''ΑΝ ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ'

''ΑΝ ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ''
(η μικρή συλλογή ποιημάτων σκορπισμένων στα διάφορα τέτραδια,γραμμένη στα ελληνικά και στα σέρβικα 2014.)

NE IGNORISITE POLICE

ne ignorisite police....

NEDELJA JE NAJGORI DAN

 Nedelja je najgori dan.Kada sam zaposlena ona se racuna kao radni dan,koji mi se naravno nikada ne plati,a kada sam nezaposlena,onda je to jos jedan dan u kome se nema sta zapoceti,a osim toga sam svorc i nedeljom kao i ostalim '' nezaposlenim'' danima.
  Dakle,sto se mene tice postoje dve vrste nedelja - one iz ''zaposlene'' i one iz'' nezaposlene'' faze.Od obe faze i obe vrste nedelja dize mi se kosa na glavi.Podjednako su mi odvratne.

   Postoji medjutim i treca,vanredna,vanserijska nedelja,kada cekam da osvojim dzoker- i kada me i dzoker izda posle devet i petnaest uvece,onda shvatam da je i ta faza - ''cekajuci dzoker''- samo dokaz da je nedelja ionako najogi dan.Sa dzokerom,ili bez,jer glavna premija me ionako zaobilazi- pokusala sam da joj ''udjem u trag'' utorkom ispunjavajuci za pedeset centa listic,ali i utorkom bi me sreca zaobisla.
  Ne znam zasto se toliko ''kacim'' za nedelju?Valjda zato sto posle nje dolazi ponedeljak,znak jos jednog pocetka...kakvog pocetka,bolje receno nastavak promasenosti koju sam utvrdila nedeljom ( i njenim zamenikom utorkom).
   Kome se moze svidjati nedelja?Ako radis,ne plati ti se ni para vise,nedelja je kod nas odavno radni dan kao i svaki drugi,osim ako nisi neki cinovnik,ili tako vec neka plava kragna koja mastiljari brojke,koja se skolovala i ima ispred imena neku misticnu skracenicu,pa moze da zahteva slobodan dan,ili duplo placen isti,ili tako vec neku foru nedozvoljenu,dakle krajnje zabranjenu sirokim narodnim masama koje imaju da rade,trpe i zavezu labrnju! Ako si nezaposlen,nedelja te podseca na nekadasnji ritam rada kada je ovaj dan bio rezervisan za odmor,za gledanje te vea i i psihicku pripremu za gnjavazu ponedeljkom.Ako si nezaposlen,a ziveo si u ono doba kada se jos smelo imati nekog prava nad sopstvenim zivotom,dodje ti da iskocis kroz prozor jer su ti uzeli sve,a samim tim i ''onu nedelju'' kakvom si je poznavao pre dvadeset i pet godina...

   NEDELJA JE ZATO ZAPRAVO I NAJGORI DAN,JER NAS PODSECA NA SVE STO SU NAM ZAJEDNO SA NJOM ODUZELI.

Sanja Vojnovic
1.februar 2015.

............τίποτα και τέλος

Περνάει ο χρόνος....χαμένες οι μέρες,χαμένες οι ώρες - όπως πάντα.Δεν έκανα τίποτα και φέτος.Τα δευτερόλεπτα χωρίς κανένα νόημα.Αναρωτιέμαι ποιοι είναι αυτοί που ''κάνουν κάτι''; Ριζωμένη στο τίποτα βρίσκομαι στο πουθενά.Μπροστά μου απέραντο ,αφιλόξενο κενό..

Προσπάθησα να βρω ένα παράθυρο,μία πόρτα,αλλά δεν είναι αυτά για μένα.Έψαξα για καμιά τρύπα,αλλά όλες είναι κατειλημμένες.Μεταναστεύω στα υπόγεια της συνείδησης για να βρω κάτι που μοιάζει με ύπαρξη.

Το τίποτα είναι αυτό που μπορώ να πιάσω,αυτό είναι το μοναδικό που κρατάω στα χέρια μου και στο τέλος το μοναδικό που αληθεύει.

.....τίποτα και τέλος.

Σ.Βόινοβιτς 11/2014.

Zlatne Makaze i njegova tuga...

Zlatne Makaze su zapravo covek,

tip koji prepravlja odecu i drzi istoimenu krojacku radionicu.

On je ''ekspres-krojac'',on je Arapin zarobljen kraj sivace masine.

Svi misle da mu dobro ide,ali on zna pravu i jedinu istinu - on tavori

udevajuci konce,namotavajuci spulnice....

On tavori tacno dvanaest godina u ulici preko puta pozorista

u kome Vladimiros igra pecinskog coveka.

On tavori jer je samo prema spoljasnjosti i poreskoj prijavi krojac.

On nije krojac.

To znaju svi.

I Egipcanka bivsa trbusna plesacica koja sada prodaje koznu garderobu...

I Vladimiros iz pozorista bi to znao da nije toliki snob...

On nije krojac ,vec bubnjar.

Bubnja,udara o tam-tamove , u tuberlekije i pusi cigarilose

kada nema musterija....

Uzdise dok menja zibzare babama koje kod njega ulaze kako bi

prepravile suknje koje ce nositi na probama crkvenog hora.

Dvostruko uzdise kada dodje Dijana sa kanala jedan i 

zaboravi da plati prepravku haljina.

Zlatne Makaze

odbija da bude krojac,sivac i da ga svako zajebava

za pet eura koliko dobija za skracivanje nogavice.

I zato Zlatne makaze i trbusna plesacica

kuju plan...

Bice to njen povratak na scenu i on ce u tome

odbubnjati svoju ulogu....ulozice novac koga nemaju previse

i ritam svojih srca koja udaraju u arapskom ritmu

zbog koga nikada nisu mogli da udisu atinski vazduh

i radovali se svakom pesku donetom vetrom iz Afrike

koje su samo atinske domacice psovale jer su morale

da ciste zaluzine.

Ali,sta su one znale o njihovim africkim plucima?

Sta su one mogle znati o Zlatnim Makazama 

i njegovj tugi?

Prolaze nedelje i Zlatne Makaze

hvata groznica gora nego ona zlatna koja je hvatala kravare u Americi.

Egipcanka je naredila da joj se sasije 12 kostima sa sve zlatnim koncem 

jer bitno je da se presijava na sceni...

Svakog dana prave probe u njegovoj radionici.

Tada ,samo tada Zlatne Makaze postaju Arapin muzicar

covek koji je otisao predaleko da bi se odrekao svojih bubnjeva.

Tada,dok udara u tuberleki,a Sami igra izvijajuci telo,Zlatne Makaze

su opusten covek koji konacno moze sam sebi 

da prizna istinu:

coveka ne odredjuje taj komad hleba

koji mu diktira posao kojim se bavi,

vec onaj hleb koji sanja

kraj prasnjave sivace masine u radionici punoj cioda

po cijem patosu se vuku konci.

Poslednji put sam videla Zlatne Makaze

dok je sedeo na stolici tupo zureci kroz izlog

u ruci mu  se pusila cigara

sa zidamu  se smejala sfinga

a tip iz radionice za stampanje bluza

mi je namignuvsi pokazao na njega i rekao:

''Γάμησε τα, jebi ga, vidis sta se desava?

Covek dodje iz piramida i ne moze da ih zaboravi...

sta njemu znaci sto ce izgubiti sve musterije?!

Bolje je izgubiti sve musterije,nego sebe...''

Uskoro je krojacka radionica zatvorena.

Zlatne Makaze je protracio sav novac

na ''umetnicku karijeru'' koju je zapoceo sa 45 godina

preko puta pozorista gde su se igrale ozbiljne predstave

koje nista nisu govorile o velikim tugama

Arapina krojaca koji je hteo da pobegne od igli 

i lanaca u obliku konca

 Preselio se  u jeftiniji lokal

odneo je sa sobom krojacku lutku i sivacu masinu,

 i svoje snove.

Covek dodje iz piramida i ne moze da ih zaboravi...

sta njemu znaci sto ce izgubiti sve musterije?!

Bolje je izgubiti sve musterije,nego sebe...''

27.01.2014

SANJA VOJNOVIC

''ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΡΒΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ''

''ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΡΒΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ''

Σήμερα γίνεται η κηδεία σου.Το γεγονός ότι πέθανες, ότι δεν υπάρχεις πια, ότι δεν βρίσκεσαι πουθενά πια , έχει ακουστεί σαν ένας δυνατός κρότος.Πολλοί δεν μπορούν να το δεχτούν αυτό- μία από αυτούς είμαι και εγώ.
Η εποχή μας είναι σκληρή, η ζωή - ένας μαραθώνιος που δεν ξέρεις ποτέ που θα σε οδηγήσει και πως θα καταλήξει.
Σαράντα χρόνια είναι λίγα - και εσύ αποφάσισες να φύγεις- η πίκρα νίκησε. Αποφάσισες να γίνεις απελεύθερος από τα πάντα και να μας εγκαταλείψεις. πολλοί λένε ότι ο Θεός αγαπάει την καλή παρέα και τους καλούς ανθρώπους, έτσι κάλεσε εσένα και γι'αυτό ταξίδεψες πρόωρα .
Αντίο φίλε - έκανα ένα λάθος- εσύ δεν πέθανες, θα υπάρχεις στη μνήμη των ανθρώπων που σε γνώριζαν.
( για το Μίλαν που σήμερα έβαλε τέλος στη ζωή του)
Τατιάνα Βόινοβιτς
μετάφραση- Σάνια Βόινοβιτς

αυτός από σήμερα είναι στο κάτω κόσμο,ενώ ο Ήλιος λάμπει και σήμερα
όπως και αύριο...................

MOJ LICNI ATEIZAM

  Ateista sam jer osim onog ljudskog nije mi potrebno nista vise,jer mi je upravo to ljudsko i sve sto jeste ljudsko blisko.Nisu mi potrebne utehe koje pruza religija,a ni odgovori koje ona nudi.Pod predpostavkom da bog postoji,cak ni tada mi ne bi bio nuzan- sve ono sto zelim pokusavam sama da ostvarim,a ukoliko to nije u mojoj moci, ne mislim da je to zbog (samo)volje nekog od hriscanstvom,budizmom,islamom itd. ponudjenih bogova. I uopste, zasto bi moralo postojati ''uzviseno bice''?Meni je dovoljan Covek- Covek koji se kroz moje postojanje pomalja, koga srecem onda kada se prepoznam u drugom coveku.Kako je doslo do postanka ljudske vsrte- iskreno to me ni najmanje ne zanima. Zanima me Covek medju ljudima, ljudi kroz Coveka i Covek kroz drugo ljudsko bice. Razumem ljude koji veruju,ali hriscanski Raj i zivot posle smrti mi lice na utociste onih koji se plase....radije umirem u svom jedinom zivotu kao covek pokusavajuci da budem slobodna,buneci se protiv onog neljudskog , cuvajuci svoje strasti od uticaja onoga sto bi da od mene napravi marionetu koja ''igra'' u ritmu reci koje se pripisuju sinu bozjem, njegovim ucenicima, a koje osim poucnosti koja se moze ''ugraditi'' u okvire covecnosti nemaju nikakav drugaciji, uzviseniji smisao- barem sto se mene tice.
  Koracam u ritmu svoje slobode,pobune i strasti- nije mi potreban bog.

  Ne mislim da je u tudjim , ''bozijim'' rukama moj zivot- on zavisi od moje moci da na pravi nacin odreagujem na ono sto mi se desava, na ono sto bi da me satre u okolnostima koje mi najcesce nisu naklonjene.Ako nesto ne mogu to nije zbog mog ''neverovanja''- bilo bi strasno i ponizavajuce da nas za nase ljudske postupke ''nagradjuje'' ,ili ''kaznjava'' jedna nama nepojmljiva i nedohvatljiva sila tzv.''uzviseno bice'', jedan ''svevisnji'' . To mi lici na dresuru- kucetu das po nosu kada uradi nesto lose i nagradis ga komadom slatkisa kada ti ide niz dlaku...

  Ovom svetu su potrebniji Ljudi, nego Bogovi.

  Predpostavljam ljudsko bozanskom, gresnost savrsenstvu po uzoru na hriscanske ''vrline'' koje su cesce ogledalo straha pred Zlom u Coveku koje se da ispraviti borbom.Hriscanstvo je uvelo ljudska pravila u medjuljudske odnose onog trenutka kada su ljudi sebe prepoznali u onih cuvenih deset bozijih zapovesti.
Ono je bez sumnje uvelo red u ono sto je do tog trenutka bila samo horda,ALI i horda moze biti srecna i HORDA MOZE IMATI SVOJE VREDNOSTI koje su joj otrgnute i obezvredjene onog trenutka kada je horda pristala da se ''civilizuje'' prema zapovestima nametnutog boga,boga koji je dosao iz nekih bespuca i prisvojio sebi pravo da postane institucija da se otelotvori kroz izgradnju crkava,kroz spaljivanje zena jer lece travama .

  Ovom svetu je potrebnija Pobuna, nego molitva.

Ako prihvatim molitvu kao utehu,kao nacin da za sebe izmolim jedno bolje sutra,prihvatam ropstvo jer ono sto mogu da izvojem sama stavljam na kocku cekajuci da se ''nesto desi''.Zasto bih molila za nesto sto je moje pravo?Zasto bih se molila za izbavljenje od Zla koje mogu da pobedim kao Covek kome mogu da pljunem u lice, pa makar me to kostalo svega onoga cega se necujnom molitvom ne odrices?

  Ovo svetu je potrebnija ljudska Stras, nego Raj.

  Covek sam i nista ljudsko mi nije strano.Ljudsko je ono sto mi je potrebno sada, a ono sto je obecano verom me se, u krajnju ruku, ne tice.Ako zbog svojih zudnji dospem u nepriliku, bice to zbog toga sto one nisu u skladu sa potkupljivom savescu ovog sveta koji se prodaje , bice to zbog toga sto ne umem da svoje zudnje uokvirim bojama koje laskaju malogradjanskom pogledu na svet , jer ne umem da se pretvaram u jednom drustvu koje sve devijacije moze da podnese,pa cak i da ih ozakoni ,a zudnju za slobodom baca u lance.


Sanja Vojnovic
24.11.2013.

ΠΟΤΕ ΣΩΠΑΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ-KADA COVEK CUTI

                               ΠΟΤΕ ΣΩΠΑΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

ΟΤΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ
ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΝ
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ
ΠΑΡΑΞΕΝΗ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟ
ΤΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ ΤΟΥΣ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟ 
ΤΗΣ ΑΝΕΣΗΣ ΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΘΙΕΡΩΣΑΝΕ 
ΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ
ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ 
ΩΣ ΣΤΟΧΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΩΠΑΙΝΕΙ 
ΚΑΙ ΧΑΝΕΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ
ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΕΦΥΡΩΣΕΙ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ 
ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ
ΚΑΙ ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΒΑΘΙΑ
ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΞΕΡΟΝΤΑΣ ΟΤΙ 
ΑΥΤΕΣ ΔΥΟ ΑΚΤΕΣ ΧΩΡΙΖΕΙ 
ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΓΕΜΑΤΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΦΟΒΟ
ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΕ
ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΔΙΚΗ ΤΟΥ.

Υ.Γ. Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ

ΣΑΝΙΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 20/04/2013

KADA PREPOZNA LEPOTU
I OPASNOST DA MU JE ODUZMU
UZ IZGOVOR DA
CUDNA
DA NE PRISTAJE DOSTOJANSTVU
NJIHOVE RUTINE
DA NE IDE UZ DOSTOJANSTVO
NJIHOVE UDOBNOSTI
KOJE SU VAZDIGLI
U ISTINU I DOSTIGNUCE
KOJE PREDSTAVLJAJU KAO
SMISAO POSTOJANJA

COVEK CUTI
I GUBI RECI
KADA NE MOZE DA PREMOSTI
ONO STO ZELI DA BUDE
SA ONIM STO DRUGI ZELE OD NJEGA
I CUTI CUTI DUBOKO
CUTI ZNAJUCI DA  TE DVE OBALE
RAZDVAJA MORE PREPUNO NEPOVERENJA I STRAHA
KOJE IZAZIVA LEPOTA KOJU SE USUDIO
DA UCINI SVOJOM

SANJA VOJNOVIC 20.04.2013.

PS.LEPOTA ZIVI I NA KAMENU

LEPOTA ZIVI I NA KAMENU-Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ
Σ.ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 2013.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Η θάλασσα μέσα μου.More u meni.

Το καλύτερο σχετικά με τη θάλασσα είναι ότι δεν αναγνωρίζει το χρόνο. Η θάλασσα δεν έχει το "σήμερα", ούτε είχε το "χτες", ούτε θα χει "το αύριο".Ο χρόνος είναι μια εφεύρεση του ανθρώπου. Το θαλασσό-αιώνιο δε χωράει το νου του. Το υγρό στοιχείο της παντοτινής ''θαλασσο-κίνησης δεν το αναγνωρίζουν τα μάτια μας θολωμένα με τα εφήμερα , κλειστά με τα προσωρινά ,σφραγισμένα με τα μικρής αξίας μπερδέματα. Η θάλασσα είναι ένα κουβάρι φτιαγμένο από τα νερά και τα άλατα που όταν θα ξετυλιχτεί θα μας δείξει ότι το τέλος δεν υπάρχει - θα μας δείξει ότι το ''μεγάλο νερό'' ξεκίνησε από μια σταγόνα.Μια σταγόνα χωρίς ηλικία.Μια σταγόνα που δεν έχει τίποτα με το χρόνο και τα ρολόγια.
Σάνια Βόινοβιτς

ΣΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

     ΣΤΟ ΚΟΜΙΤΗΡΗΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Δεν ονειρεύομαι σχεδόν
είκοσι χρόνια
πάνω από μισή μου ζωή δηλαδή.
Στις αποθήκες της μνήμης μου
όμως
υπάρχουν ακόμα αυτά
που κάποτε έλεγα όνειρα.
Είναι κουρελιασμένα
και δύσκολα τα αναγνωρίζω.
Έχουν χάσει το χρώμα τους.
Έχουν παλιώσει.
Έχουν ξεθωριάσει.
Έχουν πεθάνει και δεν ανασάνουν πια.
Έχουν μετακομίσει
στο κοιμητήριο με το όνομά τους
στην πόρτα του απάνω.
Που και που επισκέπτομαι
το κοιμητήριο των ονείρων μου
για να βρω κανένα σκελετό
που να ταιριάζει
με τη σημερινή μου κούραση
με τη σημερινή μου βαρεμάρα
με τη μαυρίλα
που με αιχμαλώτισε.
Τα κατάλληλα νεκρά όνειρα
τα καθαρίζω από τη σκόνη
και νιώθω
ότι θα έκλαιγα - αν ήξερα πως να το κάνω
ότι θα τους άναβα ένα κερί- αν πίστευα στο θεό
ότι θα τους έλεγα κάτι από αυτά που λένε οι άνθρωποι.
Αλλά έχω ξεχάσει
τα πάντα
και τα θαμμένα όνειρα
δε θα ξαναζωντανέψουν
όπως δε θα γυρίσουν πίσω
ούτε τα νιάτα μου
ούτε η αγνότητα
που κάποτε έβρισκα τόσο εύκολα
και σήμερα δεν μπορώ να την βρω πουθενά.

Σάνια Βόινοβιτς
15/11/2012

ZAŠTO NISAM PAUK

Zašto nisam pauk

Zašto nisam pauk
pa da me ništa ne boli
da mi nije hladno u ovom stanu
da uvek imam dodatni par nogu
Zašto nisam pauk
pa da pletem mreže
umesto što u njih upadam
da jedem skoro ništa

pa da me niko ne ucenjuje poslom
pa da ne moram na biro rada
gde mi prodaju
sve jedne bubrege za druge
i još su plaćeni za tu svinjariju
kao i oni po svim ostalim kancelrijama
a ja sve to moram da slušam
Da sam pauk
samo na tren
duša bi mi se odmorila
jer je ne bih ni imala
i ništa me ne bi bolelo
ni glava
ni zub
ni stomak
ni creva
ni briga
ni država
ni gubitak teritorije
ni gubitak ljudi
Što se nisam rodila
kao pauk
pa da zaboravim na sve
na sve one uzaludne sate
koje sam provela
u telu čoveka

Sanja Vojnović
31.11.2012.

ΖΗΤΩ ''ΣΥΓΝΩΜΗ''

Ζητώ συγνώμη
που είμαι εγώ
που δε διαβάζω τα περιοδικά της μόδας
που είμαι γυναίκα 
και χωρίς να βάλω το 15 πόντους τακούνι
και να βγάλω το πισινό μου γυμνό έξω
Ζητώ συγνώμη
που μου αλέσατε τα κόκαλά μου
και τα κάνατε την πηχτή 
και εγώ ακόμα είμαι όρθια
γιατί είμαι ζωντανή ακόμα
Ζητώ συγνώμη
που ακόμα αναζητώ 
την αγνότητα
σε τούτο τον κόσμο
βαθιά βυθισμένο στην αμαρτία
που πιστεύω 
ότι όταν δίνεις το χέρι σου
πρέπει να το δώσεις εξ ολοκλήρου
χωρίς να λυπάσαι τον εαυτό σου
που δεν θεωρώ τα ιδανικά βλακείες
και που πιστεύω ότι το να αγαπάς κάποιον
σημαίνει ότι θα πεθάνεις για το πρόσωπο αυτό
Ζητώ συγνώμη 
που δεν έχω δουλεία
ούτε λεφτά
και ακόμα δεν αυτοκτόνησα
ούτε σκοπεύω να αποτρελαθώ γι' αυτό
Ζητώ συγνώμη
από τα σκουπίδια
που τα ονόμασα με το όνομά τους
Ζητώ συγνώμη
που δεν είμαι πηλός
να με πλάθετε όπως σας αρέσει
που δεν πιστεύω στην Κόλαση
ούτε στον Παράδεισο
γιατί στην Κόλαση ήδη ζούσα - την εφεύρεσαν οι άνθρωποι
ενώ τον Παράδεισο θα το χτίσω μόνη μου
μόνο να ευκαιρήσω
Ζητώ συγνώμη 
που δεν παρακαλάω
που δε μου σπάσατε τη μέση ακόμα
που δεν παίρνω τα ηρεμιστικά
και άλλα ναρκωτικά τυλιγμένα 
σε διάφορα σχέδια και χρώματα
Ζητώ συγνώμη 
γιατί δεν είπα ευχαριστώ
όταν πίναγα
όταν από τις βόμβες αρρώσταινα
όταν δεν είχα νερό να πλυθώ 5 εβδομάδες
γιατί απ' ότι φαίνεται
είμαι εντελώς αχάριστη
για όλα τα καλά που μου
κατά καιρούς προσέφεραν
το κράτος και η σημερινή κοινωνία
του Ουράνιου Λαού

Ζητώ συγνώμη ...
αχάριστη και παράνομη 
σε μία κοινωνία 
΄που ο νόμος είναι
η βία
το χρήμα
και η πνευματική πορνεία
σε μία κοινωνία
όπου η λοβοτομή χορηγείται δωρεάν
μαζί με τα παυσίπονα

Ζητώ συγνώμη
που υπάρχω
χωρίς να έχω την ανάγκη
να μυρίζω τα περιττώματα ενός νεκρού πολιτισμού
και να τα αποκαλώ τριαντάφυλλα
που δε δέχομαι τη φυλακή
των ψευδαισθήσεων

Ζητώ συγνώμη
γιατί καλλιεργώ μέσα μου
τη μεγαλύτερη αμαρτία - σκέφτομαι
και δεν τρώω τα σερβιρισμένα
γιατί πράττω το μεγαλύτερο έγκλημα
στη σημερινή εποχή 
- εξακολουθώ να είμαι εγώ και να είμαι ελεύθερη



Σάνια Βόινοβιτς
27/10/2012

ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ

                      ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ

Γιατί ήρθε από μακριά
και εδώ που είναι τώρα δεν έχει κανένα,
και ότι είχε το άφησε πίσω
στα βουνά,
στα καμμένα χωριά,
στο θείο που πέθανε μόνος κλειδωμένος
σε ένα δωμάτιο,
στους τάφους όπου δεν υπάρχουν κεριά
γιατί δεν υπάρχουν πια χέρια που
τα ανάβουν.
Κουράστηκε το αίμα μου
γιατί κυλάει 
στις τελευταίες του φλέβες,
μετά από αυτές δε θα κληρονομήσει
τις άλλες...
Γιατί ταξίδεψε πολύ
και άφηνε τα ίχνη του 
στις χώρες και στις πόλεις
έγραφε παντού την ιστορία του
μόνο και μόνο να ξεχαστεί.
Πήγε παντού
αλλά πουθενά δε βρήκε γαλήνη,
ούτε μία ζεστή φωλιά.

Κουράστηκε το αίμα μου
να θυμάται
όλα όσα έγιναν στάχτη,
όλα όσα έχει βάψει,
όλα όσα είχε ως καταφύγιο,
όλα τα σώματα που δεν υπάρχουν πια,
να θυμάται
ότι τούτο εδώ το δικό μου
είναι το τέλος.

Κουράστηκε γιατί 
σβήνει και το ξέρει.

Σάνια Βόινοβιτς 
26/10/2012

ΟΙ ΜΕΡΕΣ

Τρώμε τις ημέρες μας

λες και είναι πολλές

ξοδεύουμε το χρόνο

λες και είναι ανεξάντλητο.

Την αλυσίδα των γεγονότων 

την βάζουμε γύρω από το λαιμό

πιστεύοντας ότι κάτι κάνουμε

ότι όλα περιστρέφονται από

την κίνηση ακόμα και όταν αυτή δεν 

μας οδηγεί πουθενά.

ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

                                ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ


Σιχαίνομαι τον πολιτισμό
με τις τράπεζες και τις τηλεοράσεις του
με τα γυμνά κορίτσια που είναι μοντέλα
με την εκπόρνευση της γυναικείας υπόστασης
με την ταύτιση της ανδρικής απόστασης 
με το χρήμα
με τις εφήμερες σχέσεις και τη βία
με την αθωότητα να πουλιέται για 30 αργυρά κέρματα
με το χρήμα να είναι το παν
με το να έχεις και να μην είσαι
με την επίσημη εκμετάλλευση του ανθρώπου
βάση του νόμου
με τη χυδαιότητα να βασιλεύει και
την αρετή να παγώνει στους δρόμους σα ζητιάνα

Σιχαίνομαι τον πολιτισμό
των τιμών χωρίς την αξία
των ακριβών γούστων και των πεινασμένων παιδιών
των βιβλίων με ωραία εξώφυλλα χωρίς
κανένα περιεχόμενο
των συγγραφέων που είναι φιγουρατζήδες
των γνώσεων χωρίς την παιδεία
των πουλημένων ψυχών

Σιχαίνομαι τον πολιτισμό
με τα σύνορά του και τα διαβατήριά του
με τα κράτη που εξασφαλίζουν να πεθάνεις
στον πόλεμο αλλά δε σου δίνουν ψωμί
με το ψέμα του που θέλει να περάσει
ως κορυφαία αλήθεια
με τη βρόμα των εργοστασίων του
όπου δουλεύεις 11 ώρες την ημέρα
με τα όπλα του που εφεύρεσε
με τους άνδρες που δεν είναι άνδρες πια
και τις γυναίκες που γίνανε βιτρίνες
της μόδας
της χαζομάρας
και της ανίας
με τα παιδιά να παίζουν τα βίντεο- παιχνίδια
με το μακιγιάζ του
με την πούδρα του με όλα αυτά που κρύβουν τη σαπίλα του

Σιχαίνομαι τον πολιτισμό
και αναζητώ μία σπηλιά
που θα μετακομίσω
όπου θα ζω σαν άνθρωπος 
που έχασε όλα τα πολιτισμένα
και κέρδισε πίσω τον εαυτό του
καθαρό από τα δηλητήρια 
της ψευδό- ανθρωπιάς
και της άνεσης χωρίς μέτρο

Σάνια Βόινοβιτς 
15/10/2012

Η ΘΛΙΨΗ

                         Η ΘΛΙΨΗ

Ήταν χειμώνας και όλα τα νερά

είχαν παγώσει.

Καθόμουν στο λεωφορείο που

δεν είχε θέρμανση,

δεν είχε ραδιόφωνο.

Πήγαινα προς τη Βουδαπέστη

για να πάρω το αεροπλάνο.

Κοίταγα από το παράθυρο

την παγωμένη λάσπη και το χιόνι.

Κανένας μας δε μίλαγε.

Καθένας κρύωνε για τον εαυτό του

καθισμένος στη θέση του

βυθισμένος στις κοιμισμένες του σκέψεις.

Η νύχτα κατάκτησε το τοπίο.

Η πεδιάδα σαν να είχε πεθάνει

και μου θύμισε

τα χρόνια που χωρίς το φως καθόμασταν

γύρω από ένα κερί αναμμένο…

Σχεδόν να μην υπήρξαν

ούτε τα άστρα

και μάταια προσπαθούσα να βρω

το αστέρι του Βορρά

όπως χρόνια προσπαθούσα

να βρω κάποιο νόημα σε όλα

όσα μου έχουν συμβεί .

Παρατήρησα ότι το παράθυρο που

ως τότε ήταν διάφανο

άρχισε να παίρνει χρώμα

που έχουν οι χιονονιφάδες

- ήταν κάτω από το μηδέν

και άρχισε η παγωνιά.

Με το δάχτυλο ζωγράφισα

ένα σπίτι και ένα μοναχικό δέντρο

πάνω στο τζάμι.

Δεν είχα ποτέ μου ένα δέντρο

και το σπίτι έχανα με κάθε χιλιόμετρο

που το έκανε το λαχανιασμένο

παλιό λεωφορείο.

Σταματήσαμε στην Κισκουνφελετζχάζα

σε ένα καφενείο όπου μίλαγαν τα σέρβικα.

Ήταν γεμάτο με μεθυσμένους  φορτηγατζήδες

που μισοκοιμισμένοι δίνανε τις παραγγελίες

στη σερβιτόρα με άσπρη ποδίτσα στη μέση.

Έκατσα σε ένα τραπέζι .

Ήπια ένα καφέ και το πλήρωσα με γερμανικές μάρκες.

Μετά από μισή ώρα συνεχίσαμε το δρόμο μας.

Έφτασα στη Βουδαπέστη

που δεν είχε ξυπνήσει ακόμα.

Στο αεροδρόμιο δεν υπήρχε ψυχή.

Νόμιζα ότι μάλλον έχω μπει σε

ένα παράλληλο κόσμο

σε έναν κόσμο  που υπάρχει μόνο

στις ταινίες του Ταρκόβσκι…

Έψαξα να βρω που να αφήσω

τις αποσκευές μου και βρήκα μία γυναίκα.

Το μόνο που  κατάλαβα  από τα αγγλικά της

ήταν ότι θα πρέπει   να περιμένω λίγες ώρες…

…γιατί κάτι…όλα κλειστά, καταλαβαίνετε….

Περίμενα όλη την ημέρα μέχρι

να φανεί ένα πρόσωπο -

ήταν μία γριούλα που καθάρισε.

Μίλαγε 1000 την ώρα μόνο τα ουγγρικά.

Δεν είχα καταλάβει τίποτα…

Όταν το αεροδρόμιο γέμισε με κόσμο

ξαφνικά είδα ένα ζευγάρι

με μία τσάντα που είχε πάνω της

γραμμένο YUGOSLAVIA.

Από την τσάντα αυτή βγάζανε

τυρί και ψωμί και τρώγανε.

Δεν καταλάβαιναν που πρέπει

να πάνε και δε μίλαγαν

ξένες γλώσσες.

Τους ρώτησα που πάνε

και αυτοί χαμογέλασαν.

Πήγαιναν στην Αυστραλία

στην κόρη τους που παντρεύτηκε εκεί

« έναν, ξέρεις κόρη μου, έναν Εγγλέζο…»

Τους εξήγησα ότι θα περιμένουν

αρκετή ώρα το αεροπλάνο.

Μου προσέφεραν το φαΐ τους

και με ρώτησαν:

« Και γιατί εσύ ,κόρη, είσαι τόσο λυπημένη..;»

Δεν ήξερα τι να τους πω.

Ίσως γιατί δεν είχα ποτέ μου ένα δέντρο,

ίσως να ‘φταίγε που ξανά έχανα το σπίτι μου,

που δεν είχα ούτε μία πόρτα τη δική μου…

Δεν ξέρω ούτε και σήμερα

πώς  και τόση θλίψη έχει εισβάλει

στην ψυχή μου ; 

Σάνια Βόινοβιτς

UČENJE ČOVEKA

Čoveka nauče svemu:
da piše ,
da čita i broji,
da se plaši,
da kupuje stvari,
da se kod banke zadužuje
za letovanje,
da glasa,
da ćuti kada nema da jede,
da se raduje kad drugi imaju previše,
da bude ovo ili ono,
da nosi ličnu kartu i pokazuje je,
da ima pečat JMBG na sebi,
da sluša gluposti na kojima kasnije čestita
glupanima većim od sebe,
da odobrava sve poroke koje
država proglasi zvaničnim,a
da se stidi sopstvenih potreba,
da krije ono što bi zaista hteo
i da želi ono što se drugima hoće...
Svemu ga nauče
uz nadu da će zaboraviti
ono sa čim je došao na ovaj svet
da će odbacitiono što je bio
na samom svom početku
kada je još uvek jasno osećao da je živ.
Svemu ga uče uz nadu
da će zaboraviti da je čovek
i kako mu ništa više
od toga nije ni potrebno
jer ništa više od toga
ne može se ni dobiti
a da se ne oskrnavi samo postojanje,
jer je sve ostalo 
samo kinđurenje plastikom
samo jeftino aranžirana scena
na kojoj se odigravaju
dobro izrežirani užasi,
predstave za koje je karta
naplaćena dva puta
jednom na prijemno šalteru za dolaske
u ovaj svet neonskih reklama,
a drugi put na izlazu kojim 
se iz dupke pune sale
istih takvih dobro dresiranih ljudi
odlazi pravo
u dubinu besmisla.

Sanja Vojnović
X 2012.

ΤΑ ΓΚΡΙΖΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

                                      

                        ΤΑ ΓΚΡΙΖΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ



 Με κουρελιάζουν οι μέρες
με αποτελειώνουν οι νύχτες.

Την ημέρα σκέφτομαι τα παλιά
και τη νύχτα αυτά που δε θα έρθουν ποτέ.

Μεταξύ αυτά τα δύο
υπάρχει ένα στενό
όπου περπατάω προσεχτικά
για να μη γλιστρήσω
στον απέραντο κενό
του γκρίζου.

Και το γκρίζο έρχεται κάθε βράδυ
και με παίρνει μαζί του.
Δεν έχει όνομα,
ούτε έχει πρόσωπο.

Με παίρνει κάθε νύχτα
και με βυθίζει στο 
στα δικά του βαθιά νερά
νερά κρύα
και
θολά.

Ο χειμώνας θα τυλίξει τα πάντα
με το χιόνι.
Τα πάντα θα κάνει
λευκά και αγνά.

Τα πάντα
εκτός τα όνειρα μου
για να μου θυμίζουν
αυτά που δεν γυρίζονται
και αυτά που περιμένω άδικα.

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ - Η ΠΑΛΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

                                                     ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ
                                                 ( Η ΠΑΛΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ..)

Παραδέχομαι
το τίποτα
παρά λίγο να με βγάλει νοκ-άουτ.

Έχει βαρύ χέρι και δεν το νοιάζει
που πονάω
που βαριέμαι να του απαντάω,
που βαριέμαι να το παλεύω.

Προσπαθώ 
να του ξεφύγω γράφοντας,
να γλιτώσω από την αγκαλιά του
φτιάχνοντας ένα καινούριο κόσμο στο χαρτί.

Το τίποτα δεν το βάζει κάτω
έχει συνωμοτήσει με όλες τις αναποδιές :
με το τηλέφωνο που με διακόπτει,
με το λογαριασμό των 40 ευρώ,
με το κρύο,
με τη μοναξιά που και αυτή θα' θελε να με γονατίσει,
με το τίκα - τάκα του ρολογιού,
με τις φωνές από το δεύτερο όροφο.

Το τίποτα με επιθέτει 
με όλα του τα  όπλα:
με μοναξιά,
με κατάθλιψη,
με φωνές,
με πόνο,
με ατυχίες .

Εγώ έχω μόνο το μολύβι
στο χέρι
και την καρδιά
που ακόμα δεν έχει πεθάνει.

Ακόμα αντέχω.
Η πάλη με το τίποτα συνεχίζεται...

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ

                       ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ   ΚΑΙ   ΕΓΩ    

Και πάλι μου ήρθε το τίποτα
και μου κάνει την επίδειξη...

Σήμερα κάνει κρύο.
Ο ήλιος κρύφθηκε.
Η ποίηση που ψάχναμε έχει εξαφανιστεί
μαζί με κάθε ψευδαίσθηση 
ότι δε θα χαθούμε σε 
αυτή την πραγματικότητα,
ότι θα ξεφορτώσουμε τούτη την αυταπάτη 
που την περάσαμε για ζωη.


Το τίποτα και εγώ παλεύουμε,
αυτό έχει με το μέρος του
το χρόνο,
τον τόπο
και είναι πιο δυνατό με κάθε 
δευτερόλεπτο.
Με το μέρος μου είναι
οι αδυναμίες μου μόνο
και λίγα που έχω μάθει ως τώρα.

Κοιτάζω το ρολόι
και μετράω τα ντουλαπάκια της κουζίνας.
Δεν ήρθε κανένα γράμμα.
Φυσάω στα δαχτυλά μου
γιατί έχουν παγώσει.
Είναι μόλις 5 το απόγευμα
και  ήδη δεν υπάρχει φώς.
Ξέρω, εκεί στο δρόμο
κάθεται ένας μεθύστακας
με το σκύλο του
και ότι εκεί στην αυλή
ένας γείτονας παίζει με τη γάτα του
γιατί δεν έχει τίποτα άλλο να κανει.
Καταλαβαίνω ότι ο μεθύστακας,
ο γείτονας και εγώ είμαστε το ίδιο
- και εγώ δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω.

Το τίποτα και εγώ παλεύουμε,
αυτό έχει με το μέρος του
το χρόνο,
τον τόπο
και είναι πιο δυνατό με κάθε 
δευτερόλεπτο.
Με το μέρος μου είναι
οι αδυναμίες μου μόνο
και λίγα που έχω μάθει ως τώρα.

Παλέυω με το τίποτα
και μου λείπει η δύναμη,
θα με σώσει η νύχτα.
Η νύχτα μου τουλάχιστον προσφέρει
τους εφιάλτες.
Έτσι ξεχνώ το καθημερινό κενό -
με εφιάλτες της νύχτας όταν 
υπάρχω μόνο στον ύπνο.

Σάνια Βόινοβιτς  2012.