ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

   ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Δεν ξέρω πια τίποτα...


Θα  πρέπει να μάθω τα πάντα
από την αρχή:
να σκέφτομαι,
να ομιλώ,
να ανοίγω τα μάτια μου
ακόμα και να περπατάω.

Ξέχασα τα πάντα
στα χρόνια 
που με μάθανε
όλα τα άλλα με τα οποία
ένας άνθρωπος δε ζει.


Όλα από την αρχή
πρέπει να τα κάνω
και εγώ δεν ξέρω καν
που βρίσκομαι
ούτε μπορώ
να μαντέψω
από που να αρχίσω.

Κάθε μέρα προσπαθώ
να μάθω αυτά που πρέπει,
και κάθε μέρα βρίσκομαι
σε ένα καινούριο δίλημμα
- να τα συνεχίσω
ή να τα παρατήσω.

Πηγαίνω στο καθρέφτη
και κοιτάζω στα μάτια
τον ξένο
που δεν μπορεί πλέον
να υποκρίνεται
που δεν μπορεί να κάνει
τον ευτυχισμένο.

Είναι η τελευταία σταγόνα
στο ποτήρι που ξεχειλίζει
και ξέρω ότι
ετοιμάζομαι για το ταξίδι
προς το άγνωστο
προς τον ίδιο τον εαυτό μου
που ήταν κρυμμένο 
και με περίμενε για χρόνια.
Ετοιμάζομαι
για το ταξίδι 
χωρίς
την επιστροφή
εκεί όπου έπρεπε
να είχα βρεθεί από την αρχή.

Ετοιμάζομαι
για την ζωή
που  είμαι εγώ
που έχει το πρόσωπό μου
για να κάνω όλα από την αρχή
για να βρω μία καινούρια
διεύθυνση
για την παλιά μου ελπίδα
ότι υπάρχει κάτι περισσότερο
από ό,τι μας προσφέρουν
όταν μας μαθαίνουν
όταν μας εκπαιδεύουν
όταν μας δίνουν
στο πιάτο
μια ετοιματζίδικη ευτυχία χωρίς 
καμία γεύση...

Σάνια Βόινοβιτς
10/11/2012

ΟΤΑΝ ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ

           ΟΤΑΝ ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ


Όταν διαλέγεις
να είσαι κομπάρσος
στην ίδια σου τη ζωή
να είσαι η διακόσμηση
των αποφάσεων που 
θα τις πάρουν οι άλλοι
εις όνομά σου
όσο εσύ θα ντουμπλάρεις
στις σκηνές της ευτυχίας
εισαγόμενης
από τη βιοτεχνία της ψυχαγωγίας
από τις διαφημίσεις
όπου όλοι είναι χαμογελαστοί, καλοντυμένοι και χορτάτοι
και ''ζήσανε καλά και εμείς καλύτερα''...
Όταν διαλέγεις
να είσαι λαθραίος επιβάτης
στο λεωφορείο που τρέχει 200 την ώρα
άγνωστα που
ενώ εσύ παρόλο που δεν ξέρεις που σε πάει αυτό
συνέχεια ευλογείς
τη  μοίρα
τον ελεγκτή
και την τύχη
και σταυροκοπιέσαι
για την υγεία του οδηγού
που δεν τον ξέρεις καν
γιατί δεν σε ανακάλυψαν ακόμα
και δε σου ζήτησαν το εισιτήριο...
Όταν διαλέγεις
το λουρί για στολίδι
και τον επώνυμο ζουρλομανδύα 
της επίσημης μόδας
που δένετε τα χέρια σου
με την υπακοή σου
με την αδιαφορία σου
με την αυταρέσκεια σου
με τις πολύχρωμες ψευδαισθήσεις
που γεννάνε την ελπίδα ότι θα τρως μέχρι του σκασμού...
Όταν διαλέγεις 
όλα αυτά πρότυπα της ευτυχίας
που την υπαγορεύουν
διάφοροι σκηνοθέτες της αλήθειας προς κατανάλωση
όταν διαλέγεις  λοιπόν
όλα αυτά τα καλά
της Νέας Εποχής
μην κλαις μετά
που θα βάλεις το δικό σου
το κεφάλι
κάτω από το τσεκούρι
στα χέρια του δήμιου
όταν έρθει η ώρα για πληρωμή
του λογαριασμού
για τις ανέσεις
που σου προσφέρουν
το λουρί
ο ζουρλομανδύας
και η απουσία σου
από την πραγματικότητα
Μην κλαις
γιατί εσύ διάλεξες
το λαιμητόμο
προ πολλού...

Σάνια Βόινοβιτς
1/11/2012

Η ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Η ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα για να είναι κανείς «ευτυχισμένος » χρειάζεται να γίνει πλαστικός.

Χρειάζεται να γίνει ένα πλαστικό κουκλί από τη βιτρίνα  ενός μαγαζιού

με τα ρούχα – να μην έχει την ηλικία του, να μην είναι τριχωτός , να μην

ιδρώνει, να καταναλώνει τα επώνυμα και να έχει δυο κινητά.

Σήμερα για να λέγετε κανείς «ευτυχισμένος» πρέπει να ξέρει να κάνει λεφτά,

να κλείσει το μυαλό και να ανοίξει την τηλεόραση.

Σήμερα να είναι ένας άνδρας « ευτυχισμένος » πρέπει να έχει ένα όνομα ξενικό,

και να έχει το αυτοκίνητο, την κάρτα της τράπεζας, γενικά να έχει τα πάντα

και να μην είναι τίποτα…

Σήμερα για να είναι μία γυναίκα «ευτυχισμένη»  πρέπει να έχει τα χείλη της

φουσκωμένα, να ξέρει πώς να συνδυάζει τα ρούχα , να κάνει αποτρίχωση τακτικά,

χρειάζεται να αρέσει, χρειάζεται να είναι «πεινασμένη» και να μην ντρέπεται .

Σήμερα για να γίνει ένας άνθρωπος «ευτυχισμένος» με τους καινούριους κανόνες

το μόνο που πρέπει να κάνει είναι το εξής – να χάσει αυτά που είχε στη φύση του

και να τα αντικαταστήσει με ένα απέραντο κενό που  έγινε επίσημη στολή του

σήμερα…

Σάνια Βόινοβιτς  2012.