DOĆI ĆU....I STIĆI ĆU VAS

Doći ću sa svojom svitom
sastvaljenom od hartije i slova
Doći ću sa svojom vojskom
od reči,slogova i  glasova 
i ugasiću lažni sjaj
vaših požutelih od korišćenja
papirića
sa svim brojevima, nulama i ciframa
svim tim činovima koje 
ste dodelili 
onom šupljem presutom u prazno
kako bi se vaša alava zver otimanja
sakrila u nešto malo izlizane vere i nešto malo 
iskrivljene, nepismene kulture 

Sagradiću nova stara svetla
koja će obasjavati zracima Farosa
sve ono što ste hteli
da oduzmete jedinom
svetioniku koji svojim 
foto signalima označava putovanje života 
čiji je jedini cilj
Čovek


Doći ću trčeći i stići ću vas
jer znate
nekome kome su samo reči ostale
nema šta da izgubi
nema ničega opipljivog čime bi bio ucenjen

Doći ću trčeći i stići ću vas
ja Čovek
a za mnom idu Ljudi....
...čak iako kasne

Sanja Vojnović
25.04.2016.

Najveće zlo od svih...

SMRT U ISTANBULU

Nešto ne vidim da se ''prse'' po fejsbuku natpisom ''Ja sam Istanbul'',nešto nema turskih zastava preko profilnih fotografija...Verovatno jer umreti u Istanbulu nije ''moderno'',nije ''in'',nije ''must''.
Nema veze ko je umro,ko je postavio bombu,pokrenuo mehanizam,ako se to nije odigralo u nekom od velegrada koji su unapred označeni i prihvaćeni kao metropole u kojima svetlost sija,u kome su ljudi kulturni, duhovno vazdignuti i šta ti ja znam.

Bedni licemeri!!!

Ništa gore od pomodnog zgražavanja nad terorom,ništa gore od duhovnog ološa koji nariče

grupno nad žrtvama grada svetlosti,a ljude koji pate u Carigradu smatra ljudima tamnog vilajeta

koji bi ionako patili..''tako im i treba''.Ne radi se ovde samo o turistima,radi se o mnogim drugim ljudima

koji pate, ali nemaju etiketu ''podobnih žrtava''.Nisu Čarli....nisu dovoljno mrtvi,nisu nekako interesantni

jer su u Konstantinopolju o kome se ne zna baš mnogo,osim da ima jeftinih stvari,da je grad istoka...za

ljude koji su patili na Trgu Taksim nisu nikad čuli, Pamuk im je dosadan,PKK im je skraćenica oko

koje ne lupaju previše  glavu.

Niko ne padi zbog Turske,čak ni za turskim turistima koji nisu Turci,već građani onog 'potvrđenog',

'prvorazrednog','pravog','overenog' sveta.Zar nekog briga za patnju tamo neke 'kasabe'?!

Smrt u Istanbulu,prođi pokraj nje kao ''pored turskog groblja'' i ne osvrći se,nije po evropskim

standardima.Ne kvari sebi šanse da uđeš u fino društvo koje je suzama opralo Pariz,a nikada

ni jednu jedinu nije prosulo za sve one ljude koje je taj isti Pariz učinio robovima.

Sanja Vojnović 2016.

ΜΙΣΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΥΜΠΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ

Είμαι μια χιονονυφάδα
που ζει κάτω από τον Ήλιο
Είμαι ένα φύλλο
που τρεμοπαίζει στον αέρα
χωρίς το δέντρο του
Είμαι μια ρίζα
που ακόμα καταφέρνει χωρίς το χαμένο της κορμό

Είμαι η μέρα χωρίς το φως
και η νύχτα χωρίς τα αστέρια

Τα μισά μου λείπουν
αλλά και με αυτά που κρατώ
φτιάχνω όλο το σύμπαν
ένα κόσμο ολόκληρο
γιατί
όταν κοπούν τα πόδια
τους τόπους ταξιδεύεις νοερά
και όταν λείπουν οι σκέψεις
τα βήματα μόνα τους
βρίσκουν το δρόμο

Σε μια σταλιά του ανθρώπου
βρίσκεται η ανάμνησή του
που αρκεί να συμπληρώσει
ό,τι έχει χαθεί με το χρόνο

Σάνια Βόινοβιτς
23/08/2015

Ο ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΣΗΣ

   Ο ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΣΗΣ

Κρύβεται στα πορτοφόλια
γεμάτα χαρτονομίσματα
που ο προορισμός τους είναι
να βρούνε το θάνατό τους
στα ρουλέτα και ακριβά ξενοδοχεία,
στα μαγαζιά με φιρμάτα ρούχα
στις καφετέριες με ξένες  ονομασίες.


Βρίσκεται
στους λογαριασμούς και αριθμούς
 αυτών που δεν δίνουν λογαριασμό 
σε κανέναν
ενώ ζητάνε τις ευθύνες από τους
άπορους
που καπνίζουν και πίνουν
διότι τα καλά είναι μόνο για προνομιούχους!

Ο καθωσπρεπισμός κολλάει τόσο καλά
με την άνεση και τις ομορφιές της!
Αξίζει να βαρέσει να βιάσει και να εκβιάσει εις όνομά της...

Όσο για τα συμφέροντα - την ανώτατη ομορφιά- εκεί να τον δεις τον καθωσπρεπισμό
πως σπαρταράει σαν ψάρι για ένα δεκάρικο,
και κλαίει γιατί οι αχάριστοι και άχρηστοι μεροκαματιάρηδες
ακόμα πιστεύουν ότι πρέπει και να πληρώνονται για τον κόπο τους!
Τι ασέβεια, τι βλασφημία είναι και αυτή στην εποχή της κρίσης
την ώρα που και ο καθωσπρεπισμός κάνει περικοπές!!


Ο καθωσπρεπισμός της άνεσης 
η μεγάλη αρετή της εποχή μας!

Κάνει περίπατο σε ωραία πλαζ 
και φοράει  μαγιό των 250 ευρώ
καμαρώνει το αριστοκρατικό του δέρμα
αποφεύγοντας να μιλήσει για τη μυρωδιά 
της σαπίλας που αφήνει  πίσω του.

Κρύβεται στις κοιλιές γεμάτες,φουσκωμένες 
στα αέρια του παχύ εντέρου
 των καθώς πρέπει ανθρώπων
που δεν διαβάζουν τον Μαγιακόφσκι
γιατί ήταν κόκκινος
και δεν ξέρουν για τον Μπουκόφσκι
γιατί δεν το βρήκαν στο αλφαβητάρι της επίσημης τέχνης 
 των καθώς πρέπει ανθρώπων
που κάνουν το σταυρό τους κοντά στις εκκλησίες
για να τους θυμάται ο θεός
για όλα όσα δεν έκαναν για τον διπλανό τους
που τον ξέχασαν πριν πολλού 

...αυτοί οι καθώς πρέπει άνθρωποι
που δεν έχουν ανάγκη 
από
τις αυτοκτονίες
τη δουλεία χωρίς ένσημα
την παράλειψη του πρωινού
την παράλειψη του μεσημεριανού
και του βραδινού μέχρι να έρθει αύριο
που δεν έχουν ανάγκη να καταπίνουν 
τα πάντα - και πάνω απ'ολα το αμίλητο νερό
να βάλουν έτσι τη σφραγίδα 
στα μαρτυρικά τους  χείλη ...

...αυτοί οι καθώς πρέπει άνθρωποι
έχουν πάρει απόφαση  να επιβιώσουν
κάθε εποχή θάβοντας υπόλοιπους...

Ο καθωσπρεπισμός της άνεσης 
η μεγάλη αρετή της εποχή μας!

''Ας θάψουμε τους φτωχούς,
τους διαφορετικούς,
την αλήθεια - ποιος την θέλει;είναι ξεπερασμένο αξεσουάρ!
την δικαιοσύνη- παλιομοδίτικο πράγμα!εμποδίζει τις αποφάσεις κιόλας ! 
για να φάμε εμείς  καλά
και αυτοί να πεθάνουν καλύτερα....''
...τραγουδάνε μαζί
οι καθώς πρέπει άνθρωποι...

Εμείς - εμείς τι κάνουμε;
...παλαμάκια;
.........Ακομα;!




Σάνια Βόινοβιτς 2/1/2015.

ΠΟΤΕ ΣΩΠΑΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ-KADA COVEK CUTI

                               ΠΟΤΕ ΣΩΠΑΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

ΟΤΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ
ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΝ
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ
ΠΑΡΑΞΕΝΗ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟ
ΤΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ ΤΟΥΣ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟ 
ΤΗΣ ΑΝΕΣΗΣ ΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΘΙΕΡΩΣΑΝΕ 
ΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ
ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ 
ΩΣ ΣΤΟΧΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΩΠΑΙΝΕΙ 
ΚΑΙ ΧΑΝΕΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ
ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΕΦΥΡΩΣΕΙ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ 
ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ
ΚΑΙ ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΒΑΘΙΑ
ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΞΕΡΟΝΤΑΣ ΟΤΙ 
ΑΥΤΕΣ ΔΥΟ ΑΚΤΕΣ ΧΩΡΙΖΕΙ 
ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΓΕΜΑΤΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΦΟΒΟ
ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΕ
ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΔΙΚΗ ΤΟΥ.

Υ.Γ. Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ

ΣΑΝΙΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 20/04/2013

KADA PREPOZNA LEPOTU
I OPASNOST DA MU JE ODUZMU
UZ IZGOVOR DA
CUDNA
DA NE PRISTAJE DOSTOJANSTVU
NJIHOVE RUTINE
DA NE IDE UZ DOSTOJANSTVO
NJIHOVE UDOBNOSTI
KOJE SU VAZDIGLI
U ISTINU I DOSTIGNUCE
KOJE PREDSTAVLJAJU KAO
SMISAO POSTOJANJA

COVEK CUTI
I GUBI RECI
KADA NE MOZE DA PREMOSTI
ONO STO ZELI DA BUDE
SA ONIM STO DRUGI ZELE OD NJEGA
I CUTI CUTI DUBOKO
CUTI ZNAJUCI DA  TE DVE OBALE
RAZDVAJA MORE PREPUNO NEPOVERENJA I STRAHA
KOJE IZAZIVA LEPOTA KOJU SE USUDIO
DA UCINI SVOJOM

SANJA VOJNOVIC 20.04.2013.

PS.LEPOTA ZIVI I NA KAMENU

LEPOTA ZIVI I NA KAMENU-Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ
Σ.ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 2013.

ΟΙ ΩΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΠΟΤΕ

                              ΟΙ ΩΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ

Είναι αυτές που 
σε γυρεύουν 
ενώ εσύ δεν έχεις καμία όρεξη
να κάνεις παρέα με τα κοφτερά
τους νύχια
με τα θανάσιμα τους δόντια.

Είναι αυτές που 
όταν
δεν έχεις υπομονή ούτε
για τον ίδιο τον εαυτό σου
σου ζητάνε
το παρόν από παντού
και δε δέχονται το ''όχι'' σου.

Είναι αυτές που
σε ψάχνουν
στο σκοτάδι 
όταν εσύ δεν μπορείς άλλο
ούτε θέλεις τίποτα πια
για να σου προσθέσουν
και άλλη σκουριά
εκεί που πονάς
για να σε τρώνε
σαν τα παλιά σίδερα
ώσπου φαγωμένος
δε θέλεις πια
ούτε τη ζωή σου.

Είναι 
οι ώρες
της ανυπαρξίας
του πνευματικού λήθαργου
της απογοήτευσης
που δεν την γνώρισε κανένας πριν
ούτε θα την γνωρίσει μετά
γιατί είναι μόνο δική σου.

Είναι 
οι ώρες 
που δεν περνάνε
ούτε με τη μουσική
ούτε με τις αναμνήσεις.

Είναι 
αυτές που δε σε αφήνουν
όσο διαρκεί το
βασίλειό τους
και εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα
παρά να περιμένεις
σκυφτός σε κάποια γωνία
ξαπλωμένος σε κάποιο κρεβάτι
που μοιάζει με νεκροκρέβατο
και σε σκεπάζει
με τη θλίψη που δεν μπορείς
να την ξεχάσεις.

Σάνια Βόινοβιτς
30/10/2012

Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

                                     Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 

Όταν δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω
και νιώθω ότι πρέπει 
να ασχοληθώ με κάτι
μετράω και πολλαπλασιάζω
τα πράγματα που ορίζουν 
την ύπαρξή μου
την υπόσταση του σώματος μου
που είναι και μόνη πραγματικότητα
που ξέρω.

Σήμερα υπολόγισα
ότι ζούσα 456 μήνες
13680 μέρες
328.320 ώρες
19.699.200 λεπτά...

Αύριο τα νούμερα αυτά θα αλλάξουν.
Το ρολόι του χρόνου που μετράει
την διάρκειά μου
καταγράφει κάθε κίνησή μου
από την αρχή προς το τέλος.

Κάνω τον υπολογισμό 
της ζωής μου.
Κάθε χρόνο ανεβαίνουν οι τιμές
του χαμένου χρόνου
των ανεκπλήρωτων προσδοκίων
και των άσκοπων ελπίδων.

Το χάσμα 
ανάμεσα στα ''θέλω'' και ''είμαι''
γίνεται όλο και πιο μεγάλο
και σύντομα θα γίνει
αγεφύρωτο.

Σάνια Βόινοβιτς
15/10/2012 

ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ - Η ΠΑΛΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

                                                     ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ
                                                 ( Η ΠΑΛΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ..)

Παραδέχομαι
το τίποτα
παρά λίγο να με βγάλει νοκ-άουτ.

Έχει βαρύ χέρι και δεν το νοιάζει
που πονάω
που βαριέμαι να του απαντάω,
που βαριέμαι να το παλεύω.

Προσπαθώ 
να του ξεφύγω γράφοντας,
να γλιτώσω από την αγκαλιά του
φτιάχνοντας ένα καινούριο κόσμο στο χαρτί.

Το τίποτα δεν το βάζει κάτω
έχει συνωμοτήσει με όλες τις αναποδιές :
με το τηλέφωνο που με διακόπτει,
με το λογαριασμό των 40 ευρώ,
με το κρύο,
με τη μοναξιά που και αυτή θα' θελε να με γονατίσει,
με το τίκα - τάκα του ρολογιού,
με τις φωνές από το δεύτερο όροφο.

Το τίποτα με επιθέτει 
με όλα του τα  όπλα:
με μοναξιά,
με κατάθλιψη,
με φωνές,
με πόνο,
με ατυχίες .

Εγώ έχω μόνο το μολύβι
στο χέρι
και την καρδιά
που ακόμα δεν έχει πεθάνει.

Ακόμα αντέχω.
Η πάλη με το τίποτα συνεχίζεται...

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ

                       ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ   ΚΑΙ   ΕΓΩ    

Και πάλι μου ήρθε το τίποτα
και μου κάνει την επίδειξη...

Σήμερα κάνει κρύο.
Ο ήλιος κρύφθηκε.
Η ποίηση που ψάχναμε έχει εξαφανιστεί
μαζί με κάθε ψευδαίσθηση 
ότι δε θα χαθούμε σε 
αυτή την πραγματικότητα,
ότι θα ξεφορτώσουμε τούτη την αυταπάτη 
που την περάσαμε για ζωη.


Το τίποτα και εγώ παλεύουμε,
αυτό έχει με το μέρος του
το χρόνο,
τον τόπο
και είναι πιο δυνατό με κάθε 
δευτερόλεπτο.
Με το μέρος μου είναι
οι αδυναμίες μου μόνο
και λίγα που έχω μάθει ως τώρα.

Κοιτάζω το ρολόι
και μετράω τα ντουλαπάκια της κουζίνας.
Δεν ήρθε κανένα γράμμα.
Φυσάω στα δαχτυλά μου
γιατί έχουν παγώσει.
Είναι μόλις 5 το απόγευμα
και  ήδη δεν υπάρχει φώς.
Ξέρω, εκεί στο δρόμο
κάθεται ένας μεθύστακας
με το σκύλο του
και ότι εκεί στην αυλή
ένας γείτονας παίζει με τη γάτα του
γιατί δεν έχει τίποτα άλλο να κανει.
Καταλαβαίνω ότι ο μεθύστακας,
ο γείτονας και εγώ είμαστε το ίδιο
- και εγώ δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω.

Το τίποτα και εγώ παλεύουμε,
αυτό έχει με το μέρος του
το χρόνο,
τον τόπο
και είναι πιο δυνατό με κάθε 
δευτερόλεπτο.
Με το μέρος μου είναι
οι αδυναμίες μου μόνο
και λίγα που έχω μάθει ως τώρα.

Παλέυω με το τίποτα
και μου λείπει η δύναμη,
θα με σώσει η νύχτα.
Η νύχτα μου τουλάχιστον προσφέρει
τους εφιάλτες.
Έτσι ξεχνώ το καθημερινό κενό -
με εφιάλτες της νύχτας όταν 
υπάρχω μόνο στον ύπνο.

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

Η ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Η ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα για να είναι κανείς «ευτυχισμένος » χρειάζεται να γίνει πλαστικός.

Χρειάζεται να γίνει ένα πλαστικό κουκλί από τη βιτρίνα  ενός μαγαζιού

με τα ρούχα – να μην έχει την ηλικία του, να μην είναι τριχωτός , να μην

ιδρώνει, να καταναλώνει τα επώνυμα και να έχει δυο κινητά.

Σήμερα για να λέγετε κανείς «ευτυχισμένος» πρέπει να ξέρει να κάνει λεφτά,

να κλείσει το μυαλό και να ανοίξει την τηλεόραση.

Σήμερα να είναι ένας άνδρας « ευτυχισμένος » πρέπει να έχει ένα όνομα ξενικό,

και να έχει το αυτοκίνητο, την κάρτα της τράπεζας, γενικά να έχει τα πάντα

και να μην είναι τίποτα…

Σήμερα για να είναι μία γυναίκα «ευτυχισμένη»  πρέπει να έχει τα χείλη της

φουσκωμένα, να ξέρει πώς να συνδυάζει τα ρούχα , να κάνει αποτρίχωση τακτικά,

χρειάζεται να αρέσει, χρειάζεται να είναι «πεινασμένη» και να μην ντρέπεται .

Σήμερα για να γίνει ένας άνθρωπος «ευτυχισμένος» με τους καινούριους κανόνες

το μόνο που πρέπει να κάνει είναι το εξής – να χάσει αυτά που είχε στη φύση του

και να τα αντικαταστήσει με ένα απέραντο κενό που  έγινε επίσημη στολή του

σήμερα…

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

ΤΑ ΛΑΘΗ

ΤΑ ΛΑΘΗ

Επανειλημμένα κάνω τα ίδια λάθη

και δεν μπορώ να αλλάξω.

Αν άλλαζα δε θα ήμουν πια εγώ

και δεν θα αναγνώριζα τον εαυτό μου πια

γιατί εκτός από το καλό που έχει μέσα του

ο άνθρωπος  ζει και ανασαίνει και με τα λάθη του.

Αν μου πάρουν τα λάθη μου

δε θα με κάνουν τέλεια,

με την εξαφάνιση των ελαττωμάτων μου

θα με κάνουν να μοιάζω με τα

κέρινα ομοιώματα -

θα κρατήσω την μορφή μου

αλλά θα χάσω όλα τα άλλα ,

θα είμαι σαν ένα  άδειο κέλυφος .

Επανειλημμένα κάνω  τα ίδια λάθη

και δεν μπορώ να αλλάξω

γιατί αν άλλαζα

θα άλλαζα όλα αυτά που μου  χάρισαν τα λάθη μου

και δεν θα ήξερα όλα αυτά που ξέρω τώρα,

γιατί μόνο με αυτά μαθαίνει κανείς

πώς να ζει με τον εαυτό του.

 Οι  άγιοι υπάρχουν μόνο στις εικόνες

όπου δε θα βρείτε το πρόσωπό μου…

Σάνια Βόινοβιτς 2012.

Η ΑΓΑΠΗ

         Η ΑΓΑΠΗ

Έχουν γραφτεί  χίλια ποιήματα για αυτήν.

Την έχουν περιγράψει με τα πιο φωτεινά χρώματα.

Της δώσανε χίλια ονόματα

και την στόλισαν με τόσα πράγματα.

Δεν έχω γράψει ποτέ γι’ αυτήν ,

δεν την ονόμαζα αλλιώς.

Δεν την έχω περιγράψει

σε καμία από τις γλώσσες που μιλάω.

Δεν έκανα ποτέ κανένα από

τα ακροβατικά των ποιητών

που την κάνανε αθάνατη

γιατί θέλω να βρω

ένα πρόσωπο πίσω απ’ όλα αυτά

που θα συνδυάζω

με την κοινή μας αιωνιότητα.

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

Η ΡΙΖΑ

           Η ΡΙΖΑ

Η σκέψη είναι σαν το δέντρο - αν  ακολουθείς προς τα εκεί

που βγαίνει ο κορμός του θα βρεις τη ρίζα του.

Η ρίζα αυτή σου φυλάει μεγάλη έκπληξη- στην άκρη της

είναι η πρώτη σου κίνηση προς το άγνωστο που έγινε το αποτέλεσμα της

αναζήτησης σου.

Η ρίζα αυτή σου δείχνει πόσο άλλαξε η πορεία σου.

Η ρίζα αυτή είναι αυτό που είχες ξεχάσει.

Θα βρεις την αρχή , το ξεκίνημα και θα καταλάβεις

πόσο μακριά σε πήγε αυτό που στροβιλίζει μέσα σου,

αυτό που απαντά στο δικό σου το  όνομα .

Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το δεχτείς.

Συνήθως αυτό το «μόνο» μετατρέπετε σε ασήκωτο βάρος,

επειδή ακολουθώντας τη σκέψη του ο άνθρωπος πηγαίνει προς

το βάθος το δικό του που περίμενε αλλιώς…

Και όταν επιτέλους έχει φτάσει εκεί ,σκεπτόμενος αυτά

που μπορεί να χάσει, αρνείται να δεχτεί αυτό που βλέπει.

Και αυτό είναι γυμνό, χωρίς να έχει τα περιττά του πολιτισμού,

χωρίς να προσαρμόζεται σε προσωρινό συμφέρον.

Αυτό γυμνό είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.

Και ο άνθρωπος φοβάται το ίδιο του  εαυτό .

Ψάχνοντας για την απάντηση από κει που την βρήκε

γυρίζει μόνος με άδεια τα χέρια του ,

αφήνοντάς την να παραμείνει εκεί

στο βάθος όπου οι άλλοι δε θα τη ψάχνουν ποτέ…

 Σάνια Βόινοβιτς 3/10/2012.

Η ΜΑΓΕΙΑ - MАГИЈА- MAGIJA

Ο άνθρωπος γράφει, μιλάει κάνει τις γραπτές και τις προφορικές κολωτούμπες
προσπαθεί να κάνει την εντύπωση, να ξεφύγει από την αγκαλιά της απομόνωσης
στην οποία ζει. Μόνο την αλήθεια κρατάει για τον εαυτό του. Εκεί τελειώνει η μαγεία του.

Човек пише, говори, прави писане и усмене акробације
покушава да задиви, да побегне из загрљаја изолованости
у којој живи.Само истину задржава за себе. Ту је крај његовој магији.

Čovek piše,govori,pravi pisane i usmene akrobacije
pokušava da zadivi, da pobegne iz zagrljaja izolovanosti
u kojoj živi. Samo istinu zadržava za sebe .Tu je kraj njegovoj magiji.

Sanja Vojnović 2.oktobar 2012.