ΟΤΑΝ ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ

           ΟΤΑΝ ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ


Όταν διαλέγεις
να είσαι κομπάρσος
στην ίδια σου τη ζωή
να είσαι η διακόσμηση
των αποφάσεων που 
θα τις πάρουν οι άλλοι
εις όνομά σου
όσο εσύ θα ντουμπλάρεις
στις σκηνές της ευτυχίας
εισαγόμενης
από τη βιοτεχνία της ψυχαγωγίας
από τις διαφημίσεις
όπου όλοι είναι χαμογελαστοί, καλοντυμένοι και χορτάτοι
και ''ζήσανε καλά και εμείς καλύτερα''...
Όταν διαλέγεις
να είσαι λαθραίος επιβάτης
στο λεωφορείο που τρέχει 200 την ώρα
άγνωστα που
ενώ εσύ παρόλο που δεν ξέρεις που σε πάει αυτό
συνέχεια ευλογείς
τη  μοίρα
τον ελεγκτή
και την τύχη
και σταυροκοπιέσαι
για την υγεία του οδηγού
που δεν τον ξέρεις καν
γιατί δεν σε ανακάλυψαν ακόμα
και δε σου ζήτησαν το εισιτήριο...
Όταν διαλέγεις
το λουρί για στολίδι
και τον επώνυμο ζουρλομανδύα 
της επίσημης μόδας
που δένετε τα χέρια σου
με την υπακοή σου
με την αδιαφορία σου
με την αυταρέσκεια σου
με τις πολύχρωμες ψευδαισθήσεις
που γεννάνε την ελπίδα ότι θα τρως μέχρι του σκασμού...
Όταν διαλέγεις 
όλα αυτά πρότυπα της ευτυχίας
που την υπαγορεύουν
διάφοροι σκηνοθέτες της αλήθειας προς κατανάλωση
όταν διαλέγεις  λοιπόν
όλα αυτά τα καλά
της Νέας Εποχής
μην κλαις μετά
που θα βάλεις το δικό σου
το κεφάλι
κάτω από το τσεκούρι
στα χέρια του δήμιου
όταν έρθει η ώρα για πληρωμή
του λογαριασμού
για τις ανέσεις
που σου προσφέρουν
το λουρί
ο ζουρλομανδύας
και η απουσία σου
από την πραγματικότητα
Μην κλαις
γιατί εσύ διάλεξες
το λαιμητόμο
προ πολλού...

Σάνια Βόινοβιτς
1/11/2012

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Δ'

            Η ομάδα μας ήταν γνωστή ως « ομάδα των τρελών και καταδικασμένων».

Δουλέψαμε έξω όταν έβρεχε , σπρώχναμε το τρακτέρ όταν το χιόνι ήταν πάνω από τα γόνατά μας. Φορτώναμε  τις νταλίκες . Κουβαλάγαμε όλη την ημέρα  σάκους με πατάτες. Μετέφερα τριάντα κιλά στον ώμο μου ενώ είχα 45 κιλά. Κανένας  δε μας εκτιμούσε εκτός από τους λαθρεμπόρους που κέρδιζαν το χρόνο λόγω της ταχύτητάς  μας με την οποία φορτώναμε τα φορτηγά τους.

            Για να μας δείξουν πως μπορούν να μας κάνουν ό,τι  θέλουν μας ανάγκαζαν

να σκάβουμε με φτυάρια  τα σάπια φρούτα που είχαν ανακατευτεί με τα σκατά.

-Άιντε , σκάψτε, πιο βαθιά! Ψάξε με τα χέρια σου, δε θα πάθεις τίποτα..!- φώναζε η προϊστάμενη τρώγοντας τα σπόρια. – Να τελείωνες σχολείο για να μη γινόσουν εργάτρια – έλεγε εάν κάποια από τις γυναίκες τολμούσε να της πει κάτι.

            Η μόνη που μπορούσε να την «κανονίσει »ήταν η γιαγιά Πέκε. Ήταν ήδη πενήντα χρονών και όλη της τη ζωή δούλευε για μεροκάματο.

- Εσύ, προϊσταμένη , ξέρεις γιατί είσαι έτσι, ε;

- Γιατί, Πέκε;

- Γιατί δεν έχεις άνδρα. Άκου που σου λέει η γιαγιά….

            Η δουλειά σταμάτησε αμέσως και άρχισε το γέλιο.

     Το γέλιο που κάναμε πλήγωσε την προϊσταμένη, αλλά δεν είπε τίποτα.

- Γυναίκες, πάω στα γραφεία και εσείς όταν τελειώσετε από δω πηγαίνετε στην αποθήκη…

- Καλά της είπες της βρόμας, Πέκε!

-Μα, δεν μπορεί κανείς να τα βάλει με τη γιαγιά Πέκε, βρε γυναίκες, γιατί η γιαγιά έχει δει πολλά! Τώρα θα μας αφήσει ήσυχες.

            Ποτέ ξανά δε μας έβαλε να φτυαρίσουμε τα σάπια και τα σκατά.

Ακόμα και « τρελοί και καταδικασμένοι» έχουν ψυχή που κάποιες στιγμές νιώθει ότι έχει χορτάσει τις προσβολές .

ΣΑΝΙΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 2012.

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Β'

            Δούλευα όλη την ημέρα κάθε μέρα για ένα ολόκληρο μήνα για χρήματα που ήταν αρκετά για να πάρω ένα κιλό ζάχαρη – με προϋπόθεση να έβρισκα τη ζάχαρη στη λεγόμενη «μαύρη αγορά».

            Η δουλειά ήταν δύσκολη και κουραστική. Το φαί λιγοστό. Ήμουν ντυμένη στα κουρέλια. Έφτασα 45 κιλά. Ήμουν σκιά που εργαζόταν για ένα κομμάτι ψωμί .

Και στο τέλος δε με πλήρωσαν.

            Θαρρώ να πω πως ξέρω τη ζωή καλά.

Kukasti krst u Atini

  Blizu metroa sam  i vidim mladica obrijane glave kako cepa predizborne plakate KPG i "Nezavisnih Grka''.Obucen je u crnu bluzu i crne pantalone.Na trideset metara odatle priprema se skup nacionalista ''Zlatne zore''.Tu je i prikladan dekor : ogromna traka sa njihovim simbolom,njihovom verziom svastike koja meni lici na rebus.Okolo paradiraju gotovo obrijanih glava mladici u crnom.Secam se reci njihovog vodje : ''..a onda ce doci mladici misicavi u crnim bluzama..''. I evo njih.U gradu koji ih nije tako brzo ocekivao.Ili mozda ih mi nismo ocekivali u ovom gradu na cijem asfaltu se preplicu nevidljivi koraci sada vec sasvim istrulih stopala drevnih filozofa i onih prvih,hriscanskih svetaca koji su dolazili u ovaj grad jer je on oduvek svetlom svoga duha privlacio ljude.
  Voz me odnosi u centar.Covek noseci kukasti krst na panou obecava ''sahranu'' svim partijama...
Pre nekoliko dana jedan od istaknutijih clanova momaka u crnom obecao je da ce samarati i u Skupstini.
  "Krv.Cast.Zlatna zora!'',je ono sto se cuje na video snimcima crnih bluza.
   Portparol,dobro gradjen,mlad,misicav isamarao je kandidatkinju KPG uzivo u jutarnjem programu.Cestitke obicnih gradjana pristizu u sve vecem broju na adresu crnih majica.
 Javljaju se mlade zene i koje voditeljima politickih emisija govore kako ''nikada pre nisu razmisljale o partijama i politici,ali da im se od kada su videle portparolov nastup na tv-eu tj.samaranje,taj isti portparol svidja...''. Pocele su i da se zaljubljuju u crni duks.

    Zatvaraju se prodavnice,radnike sve redje placaju,strajkove proglasavaju nezakonitim,a momci misicavi i u crnim bluzama zaista dolaze.U gradu koji mirise na cemprese,eukaliptuse,masline,tamjan i more prestao je da duva vetar.Kada ponovo zaduva,raspalice plamen,a ovde vatra ume da potraje.

RAZAPINJANJE ČOVEKA - pesma o neslobodi

RAZAPINJANJE ČOVEKA
( pesma o neslobodi koja ti se nudi)

Zašto ste me razapeli?
Zašto ste me prodali?
Zašto ste me preprodali?
Zašto ste me ukrasili cenom?
A zašto i popustima
na savest,
na dužnost,
na čovečnost?

Zašto ste me razapeli,
ja ne mogu vaskrsnuti
u nešto što nisam...

Zašto ste me svojatali?
Zašto ste me odmah zatim odbacili?
Zašto ste mi bili roditelji?
Da biste me se odmah zatim odrekli?
Da biste me ostavili pred vratima?

Zašto ste me razapeli,
ja se ne mogu ponovo roditi...

Zašto ste me razapeli?
Zašto ste me naučili rečima
čovek,
ljudi,
život?
Zašto ste me posle terali
da zaboravim sve te reči?

Zašto ste me razapeli,
ja nisam besmrtni sin,
moje telo je ljudsko...

Zašto ste me razapeli
novcem,
vrednostima,
glasanjima?
Zašto ste mi obukli
građansko odelo?
Zašto ste mi oblačili uniformu?
Da biste me ranjenog ostavili drugoj strani?
Da bi ste me predali?
Da biste posle mnome
decu u biskopima plašili?
Da biste potom rekli:
’’ova individua to nije naš svet..’’?

Zašto ste na mog sina navukli
odeću huligana,
a kći mi svukli pred gledalištem?

Zašto ste me razapeli
hlebom,
krovom,
nadom
i verom?
Zašto ste mi pokazivali
jedan put kojim treba ići
kada sami niste njime krenuli?
Da biste mogli posle da me tim
istim prolazom
ponižavate?


Zašto ste me naučili
slovima i poeziji
kada mi još uvek
uzimate otisak palca?
Zašto mi pričate o knjigama
kada mislite da sam previše neuk
za vaše istinsko štivo?
Zašto to štivo pišete
u četiri oka sa samim sobom?

Zašto da govorim,a
da se to nikoga ne tiče?
Zašto da ćutim onda
kada bi trebalo da govorim?

Znate da ja nisam Hristos,
da se neću  ponovo roditi,
da se neću u besmrtnost pretvoriti,
da neću ni vaskrsnuti.
Znate da nikada više neću
ponovo živeti
i da mi je ovo jedina i poslednja šansa.
Razapinjete svakog sina u čoveku,
razapinjate svaku kći u ženi
budućim ništavilom,
a kao pomoć nudite
vaše ruke
vladara,
gospodara,
posednika.

Onaj ko se prihvati
vaših ruku
skida se sa krsta
i beži sa Golgote
ubogosti i satrvenosti,
skida sa sebe krst čovečnosti
i slobodan je
da se kupuje i prodaje.

SANJA VOJNOVIĆ 13.04.2012.

EUROPEAN TAVERNA...AND IT'S MENU

ROPSTVO .Η ΣΚΛΑΒΙΑ.

Η ΣΚΛΑΒΙΑ - η μοίρα του μηδέν

Δεν χρειάζεται να μας σκοτώνουν,ούτε να μας σημαδέψουν με κάποιο από τα όπλα τους.

Είναι οπλισμένοι με το χρήμα.

Έχουν τράπεζες.

Εμείς παίζουμε το ρόλο του λογαριασμού που σύντομα θα ακυρωθεί.

Είμαστε αυτά τα μηδενικά πίσω από κάτι άλλα νούμερα που οι μαθηματικοί 

αναγνωρίζουν ως φυσικούς αριθμούς.

Που και που μας αφήνουν να νομίζουμε ότι ξεφύγαμε από τη μοίρα που μας

προσδιόρισαν κάνοντας υποσχέσεις σχετικά με το Παράδεισο που μας περιμένει αν

ακολουθήσουμε τις οδηγίες τους.

Όταν μας χτυπάνε το κάνουν με την αγάπη.

Όταν μας βάζουν τις αλυσίδες το κάνουν για το καλό μας.

Γιατί θέλουν να μας μάθουν την πειθαρχεία.

Γιατί ένα μηδενικό πρέπει να ξέρει τη θέση του στην γενική κατάταξη των πραγμάτων.

Το μηδέν ακολουθεί.Ακολουθεί σιωπηλά.

  

Και αν τολμήσει κανείς να αρνηθεί την αγάπη τους,την γενναιοδωρία τους,

τότε θα εφαρμοστεί ο Νόμος.Ο Νόμος είναι πάντα με το  μέρος τους.

Τότε θα χρησιμοποιήσουν και τα όπλα.Νόμιμα.

Ανυπότακτους  λογαριασμούς  ακυρώνουν  με τη σφαίρα.Για παράδειγμα.

Σαν μήνυμα προς όλα τα μηδενικά που σκέφτονται να προχωρήσουν προς τη θέση του

πρώτου αριθμού. 

Πού χάθηκε το πρόσωπο του Ανθρώπου;Χάθηκε μέσα στο μηδέν ή ακόμα κράτησε τα χαρακτηριστικά  του; 

Όταν βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη βλέπω ένα άτομο,ή ένα αριθμό;

Για να μη με στρογγυλοποιήσουν λες και είμαι νούμερο και μετά υποβαθμίσουν για να μου ¨δώσουν την αξία " λες και είμαι νόμισμα προς συναλλαγή ,θα αρχίζω να σκέφτομαι.

Η σκέψη είναι αρχή που στη συνέχεια γίνεται άρνηση.

Ακολουθεί η ελευθερία .Αναπόφευκτα.

ROPSTVO- sudbina nule

Nije potrebno da nas ubijaju,niti da nas nisane svojim oruzjem.

Naoruzani su novcem.

Imaju banke.

Mi igramo ulogu racuna koji se uskoro biti ponisten.

Mi smo one nule iza nekih drugih brojeva koje matematicari prepoznaju kao prirodne brojeve.

Tu i tamo nam dopuste da pomislimo kako smo pobegli od sudbine koju nam odredili obecavajuci

nam Raj koji nas ceka ako sledimo njihova uputstva.

Kada nas tuku to cine s ljubavlju.

Kada nam stavljaju lance to je za nase dobro.

Jer,zele da nas nauce disciplini.

Jer,jedna nula mora da zna svoje mesto u opstem poredku stvari.

Nula sledi.Sledi cuteci.

A ako se neko usudi da odbije njihovu ljubav i njihovu velikodusnost,

tada ce biti primenjen Zakon.Zakon je uvek na njihovoj strani.

I tada ce upotrebiti i oruzje.Zakonski.

Neposlusne racune ponistavaju metkom.Za primer.

To je poruka drugim nulama koje razmisljaju da se probiju prema mestu prvog broja.

Gde se izgubilo lice coveka?Pretopio se u nulu,ili je zadrzao svoje crte?

Kada se pogledam u ogledalu,vidim li osobu,ili jedan broj?

Da me ne bi zaokruzili kao da sam broj,a potom i potcenili kako bi mi "dali vrednost" kao da

sam novcanica namenjena razmeni,pocecu da mislim.

Misao je pocetak koji u nastavku postaje neprihvatanje.

Zatim neizbezno dolazi sloboda.