά ήταν δύσκολη και κουραστική. Το φαί λιγοστό. Ήμουν ντυμένη στα κουρέλια. Έφτασα 45 κιλά. Ήμουν σκιά που εργαζόταν για ένα κομμάτι ψωμί .

Και στο τέλος δε με πλήρωσαν.

            Θαρρώ να πω πως ξέρω τη ζωή καλά.

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Α'

Το βράδυ χτύπησαν την πόρτα.

-Άρχισε!- φώναξε ένα γειτονόπουλο και έτρεξε κάτω στις σκάλες.

            Δε χρειαζόταν να μας το πει – το πολύφωτο κουνιόταν ακόμα μετά από το πρώτο χτύπημα που έγινε κάπου τριάντα χιλιόμετρα πιο μακριά από την πόλη.

            Δεν είχαμε που να πάμε. Βγήκαμε έξω από την πολυκατοικία. Μεταξύ μας λέγαμε τα νέα. Πάνω από τα κεφάλια μας ακουγόταν τα αεροπλάνα.

- Έρχονται και πάλι – είπε κάποιος .

            Κάθε κίνηση και κάθε ψίθυρος είχαν σταματήσει. Άκουγα το χτύπο της καρδιάς μου μέσα στο κεφάλι μου , λες και ένα ρολόι ήταν εκεί μέσα και έκανε «τικ- τικ » ανά δευτερόλεπτο.

            Στα έργα – κινηματογραφικά έργα- όταν περιγράφουν φόβο δείχνουν φωνές. Εδώ δεν υπήρχαν φωνές, δεν υπήρχε κλάμα ούτε δάκρια υπήρχαν. Είχαμε μάθει ότι

« αυτός που υπομένει αυτός και σώζεται» . Τίποτα δεν ήταν στα χέρια μας ούτε καν οι ζωές μας. Η ζωή κρεμόταν από τη σύμπτωση .Η «σύμπτωση» αυτή που κυβερνούσε τη μοίρα μας είχε ένα πρόσωπο που δεν το γνωρίσαμε , είχε ένα ξένο όνομα και ερχόταν από τις χώρες που – για περισσότερους από εμάς – ήταν μόνο μέρη που τα είδαμε στους χάρτες και στις ειδήσεις.

- Πού είναι το Αβιανό; Κάπου στην Ιταλία, ε; Από κει τα στέλνουν, έτσι άκουσα – έλεγε ένας γείτονας σουφρώνοντας τα φρύδια του.

            Τα αστέρια έστελναν το χλομό τους φως κάτω στη Γη. Θα γίνει το μόνο φως που έχουμε, που δεν μπορούσε να μας το πάρει κανείς. Όλα τα άλλα μας είχαν πάρει. Ήμασταν και τυχεροί μόνο που δεν το ξέραμε τότε περιμένοντας την αυγή για εβδομήντα όχτο ολόκληρα μερόνυχτα. 

                  ΣΑΝΙΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ