Η ΓΥΜΝΗ ΦΤΩΧΕΙΑ

ΟΙ ΚΡΕΜΑΣΤΡΕΣ- ΤΑΤΪΑΝΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ (ποίημα και φωτογραφίες)

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΣΕ ΔΥΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ........

ΟΙ ΚΡΕΜΑΣΤΡΕΣ

ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ  ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΤΙΣ ΚΡΕΜΑΣΤΡΕΣ.
ΤΑ ΡΟΥΧΑ,ΟΛΑ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΑΥΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΧΟΥΣ ΤΟΥΣ.
ΕΛΕΙΠΑΝ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ,ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΜΑΛΛΟΝ ΕΧΟΥΝ ΛΙΩΣΕΙ..
ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,ΝΑ ΤΑ ΠΕΤΑΞΩ Ή ΝΑ ΤΑ ΜΟΙΡΑΣΩ
ΑΝΕΒΑΛΛΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ.
ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΣΑΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΕΒΡΙΣΚΑ ΤΟ Ο,ΤΙ ''ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ''.
ΕΤΣΙ,ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΓΙΝΑΝΕ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ,ΟΙ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΓΙΝΑΝΕ ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΗΝΕΣ ΧΡΟΝΙΑ.
ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΑ - ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΜΟΝΟ.
ΕΙΧΑ ΧΡΟΝΟ...
ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΣΑ ΤΙΣ ΚΡΕΜΑΣΤΡΕΣ ΚΑΙ ΚΟΥΝΟΥΣΑ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΡΥΑ ΟΤΑΝ ΤΑ ΑΓΓΙΖΑ.
ΣΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑ,ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΝΑ ΓΥΡΙΖΟΥΝ.ΗΞΕΡΑ ΟΜΩΣ Ο,ΤΙ
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ.
ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΚΤΟ;ΓΙΑ ΠΙΟ ΛΟΓΟ;
ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΠΕΙΔΗ ΠΙΣΤΕΥΩ Ο,ΤΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥΣ,ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑΚΙ ΤΟΥΣ ΑΚΟΜΑ
ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, Ο,ΤΙ ΠΑΡΑΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΦΥΛΑΩ ΤΑ ΠΡΩΣΟΠΙΚΑ ΤΟΥΣ
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ.
ΛΕΝΕ Ο,ΤΙ  Ο ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑΤΡΕΥΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ,ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΛΗΘΕΥΕΙ,
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΝΟ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ.
ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΙ ΜΕΝΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ;
ΜΟΝΟ ΓΥΜΝΕΣ ΚΡΕΜΑΣΤΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ...

ΤΑΤΪΑΝΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΕΡΧΟΝΤΑΙ

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΕΡΧΟΝΤΑΙ

Τρώγαμε μόνο
το ψωμί και το κρεμμύδι.
Το τσάι φτιάχναμε
πάνω από τη ζέστη του κεριού.
Δεν υπήρχε ο ηλεκτρισμός
και το μόνο φως
που είχαμε τη νύχτα
ήταν το φως των άστρων
που ήταν πολύ μακριά
να τα πιάσουμε.
Είχαμε ένα ραδιόφωνο
με μπαταρίες
που μας έλεγε 
πόσοι πέθαναν
και πόσα αεροπλάνα 
είναι καθημερινά
πάνω από τα κεφάλια μας.
Υπήρχανε οι μέρες
που μας ερχόταν
η βροχή
όταν το χώμα μύρισε
τα καμμένα αδέσποτα
που τα καίνε σε ένα φούρνο
εδώ κοντά.
Υπήρχανε οι μέρες
που μας ερχόταν
η βροχή
από τα χαρτιά
με διαταγή
να ξεκινήσουμε την ''επανάσταση''
για το καλό μας
αλλιώς οι βόμβες 
δε θα σταματήσουν ποτέ.
Όταν οι μέρες αυτές
πέρασαν
καταλάβαμε ότι δεν είχαν
εξαφανιστεί
- απλά μετακόμισαν
μαζί με τα δώρα τους:
το θάνατο
την πείνα
τα κεριά
και τα ξερά κρεμμύδια
αλλού.
και πολιορκήσανε τους άλλους
και ότι κάνουν απλά
ένα γύρω του κόσμου
μέχρι να ξαναβρεθούν
και πάλι εδώ, 
ίσως σε άλλο σχήμα
αλλά το ίδιο θανατηφόρες
γιατί το φταίξιμό μας
προβάλλεται  ξανά
γιατί ακόμα
ούτε γίναμε κάποιοι άλλοι
ούτε περπατάμε με ρυθμό
του καιρού εκείνου
όταν πρωτοείδαμε
την αγάπη του μαστιγίου
και δε μάθαμε
να τη λατρεύομαι
για το καλό μας...

Σάνια Βόινοβιτς
15/11/2012

ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ

                      ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ

Γιατί ήρθε από μακριά
και εδώ που είναι τώρα δεν έχει κανένα,
και ότι είχε το άφησε πίσω
στα βουνά,
στα καμμένα χωριά,
στο θείο που πέθανε μόνος κλειδωμένος
σε ένα δωμάτιο,
στους τάφους όπου δεν υπάρχουν κεριά
γιατί δεν υπάρχουν πια χέρια που
τα ανάβουν.
Κουράστηκε το αίμα μου
γιατί κυλάει 
στις τελευταίες του φλέβες,
μετά από αυτές δε θα κληρονομήσει
τις άλλες...
Γιατί ταξίδεψε πολύ
και άφηνε τα ίχνη του 
στις χώρες και στις πόλεις
έγραφε παντού την ιστορία του
μόνο και μόνο να ξεχαστεί.
Πήγε παντού
αλλά πουθενά δε βρήκε γαλήνη,
ούτε μία ζεστή φωλιά.

Κουράστηκε το αίμα μου
να θυμάται
όλα όσα έγιναν στάχτη,
όλα όσα έχει βάψει,
όλα όσα είχε ως καταφύγιο,
όλα τα σώματα που δεν υπάρχουν πια,
να θυμάται
ότι τούτο εδώ το δικό μου
είναι το τέλος.

Κουράστηκε γιατί 
σβήνει και το ξέρει.

Σάνια Βόινοβιτς 
26/10/2012