Praznina...

Ponekad ti ljudi napune srce svojom prazninom.

I onda umres.

Tako reci dobrovoljno.

Sanja Vojnovic

12.02.2012.

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Δ'

            Η ομάδα μας ήταν γνωστή ως « ομάδα των τρελών και καταδικασμένων».

Δουλέψαμε έξω όταν έβρεχε , σπρώχναμε το τρακτέρ όταν το χιόνι ήταν πάνω από τα γόνατά μας. Φορτώναμε  τις νταλίκες . Κουβαλάγαμε όλη την ημέρα  σάκους με πατάτες. Μετέφερα τριάντα κιλά στον ώμο μου ενώ είχα 45 κιλά. Κανένας  δε μας εκτιμούσε εκτός από τους λαθρεμπόρους που κέρδιζαν το χρόνο λόγω της ταχύτητάς  μας με την οποία φορτώναμε τα φορτηγά τους.

            Για να μας δείξουν πως μπορούν να μας κάνουν ό,τι  θέλουν μας ανάγκαζαν

να σκάβουμε με φτυάρια  τα σάπια φρούτα που είχαν ανακατευτεί με τα σκατά.

-Άιντε , σκάψτε, πιο βαθιά! Ψάξε με τα χέρια σου, δε θα πάθεις τίποτα..!- φώναζε η προϊστάμενη τρώγοντας τα σπόρια. – Να τελείωνες σχολείο για να μη γινόσουν εργάτρια – έλεγε εάν κάποια από τις γυναίκες τολμούσε να της πει κάτι.

            Η μόνη που μπορούσε να την «κανονίσει »ήταν η γιαγιά Πέκε. Ήταν ήδη πενήντα χρονών και όλη της τη ζωή δούλευε για μεροκάματο.

- Εσύ, προϊσταμένη , ξέρεις γιατί είσαι έτσι, ε;

- Γιατί, Πέκε;

- Γιατί δεν έχεις άνδρα. Άκου που σου λέει η γιαγιά….

            Η δουλειά σταμάτησε αμέσως και άρχισε το γέλιο.

     Το γέλιο που κάναμε πλήγωσε την προϊσταμένη, αλλά δεν είπε τίποτα.

- Γυναίκες, πάω στα γραφεία και εσείς όταν τελειώσετε από δω πηγαίνετε στην αποθήκη…

- Καλά της είπες της βρόμας, Πέκε!

-Μα, δεν μπορεί κανείς να τα βάλει με τη γιαγιά Πέκε, βρε γυναίκες, γιατί η γιαγιά έχει δει πολλά! Τώρα θα μας αφήσει ήσυχες.

            Ποτέ ξανά δε μας έβαλε να φτυαρίσουμε τα σάπια και τα σκατά.

Ακόμα και « τρελοί και καταδικασμένοι» έχουν ψυχή που κάποιες στιγμές νιώθει ότι έχει χορτάσει τις προσβολές .

ΣΑΝΙΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 2012.

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Β'

            Δούλευα όλη την ημέρα κάθε μέρα για ένα ολόκληρο μήνα για χρήματα που ήταν αρκετά για να πάρω ένα κιλό ζάχαρη – με προϋπόθεση να έβρισκα τη ζάχαρη στη λεγόμενη «μαύρη αγορά».

            Η δουλειά ήταν δύσκολη και κουραστική. Το φαί λιγοστό. Ήμουν ντυμένη στα κουρέλια. Έφτασα 45 κιλά. Ήμουν σκιά που εργαζόταν για ένα κομμάτι ψωμί .

Και στο τέλος δε με πλήρωσαν.

            Θαρρώ να πω πως ξέρω τη ζωή καλά.

NIKO NIJE SRECAN

    Niko nije srecan
    samo su svi nauceni da to vesto kriju
    ambicijama,
    ciljevima
    da to umotavaju u ideje
    da to guraju pod jorgane
    ispod kojih se kriju dok su im noge
    vecito hladne
    a dupeta spremna na jos jedan udarac
    policijskom palicom
    vojnom cizmom
    skolskom cenzurom
    torturom jutarnjih programa
    u kojima nas voditeljke
    izbeljenih zuba
    obavestavaju o tome sta bismo
   i mi kuvali da imamo novca
    za japanske hladne perverzije
    za zacine kojih nema u nasim
    prodavnicama gde uzimamo hleb
    na crtu




    Niko nije srecan
    ali svi to vesto kriju
    i pokusavaju da potamne sjaj ove istine
   iznudjenim ushicenjima zbog lepote
   sisetara 
   pejzaza
   direktorove zrikave dece kojoj se treba na vreme
   poceti ulizivati




   Niko nije srecan
   ali to se ne priznaje
   osim ako ste zvezda koja mora da proda
   svoje tesko detinjstvo
   a da zaboravi kako nije naucila ni danas
    dok se valja u svilenim carsavima
   da opere zube pre spavanja


    Niko nije srecan
   ali to se ne spominje
   kao sto se ne spominju rupe na carapi
   to sto je jedan clan porodice alkos
   i kao sto se krije da se cacka nos


   Prava nesreca se krije
   kako bi se sto bolje prodavala
   sreca u obliku tableta za smirenje
   
   Niko nije srecan
   ali se svi pravimo kako smo junaci
   jer se plasimo izgnanstva
   iz raja bensedina
   kineske odece
   i velikih reci
   one gomile beskrupuloznih govnara
   koji sebe nazivaju politicarima
   
  
  

PUCANJ U KAUČ,GUZICU I SRAMOTU

  Pre nekoliko godina prvi put sam pročitala jedna zanimljiv grafit : ''USTANI SA KAUČA!'' . Na sasvim jednostavan način pisac ovog grafita je u tri treči opisao našu crno-belu,bezbojnu i automatizovanu stvarnost.Stvarnost čoveka koji je postao deo svoga kauča,a koji se istom logikom beznađa i učmalosti pred bezizlazom dovršava svojim daljinskim upravljačem.
  Dalje od daljinskog još uvek izgleda da nismo makli.Šta više,usidreni na svojim kaučevima,guzica usidrenih u ovaj tron otupelosti pred nemogućnošću da se otrgnemo raznoraznim ''gazdama'' koji su naše živote pretvorili u robu koju prodaju,iznajmljuju ili šalju u direktnu propast čekamo da se nešto desi.
 
    Čekamo da se nešto desi..E,pa desilo se.Desilo se juče na jednom trgu.Desilo se jednim metkom koji je jedan običan čovek neobične brige za ovaj svet koji žuri da umre u vlastitoj truleži ispalio sebi u glavu.
  Jedan čovek je sebe upucao u glavu.Usput,ustrelio je te kaučeve i sve te naše guzice smeštene na njima.Ustrelio je i sramotu koja se ogleda u obliku pajaca koji bi trebali da vode one iza sebe,zapravo nas.

 Sad,ako nekog ne svrbi dupe od jednog takvog metka,od takve sačme ispaljene u ravnodušnost pred sopstvenom truleži onda je vlasnik istog dupeta potpuno lišen savesti,a o idealima koji su preduslov za tu istu savest i kritičko razmišljanje da i ne govorim.

 Naravno,svu onu sramotu koju sledimo,a koja je potkopala temelje svakoj pravdi i demokratiji i obezglavila sve i jedno pravo običnog čoveka,ovo samoubistvo nije mnogo zabrinulo.Ono je daleko,ono se desilo na jednom malo južnijem meridijanu od onog na kome se oni fotkaju uz radnike,decu,omladinu,krave,ovce i sve ostale koje će kasnije bezdušno derati čim im uspe da se domčaju fotelje,čim postanu predsednici Opštine,Skupštine,Republike,ili barem nekog saveza - daj šta daš,samo da su ruke blizu vatri i medu,pa da se nad prvom ogreju,a u ovo drugo ih podobrano umoče kako bi i im i unuci iste mogli da ližu..

  Jedan pucanj nikada nije nešto malo i bezvredno.
  Posle pucnja u sopstvenu glavu jedan stari Atinjanin je za sobom ostavio eho.

  Kada bismo ustali sa svojih kaučeva,mrdnuli guzicama i počistili sramotu odjeknuo bi taj pucanj i ovde.

   Sanja Vojnović
   5.4.2012.

"Mango i avokado", Sanja Vojnovic

Zašto se ničega ne sećam? Γιατί δε θυμάμαι τίποτα;

Zašto se ničega ne sećam? Γιατί δε θυμάμαι τίποτα;

 Среда, новембар 9, 2011

Jer želim da zaboravim sve.
Sve što se dogodilo pre 2074.
a sada je tek 2011.


Sanja Vojnović


Γιατί δε θυμάμαι τίποτα;

Γιατί θέλω να τα ξεχάσω όλα.
Όλα όσα έχουν γίνει πριν το 2074.
και τώρα είναι μόλις 2011.


Σάνια Βόινοβιτς