SVETLO SE GASI

SVETLO SE GASI.
DRŽITE SE DOBRO.
JER NEGDE NA KRAJU OVOG USKOG I SVE MRAČNIJEG TUNELA
MOŽETE SRESTI SAMOGA SEBE.
I MOŽDA VAM SE NEĆE DOPASTI.
SVETLO SE GASI.
STISNITE PESNICE.
JER TAMO NA SAMOM IZLAZU
KOJI JE TEK MALA RUPA PRETVORENA
U KLJUČAONICU
MOŽETETE OTKRITI KAKO VAM TREBA KLJUČ
I MOŽDA GA NEĆETE NAĆI.
SVETLO SE GASI.
PRETRAŽITE DŽEPOVE SNOVA.
JER SAMO ŠTO SE BUDETE PROVUKLI
KROZ ONO ŠTO JE OD VAS OSTALO
MOŽETE OTKRITI KAKO STE OPLJAČKANI
I SIGURNO VAM SE NEĆE DOPASTI.
DRŽITE DOBRO SVOJE SNOVE
ZA MESTO BEZ SVETLA.
TO JE JEDINO ŠTO ĆETE VIDETI
ONDA KADA SE SVE UGASI
NA KORAK OD NESTANKA
O KOME NAS NIKO NIJE OBAVESTIO.

............τίποτα και τέλος

Περνάει ο χρόνος....χαμένες οι μέρες,χαμένες οι ώρες - όπως πάντα.Δεν έκανα τίποτα και φέτος.Τα δευτερόλεπτα χωρίς κανένα νόημα.Αναρωτιέμαι ποιοι είναι αυτοί που ''κάνουν κάτι''; Ριζωμένη στο τίποτα βρίσκομαι στο πουθενά.Μπροστά μου απέραντο ,αφιλόξενο κενό..

Προσπάθησα να βρω ένα παράθυρο,μία πόρτα,αλλά δεν είναι αυτά για μένα.Έψαξα για καμιά τρύπα,αλλά όλες είναι κατειλημμένες.Μεταναστεύω στα υπόγεια της συνείδησης για να βρω κάτι που μοιάζει με ύπαρξη.

Το τίποτα είναι αυτό που μπορώ να πιάσω,αυτό είναι το μοναδικό που κρατάω στα χέρια μου και στο τέλος το μοναδικό που αληθεύει.

.....τίποτα και τέλος.

Σ.Βόινοβιτς 11/2014.

A LETTER FROM SERBIA FOR A MAN THAT DOESN'T EXIST ANYMORE''

''A LETTER FROM SERBIA FOR A MAN THAT DOESN'T EXIST ANYMORE'' Today is your funeral.Fact that you are dead,that you do not exist anymore,that you are not around, sounds like a shut from a gun.Many people can't except this-and I'm one of them. Our time is hard one,and life itself is a marathon race wich you never know where it will take you ,or how it will end. Forty years is not much,but you deicides to go away- the bitterness won.You decided to liberate youself from everything and to leave us.Many say that even a God likes a good company and the good people, so He called you and you travelled close to Him to soon. So long, my friend! I did a mistake- you're not dead, you'll live in the memory of those who knew you forever. (for Milan who today put an end on his life) Tatiana Voynovich translation ( poor one!) Sania Voynovich

THE OUTSIDER-english translation...

                               *The Outsider*-In The Margins...
                                                            1.
‘’They say : - Jump! – and you say : -How high?!’’

 With these few words the band ''Rage Against The Machine'' described the nowdays reality;a reality without place for retreats inside of wich many of us are the outsiders.Well,I'm the one us well- the outsider without the place for retreats...

                                                             2.



‘’No escape from the mass mind rape,play it again Jack and than rewind the tape…’’.
Imprisoned in contemporary ''desires'',captured in contemporary ''needs'' we're looking at the world from behind the bars swallowing the pop-stars, Justin Bieber, Hollywood's ''shine'',fast food. With the virtual sence of reality that sarounds us we do forgot that there's something else,something different.
What's that?That's the thing because of wich the ''gards'' of  the modern,nowdays dignity will turn their backs on you,what they will ''recognize'' us your sin,your fault and your guilt.That thing is what many people are scare from-it is the Freedom to be and to think without to ask permition from anyone.
They'll whip you up with their so called superiority,with their so called ''that's -how-you-should-do'' wich they inherited from their own deepest restlessness and their own dark fears.

There's nothing that insultes more all those ''gardians'' of ''the virtues'' and '' the beauty'' than your freedom to be no matter who you are,where you are and what you do''.

Sanja Vojnovic
2013.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Η θάλασσα μέσα μου.More u meni.

Το καλύτερο σχετικά με τη θάλασσα είναι ότι δεν αναγνωρίζει το χρόνο. Η θάλασσα δεν έχει το "σήμερα", ούτε είχε το "χτες", ούτε θα χει "το αύριο".Ο χρόνος είναι μια εφεύρεση του ανθρώπου. Το θαλασσό-αιώνιο δε χωράει το νου του. Το υγρό στοιχείο της παντοτινής ''θαλασσο-κίνησης δεν το αναγνωρίζουν τα μάτια μας θολωμένα με τα εφήμερα , κλειστά με τα προσωρινά ,σφραγισμένα με τα μικρής αξίας μπερδέματα. Η θάλασσα είναι ένα κουβάρι φτιαγμένο από τα νερά και τα άλατα που όταν θα ξετυλιχτεί θα μας δείξει ότι το τέλος δεν υπάρχει - θα μας δείξει ότι το ''μεγάλο νερό'' ξεκίνησε από μια σταγόνα.Μια σταγόνα χωρίς ηλικία.Μια σταγόνα που δεν έχει τίποτα με το χρόνο και τα ρολόγια.
Σάνια Βόινοβιτς

BILO JE DANA...

BILO JE DANA

Bilo je dana kada se smrt činila

najboljim rešenjem.

Bilo je dana kada sam osećala

da su preko mene postavljene čelične šine

i da su me prikovale za dno mojih najgorih trenutaka

da su me vezale za postojanje bez moh učešća u njemu.

Bilo je mnogo gorih sati

nego što je ovaj.

Bilo je mnogo gorih minuta

pa opet ovaj mi se čini

podmuklijim od svih

jer mi je sve dosadilo.

Sanja Vojnović 2012.

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Ε'

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Ε’

            (ΕΜΕΙΣ ΤΡΕΛΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ )

            Δούλευα μαζί με τους πρόσφυγες ,με αλκοολικούς, με ανθρώπους βίαιους ,με γυναίκες παντρεμένες με τα ρεμάλια που τις δέρνανε , με νεαρούς που ήδη στα δέκα εφτά τους ήξεραν ότι θα συνεχίσουν τις ζωές τους στα υπόγεια της κοινωνίας που ως ανώτατο αγαθό είχε το χρήμα που καταπατάει τα πάντα μπροστά του. Όλοι μας ξέραμε ότι είμαστε αναλώσιμοι .

            Δούλευα με τις γυναίκες που έγκυος πήγαιναν να σηκώνουν τα τελάρα και έτσι χάνανε τα παιδιά ή τα ξεφόρτωναν εάν η εγκυμοσύνη ήταν ανεπιθύμητη. Δούλευα με τους άνδρες που όλα αυτά έβρισκαν «αστεία» και γέλαγαν   με τις συμφορές των γυναικών. Δούλευα με τις γυναίκες που έπαιζαν με τους άνδρες και τους κάνανε να « τρώνε από το χέρι» τους υπάκουα λες και είναι σκυλιά.

            Δεν ήταν κακοί και περισσότεροι θα σου έδιναν το τελευταίο τους κομμάτι ψωμιού – κάτι που σπάνια θα συναντούσα ύστερα στη ζωή μου όταν θα γνωρίσω το «καλό κόσμο» που πήγαινε σχολείο , έπλενε τα δόντια του πριν πάει για να κοιμηθεί

και είχε ρούχα για κάθε περίσταση. Το « καλό κόσμο» λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο όπως και η φτωχολογιά , με μία μόνο διαφορά – ξέρει να κρύψει αυτά που δεν είναι καθωσπρέπει και να τα τυλίξει σε   διάφορα φούμαρα με μεταξωτές κορδέλες που ύστερα πουλάει ως σαβουάρ βιβρ ή κάτι παρόμοιο που κανένας δεν το αμφισβητεί.

  

 Βαθιά μέσα τους όλοι  αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούσαν έναν πόνο που δεν ήξεραν να το ονομάσουν γιατί τους έλειπαν οι κουβέντες, γιατί δεν ήξεραν καν ότι ένα τέτοιο συναίσθημα μπορεί να ονομαστεί. Το μόνο που είχαν στα χείλη τους ήταν η  λέξη «καημός» και η λέξη « μεράκι».

- Ωχ, έχω ένα καημό…πώς να το πω; Κάτι σαν να θέλει να βγει από την ψυχή μου, εδώ είναι, να εδώ στα στήθη μέσα… Με καίει, δεν με αφήνει να ζήσω…- ήταν τα λόγια τους όταν ήθελαν να μου περιγράψουν κάτι που τους βασάνιζε πολύ, κάτι που τους ήταν άφταστο .

- Μεράκι μου είναι και ποιος μπορεί να μου το απαγορέψει; - λέγανε στις στιγμές του απερίγραπτου πόνου, όταν κάνανε αυτό που « ζητούσε η ψυχή τους » χωρίς να υπολογίζουν το πόσο πολύ θα πληγωθούν μετά αφού  πραγματοποιήσουν αυτό που ήθελαν και φτάσουν « εκεί που τους τράβαγε η ψυχή».

            Τους έβλεπα πως είναι σαν να΄ταν κομμένοι στα δυο όταν περίμεναν τα νέα από  τους γιους ή τους συγγενείς που βρισκόταν στο στρατό . Τους έβλεπα όταν με τη χαρά κέρναγαν για τα χαρούμενα γεγονότα  όπως γέννηση του εγγονού. Τους έβλεπα πως τραυλίζουν μεθυσμένοι ή βρίζουν το θεό , το κράτος και τη « μάνα των γραφιάδων από τα γραφεία» , πως προφέρουν τις κατάρες με παράπονο. Παραπονιόντουσαν για τη μοίρα, για την αδικία, για τη φτώχεια που τους σταύρωσε.

            Ορισμένες φορές έπρεπε να είμαι σκληρή απέναντί τους όπως και αυτοί απέναντί μου.

            Μια φορά πήγα να χτυπήσω μια γριά με ένα τελάρο.

            Η ζωή δεν δείχνει την ευσπλαχνία στα πλάσματα καταδικασμένα να ζούνε σε ένα κόσμο που είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να τρώει τα κόκαλα  αυτών που δεν έχουν τίποτα μπροστά τους και δεν είχαν και τίποτα ποτέ τους πίσω εκεί απ΄οπου έχουν ξεκινήσει την πορεία τους.

            Η πίκρα που γνώρισα στην αποθήκη με προετοίμασε για όλες τις άλλες  που μου τις φύλαξε η μοίρα για μετά...

Σάνια Βόινοβιτς 2012.

ZONGLER ATINSKIH ULICA

                                                  http://www.facebook.com/pages/Tatjana-Vojnovic/152615438212016

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Δ'

            Η ομάδα μας ήταν γνωστή ως « ομάδα των τρελών και καταδικασμένων».

Δουλέψαμε έξω όταν έβρεχε , σπρώχναμε το τρακτέρ όταν το χιόνι ήταν πάνω από τα γόνατά μας. Φορτώναμε  τις νταλίκες . Κουβαλάγαμε όλη την ημέρα  σάκους με πατάτες. Μετέφερα τριάντα κιλά στον ώμο μου ενώ είχα 45 κιλά. Κανένας  δε μας εκτιμούσε εκτός από τους λαθρεμπόρους που κέρδιζαν το χρόνο λόγω της ταχύτητάς  μας με την οποία φορτώναμε τα φορτηγά τους.

            Για να μας δείξουν πως μπορούν να μας κάνουν ό,τι  θέλουν μας ανάγκαζαν

να σκάβουμε με φτυάρια  τα σάπια φρούτα που είχαν ανακατευτεί με τα σκατά.

-Άιντε , σκάψτε, πιο βαθιά! Ψάξε με τα χέρια σου, δε θα πάθεις τίποτα..!- φώναζε η προϊστάμενη τρώγοντας τα σπόρια. – Να τελείωνες σχολείο για να μη γινόσουν εργάτρια – έλεγε εάν κάποια από τις γυναίκες τολμούσε να της πει κάτι.

            Η μόνη που μπορούσε να την «κανονίσει »ήταν η γιαγιά Πέκε. Ήταν ήδη πενήντα χρονών και όλη της τη ζωή δούλευε για μεροκάματο.

- Εσύ, προϊσταμένη , ξέρεις γιατί είσαι έτσι, ε;

- Γιατί, Πέκε;

- Γιατί δεν έχεις άνδρα. Άκου που σου λέει η γιαγιά….

            Η δουλειά σταμάτησε αμέσως και άρχισε το γέλιο.

     Το γέλιο που κάναμε πλήγωσε την προϊσταμένη, αλλά δεν είπε τίποτα.

- Γυναίκες, πάω στα γραφεία και εσείς όταν τελειώσετε από δω πηγαίνετε στην αποθήκη…

- Καλά της είπες της βρόμας, Πέκε!

-Μα, δεν μπορεί κανείς να τα βάλει με τη γιαγιά Πέκε, βρε γυναίκες, γιατί η γιαγιά έχει δει πολλά! Τώρα θα μας αφήσει ήσυχες.

            Ποτέ ξανά δε μας έβαλε να φτυαρίσουμε τα σάπια και τα σκατά.

Ακόμα και « τρελοί και καταδικασμένοι» έχουν ψυχή που κάποιες στιγμές νιώθει ότι έχει χορτάσει τις προσβολές .

ΣΑΝΙΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 2012.

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Γ'

      Όταν έκανε πολύ κρύο , τόσο κρύο που το νερό στον κουβά έγινε πάγος ,

ο προϊστάμενος μας έδινε να πιούμε κρασί. Ήμασταν  είκοσι άτομα που δουλεύαμε στις αποθήκες. Μερικοί γίνανε αλκοολικοί εξαιτίας της συνήθειας να διώχνουμε το κρύο με το ποτό.

Στη γραμμή του μετώπου που βρισκόταν κάπου δεκαπέντε χιλιόμετρα πιο μακριά ακουγόταν τα τανκς. Όταν πηγαίναμε να πετάξουμε τα σάπια φρούτα τα ακούγαμε και δε λέγαμε τίποτα – μας έφταναν οι δικές μας συμφορές και πείνα.                                           

Ο νεαρός που εργαζόταν μαζί μου ήταν μόνο πέντε χρόνια μεγαλύτερός μου

και ήδη δεν είχε δόντια. Οδηγούσε τρακτέρ και βοηθούσε στις αποθήκες. Κάπνιζε πολύ. Οι κοπέλες από τα γραφεία δεν τον συμπαθούσαν. Ήταν πρόσφυγας και φτωχός. Οι γραφειοκράτες μας αποκαλούσαν με διάφορα ονόματα. Γέλαγαν όταν ερχόμασταν να ζητήσουμε το μεροκάματο. Τους λερώναμε τα γραφεία και βρομάγαμε.

          Όταν είσαι φτωχός φταις. Εμείς ήμασταν η απόδειξη ότι  η φράση αυτή 

αληθεύει .

STIHOVI MESECA AVGUSTA AVGUSTA

KAKO SU DOSADNI DANI...OSVRTANJA 2012.VOJNOVIĆ

NESAVRŠENOST  2012. VOJNOVIĆ S.

JEDNA GORA STVAR  2012.VOJNOVIĆ

NOC JE U NAMA

NOC JE U NAMA

I PAKAO TO SMO MI BEZ SARTRA

NOC JE MEDJU ZVEZDAMA

MEDJU GRANJEM DRVECA

I NARANDZAMA ZA KOJIMA PLACE SIROTINJA

A U BOGATOM KVARTU JE SUTIRA GRADJANSTVO

RAZMAZENO DOBRIM PLATAMA

I KLIMA UREDJAJIMA KRAJ DUPETA

NOC JE U NAMA

I PAKAO TO SMO MI

BEZ ONIH DRUGIH

NA TERASAMA NIKADA KRECENIH ZGRADA

U PROVINCIJSKIM GRADICIMA

BEZ MORSKE OBALE I BEZ NADE

PO DVORISTIMA OBRASLIM KOROVOM

IZMEDJU ZIDOVA SOBA

PRLJAVIH OKO SALTERA

SA LAMPAMA KOJE NIKADA NE RADE

SA TRANZISTORIMA KOJI HVATAJU

SAMO JEDNU STANICU

I KLIMAVIM STOLICAMA

NOC JE U NAMA

I PAKAO TO SMO MI

BEZ ZVUCNIH SONATA

BEZ BIBLIOTEKAMA U KOJIMA SE SEPURE KLASICI

NE ZATO STO IH NE BISMO CITALI

VEC ZATO STO IH DANAS PRODAJU NA METAR

SA POLICAMA PRETOVARENIM BROSIRANIM 

IZDANJIMA DOSTOJEVSKOG

KOJI JE OPISIVAO NASU NOC

I SVOJ SOPSTVENI PAKAO

NOC JE UNAMA

I MI SMO PAKAO

PO PRODAVNICAMA

IZMEDJU RAFOVA KOJE ZAGLEDAJU POLUSNENE ZENE

KOJIMA JE SVE DOSADILO I MUSKARCI

KOJI IZIGRAVAJU DOMACINE

ALI IH ZAPRAVO MUCI REZULTAT FUDBALSKE UTAKMICE

ODIGRANE U CETRVRTAK

NOC JE U NAMA

I PAKAO TO SMO MI

DOK POPUNJAVAMO LOTO LISTICE

ZA 50 CENTI NADAJUCI SE MILIONIMA

KOJI CE NAS IZVUCI IZ SVAKODNEVNOG SRANJA

U KOME SE TEK PONEKAD PRACAKNE ISKRA OSECANJA

I PONEKA MISAO OBLEPLJENA ZABOKRECINOM

NASEG BLEBETANJA O TOME STA BISMO-KAD BISMO

NOC JE UNAMA

I MI SMO PAKAO

DANAS I SUTRA

UPRAVO KOLIKO SMO TO BILI I JUCE

IZMEDJU CARSAVA

IZMEDJU NEDOUMICA

U REDOVIMA

PO LUDNICAMA

BOLNICAMA

IZA MRTVACKIH SANDUKA KOJI

CEKAJU DA I NAS JEDNOM PONESU

NOC JE U NAMA

I PAKAO TO SMO MI

NEMOJTE DA VAS VARAJU

PISCI ,PESNICI,POLITICARI

I DEZURNE KUCKE I KEROVI

SA PRIVATNIH TV STANICA

IZ SAPUNSKIH OPERA OD KOJIH ZIVE

ZATUPLJUJUCI LAZNIM RAJEM OSTALE

NOC JE U NAMA 

I MI SMO PAKAO

A AKO TO NISTE SHVATILI

ONDA LAKU NOC

MOZDA NISTE BOLJI OD MENE

ALI STE SVAKAKO SRECNIJI OD 

MENE I MILIONA DRUGIH I NARAVNO- LAKU NOC

SANJA VOJNOVIC 13.07.2012.

Zasto je sa mene sve otpalo?

Odavno vec posmatram kako se na mene nista ne lepi:
ni ljudi,ni slike,cak ni vazduh iz tunela kojim juri metro.
Prestale su za mene da se lepe i karte koje ponistavam na ulazu
u podzemnu zeljeznicu,autobuske karte.
Avionske su se pocepale negde izmedju selidbi i odlaganja smrti.
Knjige su prestale da ocrtavaju svoje korice
na mojoj tankoj kozi na kojoj je previse pecata
kojima je mesto u zaboravu.

Zasto je sa mene sve otpalo?
Mozda jer se sve odlepilo sa zidova
ove celije koje nazivamo drustvom.
Mozda jer je sve otpalo sa
licnih zidova privatnog pakla.

Cinjenica je da se za mene nista ne lepi.
Zato i trajem.
Inace bi me odavno ubila
potrosenost snova.

Klatim polupocepanu japanku na stopalu.
Juce me je nosila preko asfalta,
unela u taksi i liftove.
Cini mi se da ce se uskoro i sasvim iscepati.
Otici ce u nepovrat zajedno sa svim onim
sto se ne moze popraviti i sto se za mene ionako
nikada ne bi zalepilo.

ATINSKI METRO / ATHENS' METRO

Ovde morate malo duže posmatrati stranicu,jer se sličice metroa menjaju.
Sanja Vojnović

Ulice i moji koraci

ULICE I MOJI KORACI -SANJA VOJNOVIĆ

ULICE I MOJI KORACI - SANJA VOJNOVIĆ

ULICE I MOJI KORACI - SANJA VOJNOVIĆ

ULICE I MOJI KORACI - SANJA VOJNOVIĆ

Pόδι - ''nar''

RAZAPINJANJE ČOVEKA - pesma o neslobodi

RAZAPINJANJE ČOVEKA
( pesma o neslobodi koja ti se nudi)

Zašto ste me razapeli?
Zašto ste me prodali?
Zašto ste me preprodali?
Zašto ste me ukrasili cenom?
A zašto i popustima
na savest,
na dužnost,
na čovečnost?

Zašto ste me razapeli,
ja ne mogu vaskrsnuti
u nešto što nisam...

Zašto ste me svojatali?
Zašto ste me odmah zatim odbacili?
Zašto ste mi bili roditelji?
Da biste me se odmah zatim odrekli?
Da biste me ostavili pred vratima?

Zašto ste me razapeli,
ja se ne mogu ponovo roditi...

Zašto ste me razapeli?
Zašto ste me naučili rečima
čovek,
ljudi,
život?
Zašto ste me posle terali
da zaboravim sve te reči?

Zašto ste me razapeli,
ja nisam besmrtni sin,
moje telo je ljudsko...

Zašto ste me razapeli
novcem,
vrednostima,
glasanjima?
Zašto ste mi obukli
građansko odelo?
Zašto ste mi oblačili uniformu?
Da biste me ranjenog ostavili drugoj strani?
Da bi ste me predali?
Da biste posle mnome
decu u biskopima plašili?
Da biste potom rekli:
’’ova individua to nije naš svet..’’?

Zašto ste na mog sina navukli
odeću huligana,
a kći mi svukli pred gledalištem?

Zašto ste me razapeli
hlebom,
krovom,
nadom
i verom?
Zašto ste mi pokazivali
jedan put kojim treba ići
kada sami niste njime krenuli?
Da biste mogli posle da me tim
istim prolazom
ponižavate?


Zašto ste me naučili
slovima i poeziji
kada mi još uvek
uzimate otisak palca?
Zašto mi pričate o knjigama
kada mislite da sam previše neuk
za vaše istinsko štivo?
Zašto to štivo pišete
u četiri oka sa samim sobom?

Zašto da govorim,a
da se to nikoga ne tiče?
Zašto da ćutim onda
kada bi trebalo da govorim?

Znate da ja nisam Hristos,
da se neću  ponovo roditi,
da se neću u besmrtnost pretvoriti,
da neću ni vaskrsnuti.
Znate da nikada više neću
ponovo živeti
i da mi je ovo jedina i poslednja šansa.
Razapinjete svakog sina u čoveku,
razapinjate svaku kći u ženi
budućim ništavilom,
a kao pomoć nudite
vaše ruke
vladara,
gospodara,
posednika.

Onaj ko se prihvati
vaših ruku
skida se sa krsta
i beži sa Golgote
ubogosti i satrvenosti,
skida sa sebe krst čovečnosti
i slobodan je
da se kupuje i prodaje.

SANJA VOJNOVIĆ 13.04.2012.

PUCANJ U KAUČ,GUZICU I SRAMOTU

  Pre nekoliko godina prvi put sam pročitala jedna zanimljiv grafit : ''USTANI SA KAUČA!'' . Na sasvim jednostavan način pisac ovog grafita je u tri treči opisao našu crno-belu,bezbojnu i automatizovanu stvarnost.Stvarnost čoveka koji je postao deo svoga kauča,a koji se istom logikom beznađa i učmalosti pred bezizlazom dovršava svojim daljinskim upravljačem.
  Dalje od daljinskog još uvek izgleda da nismo makli.Šta više,usidreni na svojim kaučevima,guzica usidrenih u ovaj tron otupelosti pred nemogućnošću da se otrgnemo raznoraznim ''gazdama'' koji su naše živote pretvorili u robu koju prodaju,iznajmljuju ili šalju u direktnu propast čekamo da se nešto desi.
 
    Čekamo da se nešto desi..E,pa desilo se.Desilo se juče na jednom trgu.Desilo se jednim metkom koji je jedan običan čovek neobične brige za ovaj svet koji žuri da umre u vlastitoj truleži ispalio sebi u glavu.
  Jedan čovek je sebe upucao u glavu.Usput,ustrelio je te kaučeve i sve te naše guzice smeštene na njima.Ustrelio je i sramotu koja se ogleda u obliku pajaca koji bi trebali da vode one iza sebe,zapravo nas.

 Sad,ako nekog ne svrbi dupe od jednog takvog metka,od takve sačme ispaljene u ravnodušnost pred sopstvenom truleži onda je vlasnik istog dupeta potpuno lišen savesti,a o idealima koji su preduslov za tu istu savest i kritičko razmišljanje da i ne govorim.

 Naravno,svu onu sramotu koju sledimo,a koja je potkopala temelje svakoj pravdi i demokratiji i obezglavila sve i jedno pravo običnog čoveka,ovo samoubistvo nije mnogo zabrinulo.Ono je daleko,ono se desilo na jednom malo južnijem meridijanu od onog na kome se oni fotkaju uz radnike,decu,omladinu,krave,ovce i sve ostale koje će kasnije bezdušno derati čim im uspe da se domčaju fotelje,čim postanu predsednici Opštine,Skupštine,Republike,ili barem nekog saveza - daj šta daš,samo da su ruke blizu vatri i medu,pa da se nad prvom ogreju,a u ovo drugo ih podobrano umoče kako bi i im i unuci iste mogli da ližu..

  Jedan pucanj nikada nije nešto malo i bezvredno.
  Posle pucnja u sopstvenu glavu jedan stari Atinjanin je za sobom ostavio eho.

  Kada bismo ustali sa svojih kaučeva,mrdnuli guzicama i počistili sramotu odjeknuo bi taj pucanj i ovde.

   Sanja Vojnović
   5.4.2012.

Smrt malog grada 2/ O 8anatos ths mikrhs polhs 2

Agonija jednog provincijskog grada čije odumiranje se najbolje vidi po zidovima ruinirane fabrike koja je nekada hranila više od hiljadu i pet stotina porodica. Sa usmrćivanjem ove fabrike,počelo je odbrojavanje,počelo je odumiranje života čitavog naselja,razaranje porodica.Pojedinac je u malom gradu gubio na značaju.Pojedinac je u ovom gradu izgubio svaku šansu da bude pojedinac,a nametnuto mu je preživljavanje kao jedini oblik bivstvovanja u tom mestu daleko od svega,u kome se još samo menjaju datumi. Svako ko živi u sličnom gradu zna njegovo ime: Grad koji umire. 

ZATROVANOST PISANJEM

Čovek nikada ne bi trebao da piše poeziju
jer se prvim stihom navikne na pisanje
i na čitanje
a onda mu  sve ostalo
što je napisano
zapisano
a što je drugačije
izaziva muku i vrtoglavicu
Ovo naročito važi ukoliko i zaista znate da napišete dobar stih
piscima dobrih stihova jednostavno
više nikada ne može biti dobro u ovom svetu
u kome previše laprda...


Sanja Vojnović


16.03.2012.