ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ - Η ΠΑΛΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

                                                     ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ
                                                 ( Η ΠΑΛΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ..)

Παραδέχομαι
το τίποτα
παρά λίγο να με βγάλει νοκ-άουτ.

Έχει βαρύ χέρι και δεν το νοιάζει
που πονάω
που βαριέμαι να του απαντάω,
που βαριέμαι να το παλεύω.

Προσπαθώ 
να του ξεφύγω γράφοντας,
να γλιτώσω από την αγκαλιά του
φτιάχνοντας ένα καινούριο κόσμο στο χαρτί.

Το τίποτα δεν το βάζει κάτω
έχει συνωμοτήσει με όλες τις αναποδιές :
με το τηλέφωνο που με διακόπτει,
με το λογαριασμό των 40 ευρώ,
με το κρύο,
με τη μοναξιά που και αυτή θα' θελε να με γονατίσει,
με το τίκα - τάκα του ρολογιού,
με τις φωνές από το δεύτερο όροφο.

Το τίποτα με επιθέτει 
με όλα του τα  όπλα:
με μοναξιά,
με κατάθλιψη,
με φωνές,
με πόνο,
με ατυχίες .

Εγώ έχω μόνο το μολύβι
στο χέρι
και την καρδιά
που ακόμα δεν έχει πεθάνει.

Ακόμα αντέχω.
Η πάλη με το τίποτα συνεχίζεται...

Σάνια Βόινοβιτς  2012.

Ο ΠΟΝΟΣ, Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ

            Ο ΠΟΝΟΣ, Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ

            Ο πόνος είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλος .Δεν ξεχνάς το μάθημα του δασκάλου

που σου τσάκισε τα κόκαλα, που σε συντρόφευε στις ώρες της μοναξιάς, στις μέρες του αποκλεισμού σου  από τους άλλους.

            Ο φόβος είναι ο καλύτερος του φίλος και τον ακολουθεί πιστά. Εκεί που βλέπεις τον πόνο να’ρχεται αναγνωρίζεις αμέσως και το φόβο πως τρέχει από πίσω του. Είναι φίλοι και αδέλφια : όσο ο ένας  σε κρατάει ο άλλος σε βαράει . Φοβάσαι τον πόνο και ο φόβος σε πονάει – υπάρχει στον κόσμο άλλο ένα τέτοιο ζευγάρι που ταιριάζει τόσο πολύ;

            Δεν μπορείς να κρυφτείς από τον έναν , ούτε από τον άλλον. Έρχονται όποτε θέλουν και όπου θέλουν.

            Ο πόνος και ο φόβος γεννάνε μαζί τον τρόμο. Ο τρόμος είναι το παιδί τους και τους μοιάζει.

            Φοβάσαι τον πόνο, ο φόβος σε πονάει και ο τρόμος έρχεται να σε κρατήσει στο φόβο και στον πόνο.

            Αυτή η παράξενη οικογένεια συναισθημάτων έχει μόνο έναν εχθρό – τη λογική.

            Το μόνο που μπορείς είναι να βρεις τη λογική και να τη βάλεις μπροστά σου. Αυτό είναι το πιο δύσκολο – να γίνει η λογική η ασπίδα σου.

            Μπροστά σε αυτήν όλος ο πόνος , κάθε φόβος και όλος ό τρόμος κάνουν πίσω – κρίμα  όμως που πολλές φορές φαίνεται ότι η ασπίδα αυτή είναι πολύ βαριά για τα χέρια μας – αλλιώς η ανθρωπότητα θα είχε ξεφύγει από τους εκβιασμούς που την μαστιγώνουν.

             Σάνια Βόινοβιτς 2012.

Pόδι - ''nar''

Smrt malog grada 2/ O 8anatos ths mikrhs polhs 2

Agonija jednog provincijskog grada čije odumiranje se najbolje vidi po zidovima ruinirane fabrike koja je nekada hranila više od hiljadu i pet stotina porodica. Sa usmrćivanjem ove fabrike,počelo je odbrojavanje,počelo je odumiranje života čitavog naselja,razaranje porodica.Pojedinac je u malom gradu gubio na značaju.Pojedinac je u ovom gradu izgubio svaku šansu da bude pojedinac,a nametnuto mu je preživljavanje kao jedini oblik bivstvovanja u tom mestu daleko od svega,u kome se još samo menjaju datumi. Svako ko živi u sličnom gradu zna njegovo ime: Grad koji umire. 

ΓΙΑΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ; ZASTO SE KRIJE COVEK?

ΓΙΑΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;
ZASTO SE KRIJE COVEK?

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΠΙΑ/ NE RAZUMEM VISE POEZIJU

Δεν καταλαβαίνω την ποίηση πια.Οι πύλες της για μένα είναι κλειστές.Χτυπάω,αλλά δεν ανοίγουν.
Προσπαθώ να ακούσω κάτι βάζοντας το αφτί μου πάνω στην επιφάνεια των γραμμάτων, αλλά
πάλι δεν ακούω πολλά.Το μόνο που μπορώ να αναγνωρίζω σαν ήχος είναι μία σύντομη και
παράξενη μελωδία που ψιθυρίζει κάτι που ξέρω εδώ και καιρό - ο,τι οι μέρες μου αρχίζουν
να τελειώνουν με την ίδια σκέψη,με τη σκέψη πως τώρα πια δεν υπάρχει γυρισμός στα εκείνα τα
χρόνια που πίστευα ο,τι είμαι αθάνατη,με τη σκέψη πως ποτέ ξανά δε θα είμαι νέα.
Δεν καταλαβαίνω την ποίηση πια.Η ποίηση χάθηκε μαζί με το μέλλον που δεν ήρθε ποτέ για να πάρει  τη θέση του. Αντί το μέλλον, ήρθε το αιώνιο παρόν.

Το παρόν δεν αναγνωρίζει την ποίηση.
Σάνια Βόινοβιτς 2012.

Ne razumem vise poeziju.Njene kapije za mene su zatvorene.Kucam,ali one se ne otvaraju.
Pokusavam da cujem nesto stavljajuci uvo na povrsinu slova,ali opet ne cujem nista.Jedino sto mogu da
prepoznam kao zvuk jeste jedna kratka i cudna melodija koja sapuce nesto sto vec odavno znam - da mi svi
dani pocinju da se zavrsavaju sa jednom istom mislju, sa mislju kako nikada vise necu biti mlada.
Ne razumem vise poeziju.Poezija se izgubila zajedno sa buducnoscu koja nikada nije dosla da zauzme svoje
mesto. Umesto buducnosti, dosla je vecita sadasnjost.

Sadasnjost ne prepoznaje poeziju.
Sanja Vojnovic 2012.
     

ΠΟΝΑΝΕ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ