Приказивање постова са ознаком ποιήματα. Прикажи све постове
Приказивање постова са ознаком ποιήματα. Прикажи све постове

петак, 11. септембар 2015.

ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ - KAVEZ

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ
ΣΤΑ ''ΠΡΕΠΕΙ''
ΚΑΙ ΣΤΑ ''ΜΗ'' 
ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΝΟΗ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΒΩΜΟ 
ΤΗΣ ΗΛΙΘΙΑΣ ΑΝΑΚΓΗΣ
ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΜΕ 
ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΚΟΣΜΟ ΟΠΟΥ ΖΟΥΜΕ
ΑΝΤΙ ΝΑ ΤΟ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ.

ΣΑΝΙΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ
11/09/2015


ZAROBLJENI 
ONIM ŠTO MORAMO
I ONIM ŠTO NE SMEMO
OSTAVIĆEMO NAŠ POSLEDNJI 
LJUDSKI DAH
NA ODRU IDIOTSKE POTREBE
DA SE PRILAGODIMO
OVOM NEČOVEČNOM SVETU U KOME ŽIVIMO
UMESTO DA GA IZMENIMO.

SANJA VOJNOVIĆ
11.09.2015.


среда, 5. март 2014.

ΕΝΑ ΚΑΡΤ-ΠΟΣΤΑΛ ΤΗΣ ΤΑΝΙΑΣ (1)


Η Τάνια μου στέλνει τα σημειώματά της που τα ονόμασε 
'' καρτ ποστάλ''...είναι οι σκέψεις της που γράφει σε ένα μπλοκάκι
εκεί  στο Βορρά , 2000 χιλιόμετρα μακριά....Θα τα διαβάσω αυτές οι μέρες και στο ραδιόφωνο που το ''ανοίγω'' που και που για να βάζω μουσική και να διαβάσω για τους ακροατές αυτά που γράφω ή αυτά που έγραψαν κάποιοι άλλοι...


Το καρτ ποστάλ της Τάνιας ( 1)

Το τηλέφωνο άρχισε να χτυπάει
ενώ όλη την ημέρα σώπαινε σεμνά.
Του κανενός δεν είχε περάσει απ'το μυαλό
να με πάρει...

Η φίλη μου καλεί και λέει:
'' Χεϊ, δε σε άκουσα εδώ και δύο μέρες
και σκέφτηκα να σε πάρω,
να δω αν όλα είναι εν'τάξη...
Τι κάνεις; "

Έτσι,λόγω του τηλεφωνήματος ίσως τούτη 
η μέρα δεν πέρασε άσκοπα.
Κάποιος με πήρε ένα τηλέφωνο χωρίς
να αποσκοπεί κάπου...

Αυτό που μου έχει κολλήσει
είναι το ''δεν σε άκουσα εδώ και δύο μέρες...'' 

Τατιάνα Βόινοβιτς ( χειμώνας 2014)



субота, 20. април 2013.

ΠΟΤΕ ΣΩΠΑΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ-KADA COVEK CUTI

                               ΠΟΤΕ ΣΩΠΑΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

ΟΤΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ
ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΝ
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ
ΠΑΡΑΞΕΝΗ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟ
ΤΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ ΤΟΥΣ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟ 
ΤΗΣ ΑΝΕΣΗΣ ΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΘΙΕΡΩΣΑΝΕ 
ΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ
ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ 
ΩΣ ΣΤΟΧΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΩΠΑΙΝΕΙ 
ΚΑΙ ΧΑΝΕΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ
ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΕΦΥΡΩΣΕΙ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ 
ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ
ΚΑΙ ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΒΑΘΙΑ
ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΞΕΡΟΝΤΑΣ ΟΤΙ 
ΑΥΤΕΣ ΔΥΟ ΑΚΤΕΣ ΧΩΡΙΖΕΙ 
ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΓΕΜΑΤΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΦΟΒΟ
ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΕ
ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΔΙΚΗ ΤΟΥ.

Υ.Γ. Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ

ΣΑΝΙΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 20/04/2013

KADA PREPOZNA LEPOTU
I OPASNOST DA MU JE ODUZMU
UZ IZGOVOR DA
CUDNA
DA NE PRISTAJE DOSTOJANSTVU
NJIHOVE RUTINE
DA NE IDE UZ DOSTOJANSTVO
NJIHOVE UDOBNOSTI
KOJE SU VAZDIGLI
U ISTINU I DOSTIGNUCE
KOJE PREDSTAVLJAJU KAO
SMISAO POSTOJANJA

COVEK CUTI
I GUBI RECI
KADA NE MOZE DA PREMOSTI
ONO STO ZELI DA BUDE
SA ONIM STO DRUGI ZELE OD NJEGA
I CUTI CUTI DUBOKO
CUTI ZNAJUCI DA  TE DVE OBALE
RAZDVAJA MORE PREPUNO NEPOVERENJA I STRAHA
KOJE IZAZIVA LEPOTA KOJU SE USUDIO
DA UCINI SVOJOM

SANJA VOJNOVIC 20.04.2013.

PS.LEPOTA ZIVI I NA KAMENU
LEPOTA ZIVI I NA KAMENU-Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ
Σ.ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 2013.








четвртак, 15. новембар 2012.

ΣΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

     ΣΤΟ ΚΟΜΙΤΗΡΗΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Δεν ονειρεύομαι σχεδόν
είκοσι χρόνια
πάνω από μισή μου ζωή δηλαδή.
Στις αποθήκες της μνήμης μου
όμως
υπάρχουν ακόμα αυτά
που κάποτε έλεγα όνειρα.
Είναι κουρελιασμένα
και δύσκολα τα αναγνωρίζω.
Έχουν χάσει το χρώμα τους.
Έχουν παλιώσει.
Έχουν ξεθωριάσει.
Έχουν πεθάνει και δεν ανασάνουν πια.
Έχουν μετακομίσει
στο κοιμητήριο με το όνομά τους
στην πόρτα του απάνω.
Που και που επισκέπτομαι
το κοιμητήριο των ονείρων μου
για να βρω κανένα σκελετό
που να ταιριάζει
με τη σημερινή μου κούραση
με τη σημερινή μου βαρεμάρα
με τη μαυρίλα
που με αιχμαλώτισε.
Τα κατάλληλα νεκρά όνειρα
τα καθαρίζω από τη σκόνη
και νιώθω
ότι θα έκλαιγα - αν ήξερα πως να το κάνω
ότι θα τους άναβα ένα κερί- αν πίστευα στο θεό
ότι θα τους έλεγα κάτι από αυτά που λένε οι άνθρωποι.
Αλλά έχω ξεχάσει
τα πάντα
και τα θαμμένα όνειρα
δε θα ξαναζωντανέψουν
όπως δε θα γυρίσουν πίσω
ούτε τα νιάτα μου
ούτε η αγνότητα
που κάποτε έβρισκα τόσο εύκολα
και σήμερα δεν μπορώ να την βρω πουθενά.

Σάνια Βόινοβιτς
15/11/2012

петак, 9. новембар 2012.

ΕΙΜΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

           ΕΙΜΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Άδικα μου χτυπάτε
 την πόρτα
δεν είμαι εδώ
Άδικα φωνάζετε
το όνομά μου
δεν βρίσκομαι εδώ
Έχω ταξιδέψει μακριά
όπου τίποτα δεν με πιάνει
ούτε ο πόνος
ούτε καν χέρι του ανθρώπου
ούτε βλέμμα των περαστικών
Μετακόμισα
στην απέραντη πεδιάδα
της παράξενης ησυχίας
όπου οι κανόνες δεν υπάρχουν
και χωρίς αυτούς
δεν υπάρχει πια και ο φόβος
αν κάνω λάθος
αν πράττω κάτι που δεν ανήκει
στα νόμιμα και καθωσπρέπει πράγματα

Βρίσκομαι πίσω από ένα
γυάλινο τοίχο
και δεν ακούω τίποτα
Έχω ξεχάσει την ημερομηνία
και την ώρα 
τα ρολόγια έπαψαν
να παίζουν ρόλο
στο κενό που έπεσα
τα δευτερόλεπτα δεν υπάρχουν πια
Έχω καταργήσει το χρόνο
και μαζί του το πρόβλημα
της διάρκειάς μου
Ταχύτητα εδώ
στην καινούρια μου 
κατοικία
είναι στο μηδέν
Δεν κουνιέμαι αλλά δεν είμαι ακίνητη- 
επιπλέω λες και είμαι
στη θάλασσα
Κάνω παρέα με τη σκόνη
με τον άνεμο
με τις ξεχασμένες φωνές
με τις υποσχέσεις
με τις εξωμολογήσεις
με τους όρκους
που χάθηκαν  την ίδια στιγμή
που ειπώθηκαν 
και από τότε ελεύθερα πετάνε
ανάμεσα στα άστρα
ανάμεσα στις ευκαιρίες
που τις αφήσαμε να μας
προσπεράσουν
Είμαι πουθενά
στην απόλυτη γαλήνη
και δε γυρίζω πίσω
γιατί εδώ
είμαι στα ίσα
με το ολόκληρο σύμπαν
και κανένας πια δε με τιμωρεί
που είμαι εγώ


Σάνια Βόινοβιτς
9/11/2012






понедељак, 5. новембар 2012.

Η ΖΕΣΤΑΣΙΑ

Μου αρέσει όταν νιώθω τη ζεστασιά
σαν να είμαι τυλιγμένη
με μία αόρατη κουβέρτα
σαν να βλέπω τον εαυτό μου 
από την απόσταση
και μπορώ να αγγίζω το σώμα μου
με ξένα χέρια που είναι και δικά μου ταυτόχρονα
και να βλέπω από κάθε γωνία 
το παράξενο κτίριο που το έπλαθε
η φύση από λίγα κόκαλα , μερικές στάλες
αίματος και λίγη σάρκα
Μου αρέσει όταν αισθάνομαι
λες και είμαι σε ένα απέραντο ωκεανό
του αφρού και λούζομαι με τις φούσκες του
γεμάτες νερό ζεστό , καθαρό , διάφανο
που χαϊδεύουν το μαλλί μου με αόρατα
τους δάχτυλα
Μου αρέσει η ζεστασιά αυτή
που υπάρχει μόνο στο μεθύσι
όταν από το ποτό αρχίζεις και χάνεις 
τις συνηθισμένες σου απόψεις για το
τι είναι το πρέπει και ελεύθερα
αφήνεις τον εαυτό σου
να πετάξει στη ζεστασιά
που δε σου τη προσφέρει
κανείς
και την νιώθεις μόνο όταν
 χάνοντας τις ισορροπίες σου
φτάνεις στα απόμακρα μέρη της
μοναξιάς σου

Σάνια Βόινοβιτς
5/11/2012




субота, 27. октобар 2012.

ΖΗΤΩ ''ΣΥΓΝΩΜΗ''

Ζητώ συγνώμη
που είμαι εγώ
που δε διαβάζω τα περιοδικά της μόδας
που είμαι γυναίκα 
και χωρίς να βάλω το 15 πόντους τακούνι
και να βγάλω το πισινό μου γυμνό έξω
Ζητώ συγνώμη
που μου αλέσατε τα κόκαλά μου
και τα κάνατε την πηχτή 
και εγώ ακόμα είμαι όρθια
γιατί είμαι ζωντανή ακόμα
Ζητώ συγνώμη
που ακόμα αναζητώ 
την αγνότητα
σε τούτο τον κόσμο
βαθιά βυθισμένο στην αμαρτία
που πιστεύω 
ότι όταν δίνεις το χέρι σου
πρέπει να το δώσεις εξ ολοκλήρου
χωρίς να λυπάσαι τον εαυτό σου
που δεν θεωρώ τα ιδανικά βλακείες
και που πιστεύω ότι το να αγαπάς κάποιον
σημαίνει ότι θα πεθάνεις για το πρόσωπο αυτό
Ζητώ συγνώμη 
που δεν έχω δουλεία
ούτε λεφτά
και ακόμα δεν αυτοκτόνησα
ούτε σκοπεύω να αποτρελαθώ γι' αυτό
Ζητώ συγνώμη
από τα σκουπίδια
που τα ονόμασα με το όνομά τους
Ζητώ συγνώμη
που δεν είμαι πηλός
να με πλάθετε όπως σας αρέσει
που δεν πιστεύω στην Κόλαση
ούτε στον Παράδεισο
γιατί στην Κόλαση ήδη ζούσα - την εφεύρεσαν οι άνθρωποι
ενώ τον Παράδεισο θα το χτίσω μόνη μου
μόνο να ευκαιρήσω
Ζητώ συγνώμη 
που δεν παρακαλάω
που δε μου σπάσατε τη μέση ακόμα
που δεν παίρνω τα ηρεμιστικά
και άλλα ναρκωτικά τυλιγμένα 
σε διάφορα σχέδια και χρώματα
Ζητώ συγνώμη 
γιατί δεν είπα ευχαριστώ
όταν πίναγα
όταν από τις βόμβες αρρώσταινα
όταν δεν είχα νερό να πλυθώ 5 εβδομάδες
γιατί απ' ότι φαίνεται
είμαι εντελώς αχάριστη
για όλα τα καλά που μου
κατά καιρούς προσέφεραν
το κράτος και η σημερινή κοινωνία
του Ουράνιου Λαού

Ζητώ συγνώμη ...
αχάριστη και παράνομη 
σε μία κοινωνία 
΄που ο νόμος είναι
η βία
το χρήμα
και η πνευματική πορνεία
σε μία κοινωνία
όπου η λοβοτομή χορηγείται δωρεάν
μαζί με τα παυσίπονα

Ζητώ συγνώμη
που υπάρχω
χωρίς να έχω την ανάγκη
να μυρίζω τα περιττώματα ενός νεκρού πολιτισμού
και να τα αποκαλώ τριαντάφυλλα
που δε δέχομαι τη φυλακή
των ψευδαισθήσεων

Ζητώ συγνώμη
γιατί καλλιεργώ μέσα μου
τη μεγαλύτερη αμαρτία - σκέφτομαι
και δεν τρώω τα σερβιρισμένα
γιατί πράττω το μεγαλύτερο έγκλημα
στη σημερινή εποχή 
- εξακολουθώ να είμαι εγώ και να είμαι ελεύθερη



Σάνια Βόινοβιτς
27/10/2012

понедељак, 15. октобар 2012.

Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

                                     Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 

Όταν δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω
και νιώθω ότι πρέπει 
να ασχοληθώ με κάτι
μετράω και πολλαπλασιάζω
τα πράγματα που ορίζουν 
την ύπαρξή μου
την υπόσταση του σώματος μου
που είναι και μόνη πραγματικότητα
που ξέρω.

Σήμερα υπολόγισα
ότι ζούσα 456 μήνες
13680 μέρες
328.320 ώρες
19.699.200 λεπτά...

Αύριο τα νούμερα αυτά θα αλλάξουν.
Το ρολόι του χρόνου που μετράει
την διάρκειά μου
καταγράφει κάθε κίνησή μου
από την αρχή προς το τέλος.

Κάνω τον υπολογισμό 
της ζωής μου.
Κάθε χρόνο ανεβαίνουν οι τιμές
του χαμένου χρόνου
των ανεκπλήρωτων προσδοκίων
και των άσκοπων ελπίδων.

Το χάσμα 
ανάμεσα στα ''θέλω'' και ''είμαι''
γίνεται όλο και πιο μεγάλο
και σύντομα θα γίνει
αγεφύρωτο.

Σάνια Βόινοβιτς
15/10/2012 

среда, 10. октобар 2012.

PUKOTINA

PUKOTINA
POSMATRAM ČAŠU PO KOJOJ HODA MUVA.
PITAM SE ODAKLE JE DOŠLA I KAKO JE
PREŽIVELA OVO HLADNO VREME.
SIGURNO SE BILA ZAVUKLA U NEKU TOPLU PUKOTINU
IZMEĐU PROZORA I ZIDA.
PADA MI NA UM KAKO SE TA MUVA
NI NE RAZLIKUJE MNOGO OD NAS:
SVI MI ŽIVIMO U NEKOJ PUKOTINI
U KOJOJ JE JOŠ UVEK DOVOLJNO TOPLO
ZA NAŠE STVARI
ZA NAŠE STRAHOVE
ZA NAŠE BEDE
ZA NAŠE ILUZIJE
ZA NAŠE IZNUĐENE SREĆE
I SAKRIVENE PORAZE.
IPAK MUVA JE SREĆNIJA OD NAS
ONA NE TRAŽI NOVU PUKOTINU
ONA JE SREĆNA U TOJ JEDNOJ
PUKOTINI KOJU JE PRONAŠLA.
U NJU SE UVUKLA DA JOJ BUDE TOPLO
I TO JE SVE ŠTO JOJ TREBA.

Sanja Vojnović 2012.

недеља, 7. октобар 2012.

Η ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ


Η ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα για να είναι κανείς «ευτυχισμένος » χρειάζεται να γίνει πλαστικός.
Χρειάζεται να γίνει ένα πλαστικό κουκλί από τη βιτρίνα  ενός μαγαζιού
με τα ρούχα – να μην έχει την ηλικία του, να μην είναι τριχωτός , να μην
ιδρώνει, να καταναλώνει τα επώνυμα και να έχει δυο κινητά.
Σήμερα για να λέγετε κανείς «ευτυχισμένος» πρέπει να ξέρει να κάνει λεφτά,
να κλείσει το μυαλό και να ανοίξει την τηλεόραση.
Σήμερα να είναι ένας άνδρας « ευτυχισμένος » πρέπει να έχει ένα όνομα ξενικό,
και να έχει το αυτοκίνητο, την κάρτα της τράπεζας, γενικά να έχει τα πάντα
και να μην είναι τίποτα…
Σήμερα για να είναι μία γυναίκα «ευτυχισμένη»  πρέπει να έχει τα χείλη της
φουσκωμένα, να ξέρει πώς να συνδυάζει τα ρούχα , να κάνει αποτρίχωση τακτικά,
χρειάζεται να αρέσει, χρειάζεται να είναι «πεινασμένη» και να μην ντρέπεται .
Σήμερα για να γίνει ένας άνθρωπος «ευτυχισμένος» με τους καινούριους κανόνες
το μόνο που πρέπει να κάνει είναι το εξής – να χάσει αυτά που είχε στη φύση του
και να τα αντικαταστήσει με ένα απέραντο κενό που  έγινε επίσημη στολή του
σήμερα…

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

Η ΑΓΑΠΗ


         Η ΑΓΑΠΗ

Έχουν γραφτεί  χίλια ποιήματα για αυτήν.
Την έχουν περιγράψει με τα πιο φωτεινά χρώματα.
Της δώσανε χίλια ονόματα
και την στόλισαν με τόσα πράγματα.
Δεν έχω γράψει ποτέ γι’ αυτήν ,
δεν την ονόμαζα αλλιώς.
Δεν την έχω περιγράψει
σε καμία από τις γλώσσες που μιλάω.
Δεν έκανα ποτέ κανένα από
τα ακροβατικά των ποιητών
που την κάνανε αθάνατη
γιατί θέλω να βρω
ένα πρόσωπο πίσω απ’ όλα αυτά
που θα συνδυάζω
με την κοινή μας αιωνιότητα.

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

среда, 3. октобар 2012.

Η ΡΙΖΑ


           Η ΡΙΖΑ
Η σκέψη είναι σαν το δέντρο - αν  ακολουθείς προς τα εκεί
που βγαίνει ο κορμός του θα βρεις τη ρίζα του.
Η ρίζα αυτή σου φυλάει μεγάλη έκπληξη- στην άκρη της
είναι η πρώτη σου κίνηση προς το άγνωστο που έγινε το αποτέλεσμα της
αναζήτησης σου.
Η ρίζα αυτή σου δείχνει πόσο άλλαξε η πορεία σου.
Η ρίζα αυτή είναι αυτό που είχες ξεχάσει.
Θα βρεις την αρχή , το ξεκίνημα και θα καταλάβεις
πόσο μακριά σε πήγε αυτό που στροβιλίζει μέσα σου,
αυτό που απαντά στο δικό σου το  όνομα .
Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το δεχτείς.
Συνήθως αυτό το «μόνο» μετατρέπετε σε ασήκωτο βάρος,
επειδή ακολουθώντας τη σκέψη του ο άνθρωπος πηγαίνει προς
το βάθος το δικό του που περίμενε αλλιώς…
Και όταν επιτέλους έχει φτάσει εκεί ,σκεπτόμενος αυτά
που μπορεί να χάσει, αρνείται να δεχτεί αυτό που βλέπει.
Και αυτό είναι γυμνό, χωρίς να έχει τα περιττά του πολιτισμού,
χωρίς να προσαρμόζεται σε προσωρινό συμφέρον.
Αυτό γυμνό είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.
Και ο άνθρωπος φοβάται το ίδιο του  εαυτό .
Ψάχνοντας για την απάντηση από κει που την βρήκε
γυρίζει μόνος με άδεια τα χέρια του ,
αφήνοντάς την να παραμείνει εκεί
στο βάθος όπου οι άλλοι δε θα τη ψάχνουν ποτέ…
 Σάνια Βόινοβιτς 3/10/2012.

уторак, 2. октобар 2012.

Η ΜΑΓΕΙΑ - MАГИЈА- MAGIJA

Ο άνθρωπος γράφει, μιλάει κάνει τις γραπτές και τις προφορικές κολωτούμπες
προσπαθεί να κάνει την εντύπωση, να ξεφύγει από την αγκαλιά της απομόνωσης
στην οποία ζει. Μόνο την αλήθεια κρατάει για τον εαυτό του. Εκεί τελειώνει η μαγεία του.

Човек пише, говори, прави писане и усмене акробације
покушава да задиви, да побегне из загрљаја изолованости
у којој живи.Само истину задржава за себе. Ту је крај његовој магији.

Čovek piše,govori,pravi pisane i usmene akrobacije
pokušava da zadivi, da pobegne iz zagrljaja izolovanosti
u kojoj živi. Samo istinu zadržava za sebe .Tu je kraj njegovoj magiji.

Sanja Vojnović 2.oktobar 2012.



недеља, 30. септембар 2012.

Ή ΤΟ ΕΝΑ Ή ΤΟ ΑΛΛΟ

Ή ΤΟ ΕΝΑ ΄Η ΤΟ ΑΛΛΟ

Ή να συνεχίζεις ή να σταματήσεις
Ή να κάνεις ή να μην κάνεις
Ή να ζεις ή να πεθάνεις
Ή να τα αφήσεις όπως είναι ή να τα αλλάζεις
με αντάλλαγμα τον πόνο
Ή να είσαι ή να μην είσαι
Ή να έχεις ή να μην έχεις
Ή το ένα ή το άλλο
μεταξύ τους περνάει η ζωή σου
και πολλές φορές δεν προλαβαίνεις
να την κάνεις δική σου
Μεταξύ τα δύο '' ή ''
στα στενά τους περιθώρια
προσπαθείς να πραγματοποιήσεις τον
πόθο σου για την ελευθερία
Μεταξύ τις επιλογές αυτές
νιώθεις  την ασφυξία 
και απέραντη θλίψη 
γιατί χρειάζεσαι την δύναμη
του Ηρακλή
ενώ πολύ καλά ξέρεις
ότι είσαι μόνο ό άνθρωπος

Σάνια Βόινοβιτς
30/09/2012


недеља, 2. септембар 2012.

ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ - Γκόρντανα Ραούσκη, μετάφραση- Σάνια Βόινοβιτς

                        
                                              ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
  

Ναι, νομίζω ότι η Γη είναι
Γαλάζια
Επειδή από την γενναία απόσταση
το γαλάζιο ξεπερνάει τη λάσπη
Και πιστεύω βαθιά
στον Bosh
Γιατί στην πείνα του μυαλού
και της καρδιάς του ηδονισμού
σερβίρει τη θρησκεία 
για απόλαυση

Από την άλλη πλευρά με την καρδιά μου
τον κόσμο ακουμπώ
Ιριδίζοντας το συναίσθημα
του ματιού για τη σπίθα
του μυαλού για τη φωτιά

Συγχώρα, Θεέ μου
αλλά εσύ ποιον προσεύχεσαι;
Θεέ, συγχώρα με
αλλά εσένα παίρνω ως παράδειγμα 

Γκόρντανα Ραούσκι ( ''Η πτήση στη φωλιά'' εκδόσεις B.K.C. 2012.)

μετάφραση: Σάνια Βόινοβιτς 2012.

ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ - ΕΜΕΙΣ - ΓΚΟΡΝΤΑΝΑ ΡΑΟΥΣΚΙ μετάφραση: ΣΑΝΙΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ




      ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ - ΕΜΕΙΣ
  Ήσουν για μένα εδώ
στο εδώ ήμουν για σένα
Είσαι εγώ
Πώς μου είμαι
Γίνε μου είμαστε
Για να μου σε έχω
Για να σου με έχεις
Έλα στο μάτι
Από το πλάι
Ή πηγαίνοντας προς τα πίσω
Γιατί και το όπισθεν
Είναι κίνηση
προς επιθυμιτό μέρος
Έλα δω
Εδώ είμαι
Στρίψε πίσω από την αμφιβολία
Και θα πέσεις καταπάνω μου εσύ
Μέσα σε σένα μου
Εμείς

 Γκόρντανα Ραούσκι ( '' Η πτήση στη φωλία'' , εκδόσεις B.Κ.C.  έτος 2012.)

 μετάφραση : Σάνια Βόινοβιτς 2012.

уторак, 10. јануар 2012.

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΠΙΑ/ NE RAZUMEM VISE POEZIJU

Δεν καταλαβαίνω την ποίηση πια.Οι πύλες της για μένα είναι κλειστές.Χτυπάω,αλλά δεν ανοίγουν.
Προσπαθώ να ακούσω κάτι βάζοντας το αφτί μου πάνω στην επιφάνεια των γραμμάτων, αλλά
πάλι δεν ακούω πολλά.Το μόνο που μπορώ να αναγνωρίζω σαν ήχος είναι μία σύντομη και
παράξενη μελωδία που ψιθυρίζει κάτι που ξέρω εδώ και καιρό - ο,τι οι μέρες μου αρχίζουν
να τελειώνουν με την ίδια σκέψη,με τη σκέψη πως τώρα πια δεν υπάρχει γυρισμός στα εκείνα τα
χρόνια που πίστευα ο,τι είμαι αθάνατη,με τη σκέψη πως ποτέ ξανά δε θα είμαι νέα.
Δεν καταλαβαίνω την ποίηση πια.Η ποίηση χάθηκε μαζί με το μέλλον που δεν ήρθε ποτέ για να πάρει  τη θέση του. Αντί το μέλλον, ήρθε το αιώνιο παρόν.

Το παρόν δεν αναγνωρίζει την ποίηση.
Σάνια Βόινοβιτς 2012.

Ne razumem vise poeziju.Njene kapije za mene su zatvorene.Kucam,ali one se ne otvaraju.
Pokusavam da cujem nesto stavljajuci uvo na povrsinu slova,ali opet ne cujem nista.Jedino sto mogu da
prepoznam kao zvuk jeste jedna kratka i cudna melodija koja sapuce nesto sto vec odavno znam - da mi svi
dani pocinju da se zavrsavaju sa jednom istom mislju, sa mislju kako nikada vise necu biti mlada.
Ne razumem vise poeziju.Poezija se izgubila zajedno sa buducnoscu koja nikada nije dosla da zauzme svoje
mesto. Umesto buducnosti, dosla je vecita sadasnjost.

Sadasnjost ne prepoznaje poeziju.
Sanja Vojnovic 2012.