Αντζελίνα, αλάνι, για πάντα στο λιμάνι...

Αντζελίνα, αλάνι, για πάντα στο λιμάνι...
Ή
Η αγάπη των πλουσίων για τους πρόσφυγες = η αγάπη του κ.λου

Η Ελλάδα έγινε το ''μαστ'', το ''ιν'', για κάθε επιδειξιομανή που θέλει να κάνει διαφήμιση τον ίδιο τον εαυτό σου. Έτσι ήρθε και η Τζολί....όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις, πως να περάσει η ώρα σου μεταξύ δύο χαζοταινίες για τις οποίες παίρνεις κάτι εκατομμύρια κάνε μια βόλτα τα φουσκωμένα χείλη σου στον Πειραιά ,κάνε μερικά ''σέλφι'' με τους πρόσφυγες,άσε να σε βλέπουν από κοντά...και γίνε το είδωλο των τηλεθεατών ,το τέλειο ''απορρυπαντικό'' για την πλύση των εγκεφάλων...

Σάνια Βόινοβιτς

18/3/2016

ΤΟ ΜΗΛΟ ΜΟΥ

ΤΟ ΜΗΛΟ ΜΟΥ


Υπάρχει ένα μήλο που όσο και να το τρως δεν τελειώνει η σάρκα του.Το δαγκώνεις , κόβεις τα κομμάτια του και αυτό σε προκαλεί γιατί δεν εξαφανίζεται.Μετά από πολλές δαγκωματιές η λευκόσαρκη ουσία του καρπού -που βρέθηκε στα χέρια σου -σου γίνεται συνήθεια και νομίζεις ότι γεννήθηκες με αυτό τόσο πολύ ταιριάζει με την κάποτε άδεια σου παλάμη. Και αυτό που σε φοβίζει είναι ότι μπορείς να 

το χάσεις κάποια στιγμή , να φύγει από το χέρι σου το μήλο που δεχόταν να το τρως με τα ανθρώπινα σου δόντια που κάρφωνες σαν ατσάλι στην ψίχα του.
Αν σε ρώταγαν τι ακριβώς είναι το μήλο αυτό τι θα έλεγες;
Πώς θα το ονόμασες;
Τι θα έδινες για το καρπό που έκανε τη φωλιά στο χέρι σου και σου πρόσφερε ένα καταφύγιο πολύ μικρό να το παρατηρήσουν οι άλλοι πολύ μεγαλύτερο απ' ότι περίμενες ότι θα βρεις σε τούτο το κόσμο που έκρυβε τη στέγη του όταν αναζητούσες που να κρύψεις το κεφάλι σου;

Σάνια Βόινοβιτς

25/11/2012.

Η ΑΓΑΠΗ

         Η ΑΓΑΠΗ

Έχουν γραφτεί  χίλια ποιήματα για αυτήν.

Την έχουν περιγράψει με τα πιο φωτεινά χρώματα.

Της δώσανε χίλια ονόματα

και την στόλισαν με τόσα πράγματα.

Δεν έχω γράψει ποτέ γι’ αυτήν ,

δεν την ονόμαζα αλλιώς.

Δεν την έχω περιγράψει

σε καμία από τις γλώσσες που μιλάω.

Δεν έκανα ποτέ κανένα από

τα ακροβατικά των ποιητών

που την κάνανε αθάνατη

γιατί θέλω να βρω

ένα πρόσωπο πίσω απ’ όλα αυτά

που θα συνδυάζω

με την κοινή μας αιωνιότητα.

Σάνια Βόινοβιτς  2012.