ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ( από τη συλλογή '' Αν ποτέ χρειαστεί να ξέρεις το όνομά μου'')

Κάθομαι στη νοικιασμένη γκαρσονιέρα
πάνω στην νοικιασμένη καρέκλα.
Ο Ήλιος παίζει ένα παράξενο παιχνίδι μαζί μας
εμφανίζεται σε δώσεις.
Τα χέρια μου ψάχνουν κάτι να πιάσουν.
Το μόνο που αισθάνομαι είναι ο αέρας
πως προσπερνά από τα δάχτυλά μου.

Δεν κρατάω τίποτα.Εσύ,τι κρατάς;

Χτες περιφερόμασταν στη θάλασσα.
Από το πέλαγος ερχόταν η μοναξιά
και έφερε μαζί της έναν καίνουριο ήχο
έναν παλιό γνώριμο.
Ήταν ο χτύπος της καρδιάς
που έχει κρυφτεί
για να αποφύγει τα ποιήματα
που την θέλουν αθάνατη,
ενώ αυτή αιμορργεί σιωπηλά.

Η καρδιά αυτή,μακρινή έχει κουραστεί.
Την κούρασαν τα φθηνά στιχάκια,
την κούρασαν τα λόγια,
την κούρασαν οι εορταστικές υποσχέσεις.

Εχτές την άκουσα....ήταν το μοναδικό πράγμα
που δεν ήταν νοικιασμένο,σκλαβωμένο...
Αλλά αυτή κρύβεται...
Άμα βρω το καταφύγιό της 
θα της χτυπίσω την πόρτα.

Σάνια Βόινοβιτς ( '' Αν ποτέ χρειαστεί να ξέρεις το όνομά μου'')

............τίποτα και τέλος

Περνάει ο χρόνος....χαμένες οι μέρες,χαμένες οι ώρες - όπως πάντα.Δεν έκανα τίποτα και φέτος.Τα δευτερόλεπτα χωρίς κανένα νόημα.Αναρωτιέμαι ποιοι είναι αυτοί που ''κάνουν κάτι''; Ριζωμένη στο τίποτα βρίσκομαι στο πουθενά.Μπροστά μου απέραντο ,αφιλόξενο κενό..

Προσπάθησα να βρω ένα παράθυρο,μία πόρτα,αλλά δεν είναι αυτά για μένα.Έψαξα για καμιά τρύπα,αλλά όλες είναι κατειλημμένες.Μεταναστεύω στα υπόγεια της συνείδησης για να βρω κάτι που μοιάζει με ύπαρξη.

Το τίποτα είναι αυτό που μπορώ να πιάσω,αυτό είναι το μοναδικό που κρατάω στα χέρια μου και στο τέλος το μοναδικό που αληθεύει.

.....τίποτα και τέλος.

Σ.Βόινοβιτς 11/2014.

ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

   ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Δεν ξέρω πια τίποτα...


Θα  πρέπει να μάθω τα πάντα
από την αρχή:
να σκέφτομαι,
να ομιλώ,
να ανοίγω τα μάτια μου
ακόμα και να περπατάω.

Ξέχασα τα πάντα
στα χρόνια 
που με μάθανε
όλα τα άλλα με τα οποία
ένας άνθρωπος δε ζει.


Όλα από την αρχή
πρέπει να τα κάνω
και εγώ δεν ξέρω καν
που βρίσκομαι
ούτε μπορώ
να μαντέψω
από που να αρχίσω.

Κάθε μέρα προσπαθώ
να μάθω αυτά που πρέπει,
και κάθε μέρα βρίσκομαι
σε ένα καινούριο δίλημμα
- να τα συνεχίσω
ή να τα παρατήσω.

Πηγαίνω στο καθρέφτη
και κοιτάζω στα μάτια
τον ξένο
που δεν μπορεί πλέον
να υποκρίνεται
που δεν μπορεί να κάνει
τον ευτυχισμένο.

Είναι η τελευταία σταγόνα
στο ποτήρι που ξεχειλίζει
και ξέρω ότι
ετοιμάζομαι για το ταξίδι
προς το άγνωστο
προς τον ίδιο τον εαυτό μου
που ήταν κρυμμένο 
και με περίμενε για χρόνια.
Ετοιμάζομαι
για το ταξίδι 
χωρίς
την επιστροφή
εκεί όπου έπρεπε
να είχα βρεθεί από την αρχή.

Ετοιμάζομαι
για την ζωή
που  είμαι εγώ
που έχει το πρόσωπό μου
για να κάνω όλα από την αρχή
για να βρω μία καινούρια
διεύθυνση
για την παλιά μου ελπίδα
ότι υπάρχει κάτι περισσότερο
από ό,τι μας προσφέρουν
όταν μας μαθαίνουν
όταν μας εκπαιδεύουν
όταν μας δίνουν
στο πιάτο
μια ετοιματζίδικη ευτυχία χωρίς 
καμία γεύση...

Σάνια Βόινοβιτς
10/11/2012

ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΙ ΓΥΜΝΟΙ

                        ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΙ ΓΥΜΝΟΙ

Είμαστε νεκροί και γυμνοί

και το μόνο που καλύπτει

τη γύμνια μας

είναι το ύφασμα του Χρόνου,

το πουκάμισο του Παρελθόντος .

Είμαστε απόγονοι

των ξεχασμένων

και υπάρχουμε μόνο στις αναμνήσεις.

Είμαστε στο τέλος

ενός κόσμου

του δικού μας κόσμου

που δεν ανασαίνει πια

με τις ανάσες μας

ούτε βηματίζει πια

με τα δικά μας τα βήματα.

Είμαστε σκιές

που δεν έχουν σώματα πια,

που δεν έχουν ονόματα πια.

Είμαστε νεκροί και γυμνοί.

Εμείς που κάποτε

ζούσαμε στα λόγια.

Εμείς που κάποτε

ζούσαμε παντού,

που ήρθαμε από μακριά

να αφήσουμε τα ίχνη

που εξαφανίζονται

στην πορεία μας προς το κενό,

προς το κενό που είναι ή μόνη μας

πατρίδα.

Σάνια Βόινοβιτς   2012.

ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ - Η ΠΑΛΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

                                                     ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ
                                                 ( Η ΠΑΛΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ..)

Παραδέχομαι
το τίποτα
παρά λίγο να με βγάλει νοκ-άουτ.

Έχει βαρύ χέρι και δεν το νοιάζει
που πονάω
που βαριέμαι να του απαντάω,
που βαριέμαι να το παλεύω.

Προσπαθώ 
να του ξεφύγω γράφοντας,
να γλιτώσω από την αγκαλιά του
φτιάχνοντας ένα καινούριο κόσμο στο χαρτί.

Το τίποτα δεν το βάζει κάτω
έχει συνωμοτήσει με όλες τις αναποδιές :
με το τηλέφωνο που με διακόπτει,
με το λογαριασμό των 40 ευρώ,
με το κρύο,
με τη μοναξιά που και αυτή θα' θελε να με γονατίσει,
με το τίκα - τάκα του ρολογιού,
με τις φωνές από το δεύτερο όροφο.

Το τίποτα με επιθέτει 
με όλα του τα  όπλα:
με μοναξιά,
με κατάθλιψη,
με φωνές,
με πόνο,
με ατυχίες .

Εγώ έχω μόνο το μολύβι
στο χέρι
και την καρδιά
που ακόμα δεν έχει πεθάνει.

Ακόμα αντέχω.
Η πάλη με το τίποτα συνεχίζεται...

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

Η ΑΓΑΠΗ

         Η ΑΓΑΠΗ

Έχουν γραφτεί  χίλια ποιήματα για αυτήν.

Την έχουν περιγράψει με τα πιο φωτεινά χρώματα.

Της δώσανε χίλια ονόματα

και την στόλισαν με τόσα πράγματα.

Δεν έχω γράψει ποτέ γι’ αυτήν ,

δεν την ονόμαζα αλλιώς.

Δεν την έχω περιγράψει

σε καμία από τις γλώσσες που μιλάω.

Δεν έκανα ποτέ κανένα από

τα ακροβατικά των ποιητών

που την κάνανε αθάνατη

γιατί θέλω να βρω

ένα πρόσωπο πίσω απ’ όλα αυτά

που θα συνδυάζω

με την κοινή μας αιωνιότητα.

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΗΛΟ/ЧОВЕК НИЈЕ ЈАБУКА

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΗΛΟ

Ο άνθρωπος δεν είναι μήλο

που το αφήνεις να σαπίζει

που το πετάς κάπου μακριά

αν δε σου αρέσει η γεύση του.

ЧОВЕК НИЈЕ ЈАБУКА

Човек није јабука

коју оставиш да иструли

коју бациш негде далеко

када ти се не свиди њен укус.

Сања Војновић/Sanja Vojnović

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΛΑΦΑΤΑ

Εινα σκληρος ο αγωνας της ζωης, ο δρομος σου με αγκαθια ειναι σπαρμενος,
πολλες φορες θα πεσεις κατα γης
σαν θα σε απο το ανηφορο κουρασμενος
στο πελαγο του πονου σαν βρεθεις σαν ανταμωσεις κυμα αγριεμενο
μανα ω!! μανα μου θα πεις ταχα γιατι να με χ,εις γενημενο?
ειναι σκληρος ο αγωνας της ζωης
μα η πιστη σου στο τελος θα νικησει, γερα πατωντας διαβενε στη γη
κι ωρα του θριαμβου δεν θα αργησει!!

Νεκταριος Λαφατας