Приказивање постова са ознаком Mango i avokado. Прикажи све постове
Приказивање постова са ознаком Mango i avokado. Прикажи све постове

уторак, 26. април 2016.

Invalidska kolica za sreću/Antiliričnost/

Invalidska kolica za sreću/Antiliričnost/

Invalidska kolica za sreću


Nabavila sam ih slučajno
išle su kao poklon uz razlupane prozore
onoga što se pesnički naziva
pogledom na svet
uzvišenim emocijama
a što se antilirika
poput mene tiče
naziva se odsustvom

O tom odsustvu vam pričam
to je sadržaj tih kolica
ja guram osakaćenu sreću
bez uzdaha u večernje sate
i bez opadanja lišća u jesen
na dva točka
i vozam je oko
sopstvene sumanutosti
opsednutosti potragom
za svim onim što je
iz mene ispalo
negde na krivini
negde pri oštrom startu


Molim bez vike
bez aplaudiranja već ionako mogu!
Nemojte mi reći da se invalidska kolica
ne uklapaju u viziju sreće!
Pardon!
Ovde se radi o namernom zaobilaženju praznine
Praznina i odsustvo
se zajedno vozaju
u tim kolicima
ja sam tek tu da proveravam točkove
i igram se uljem za podmazivanje istih

Merkate me
gledate ispod oka
Huliganka,sreću je među invalide strpala
a već vidim spremate se
da mi zatražite adresu prodavnice
onih istih razlupanih prozora
odsustva
u kojima su kupljena

Na kraju imam jedan savet
u istoj ulici se nalazi
prodavnica polovnih kolica
Idite tamo
jeftinije ćete proći
jer slomljeni snovi
ionako ne brinu o luksuznim protezama...

Sanja Vojnović ( napisano 2010.)



invalidska kolica za sreću....S.Vojnović
fotografija : T.Vojnović

недеља, 23. август 2015.

NAOŠTRI ZUBE ZA BUDUĆNOST

Naoštri zube za budućnost
- trebaće ti.
Ili će ona tebe slomiti
ili ćeš joj pregristi grkljan
jer takva kakvom se javlj
iz dubine budućih dana
ne sluti na dobro.

Naoštri zube i budi spreman
jer ona dolazi krupnim koracima
po tebe i mene
kako bi ispunila proročanstvo
vladara
crkava
sekti
političara
berzi
političara
i ostalih trgovaca

Naoštri zube i na vreme
ih zari u vrat toj iluziji
kako bi imao vremena
da sazidaš sopstveno carstvo
pa makar ono bilo
oivičeno tek hlebom i vodom
a zaštićeno samo pesmom.

Kad se oslobodiš svojim zubima
te nametnute krvopije
napirlitanog lica
doći će tvoje vreme Čoveče
i znaćeš da ti 
osim
hleba i  vode kao granica
i pesme kao čuvara
ništa više nije potrebno.

Sanja Vojnović
23.08.2015.

A ŠTA ZNAŠ TI?

Znam ženu koja je digla ruke od svega.
Nanosala se patnje u naručju i rešila
da se zaboravi u ništavilu.
Dosadile su joj napola pripitomljene želje
i daljine na koje nije stigla i koje su 
zauvek ostale tamo negde.

Znam devojčicu rođenu juče
koja prekraja dane brojeći listove knjiga.
Rodila se prerano,umreće upravo kad treba
- na vreme da postane upokojena tuđom voljom.

A šta ti znaš?
Molim te,odgovori mi i reci: sta znaš ti?

Sanja Vojnović
23.08.2015.

уторак, 31. март 2015.

SVETLO SE GASI



SVETLO SE GASI.
DRŽITE SE DOBRO.
JER NEGDE NA KRAJU OVOG USKOG I SVE MRAČNIJEG TUNELA
MOŽETE SRESTI SAMOGA SEBE.
I MOŽDA VAM SE NEĆE DOPASTI.
SVETLO SE GASI.
STISNITE PESNICE.
JER TAMO NA SAMOM IZLAZU
KOJI JE TEK MALA RUPA PRETVORENA
U KLJUČAONICU
MOŽETETE OTKRITI KAKO VAM TREBA KLJUČ
I MOŽDA GA NEĆETE NAĆI.
SVETLO SE GASI.
PRETRAŽITE DŽEPOVE SNOVA.
JER SAMO ŠTO SE BUDETE PROVUKLI
KROZ ONO ŠTO JE OD VAS OSTALO
MOŽETE OTKRITI KAKO STE OPLJAČKANI
I SIGURNO VAM SE NEĆE DOPASTI.
DRŽITE DOBRO SVOJE SNOVE
ZA MESTO BEZ SVETLA.
TO JE JEDINO ŠTO ĆETE VIDETI
ONDA KADA SE SVE UGASI
NA KORAK OD NESTANKA
O KOME NAS NIKO NIJE OBAVESTIO.


недеља, 29. март 2015.

MALI FILM O VELIKOM STRVU

Ovo je jedan kratki,filmski zapis o Ostrvu.nije potrebno mnogo toga reći da bi se osetilo nešto što nadilazi sopstveno,malo postojanje okruženo plavetnilom,suncem ,peskom i tragedijom koja se ovde može nanjusiti u vazduhu...Ovo je nekoliko ''ostrvskih'' sekundi...




''AKO TI IKAD ZATREBA DA ZNAŠ MOJE IME'' -''ΑΝ ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ'' (no.2)

''AKO TI IKAD ZATREBA DA ZNAŠ MOJE IME''
(mala zbirka pesama rasutih po različitim sveskama,pisanim na grčkom i srpskom 2014.
''ΑΝ ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ''
(η μικρή συλλογή ποιημάτων σκορπισμένων στα διάφορα τέτραδια,γραμμένη στα ελληνικά και στα σέρβικα 2014.)

''ΑΝ ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ'

''ΑΝ ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ''
(η μικρή συλλογή ποιημάτων σκορπισμένων στα διάφορα τέτραδια,γραμμένη στα ελληνικά και στα σέρβικα 2014.)

субота, 7. март 2015.

ZABRANITE MI SRCE

Προσθήκη λεζάντας
ZABRANITE MI SRCE.
BICE MI LAKSE.
TADA CU KONACNO BITI KOD KUCE.
BICU NA SVOME.
PAJACI CE OSTATI PO STRANI.
MOJE SRCE JE VEC ODAVNO NEZAKONITO.
SVE ONO STO U SEBI NOSI
NE MOZE SLUZITI OVAKVOM SVETU PROMASENOM I JADNOM
GLADNOM UVEK ISTIH MRZNJI I PUNOM UVEK ISTIH UGLEDNIH LICNOSTI
SA PROMAJOM U MOZGU.

четвртак, 12. фебруар 2015.

субота, 6. април 2013.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ


Το καλύτερο σχετικά με τη θάλασσα είναι ότι δεν αναγνωρίζει το χρόνο. Η θάλασσα δεν έχει το "σήμερα", ούτε είχε το "χτες", ούτε θα χει "το αύριο".Ο χρόνος είναι μια εφεύρεση του ανθρώπου. Το θαλασσό-αιώνιο δε χωράει το νου του. Το υγρό στοιχείο της παντοτινής ''θαλασσο-κίνησης δεν το αναγνωρίζουν τα μάτια μας θολωμένα με τα εφήμερα , κλειστά με τα προσωρινά ,σφραγισμένα με τα μικρής αξίας μπερδέματα. Η θάλασσα είναι ένα κουβάρι φτιαγμένο από τα νερά και τα άλατα που όταν θα ξετυλιχτεί θα μας δείξει ότι το τέλος δεν υπάρχει - θα μας δείξει ότι το ''μεγάλο νερό'' ξεκίνησε από μια σταγόνα.Μια σταγόνα χωρίς ηλικία.Μια σταγόνα που δεν έχει τίποτα με το χρόνο και τα ρολόγια.
Σάνια Βόινοβιτς

уторак, 9. октобар 2012.

ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ

                       ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ   ΚΑΙ   ΕΓΩ    

Και πάλι μου ήρθε το τίποτα
και μου κάνει την επίδειξη...

Σήμερα κάνει κρύο.
Ο ήλιος κρύφθηκε.
Η ποίηση που ψάχναμε έχει εξαφανιστεί
μαζί με κάθε ψευδαίσθηση 
ότι δε θα χαθούμε σε 
αυτή την πραγματικότητα,
ότι θα ξεφορτώσουμε τούτη την αυταπάτη 
που την περάσαμε για ζωη.


Το τίποτα και εγώ παλεύουμε,
αυτό έχει με το μέρος του
το χρόνο,
τον τόπο
και είναι πιο δυνατό με κάθε 
δευτερόλεπτο.
Με το μέρος μου είναι
οι αδυναμίες μου μόνο
και λίγα που έχω μάθει ως τώρα.


Κοιτάζω το ρολόι
και μετράω τα ντουλαπάκια της κουζίνας.
Δεν ήρθε κανένα γράμμα.
Φυσάω στα δαχτυλά μου
γιατί έχουν παγώσει.
Είναι μόλις 5 το απόγευμα
και  ήδη δεν υπάρχει φώς.
Ξέρω, εκεί στο δρόμο
κάθεται ένας μεθύστακας
με το σκύλο του
και ότι εκεί στην αυλή
ένας γείτονας παίζει με τη γάτα του
γιατί δεν έχει τίποτα άλλο να κανει.
Καταλαβαίνω ότι ο μεθύστακας,
ο γείτονας και εγώ είμαστε το ίδιο
- και εγώ δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω.

Το τίποτα και εγώ παλεύουμε,
αυτό έχει με το μέρος του
το χρόνο,
τον τόπο
και είναι πιο δυνατό με κάθε 
δευτερόλεπτο.
Με το μέρος μου είναι
οι αδυναμίες μου μόνο
και λίγα που έχω μάθει ως τώρα.

Παλέυω με το τίποτα
και μου λείπει η δύναμη,
θα με σώσει η νύχτα.
Η νύχτα μου τουλάχιστον προσφέρει
τους εφιάλτες.
Έτσι ξεχνώ το καθημερινό κενό -
με εφιάλτες της νύχτας όταν 
υπάρχω μόνο στον ύπνο.

Σάνια Βόινοβιτς  2012.








недеља, 7. октобар 2012.

Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΤΙΓΜΗ / SAVRŠENI TRENUTAK


Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Είναι όταν δεν μου χρειάζεται τίποτα,
όταν δε θέλω τίποτα
και απλά υπάρχω συμφιλιωμένη  με τον
αληθινό μου εαυτό και με την πραγματικότητα.

SAVRŠENI TRENUTAK

Je kada mi ništa nije potrebno,
kada ništa ne želim
i kada jednostavno postojim pomirena
sa svojim istinitim ’’ja’’ ,
pomirena sa stvarnošću.

Sanja Vojnović 2012.

BILO JE DANA...




BILO JE DANA

Bilo je dana kada se smrt činila
najboljim rešenjem.
Bilo je dana kada sam osećala
da su preko mene postavljene čelične šine
i da su me prikovale za dno mojih najgorih trenutaka
da su me vezale za postojanje bez moh učešća u njemu.
Bilo je mnogo gorih sati
nego što je ovaj.
Bilo je mnogo gorih minuta
pa opet ovaj mi se čini
podmuklijim od svih
jer mi je sve dosadilo.

Sanja Vojnović 2012.

понедељак, 1. октобар 2012.

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Ε'


ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Ε’
            (ΕΜΕΙΣ ΤΡΕΛΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ )

            Δούλευα μαζί με τους πρόσφυγες ,με αλκοολικούς, με ανθρώπους βίαιους ,με γυναίκες παντρεμένες με τα ρεμάλια που τις δέρνανε , με νεαρούς που ήδη στα δέκα εφτά τους ήξεραν ότι θα συνεχίσουν τις ζωές τους στα υπόγεια της κοινωνίας που ως ανώτατο αγαθό είχε το χρήμα που καταπατάει τα πάντα μπροστά του. Όλοι μας ξέραμε ότι είμαστε αναλώσιμοι .
            Δούλευα με τις γυναίκες που έγκυος πήγαιναν να σηκώνουν τα τελάρα και έτσι χάνανε τα παιδιά ή τα ξεφόρτωναν εάν η εγκυμοσύνη ήταν ανεπιθύμητη. Δούλευα με τους άνδρες που όλα αυτά έβρισκαν «αστεία» και γέλαγαν   με τις συμφορές των γυναικών. Δούλευα με τις γυναίκες που έπαιζαν με τους άνδρες και τους κάνανε να « τρώνε από το χέρι» τους υπάκουα λες και είναι σκυλιά.
            Δεν ήταν κακοί και περισσότεροι θα σου έδιναν το τελευταίο τους κομμάτι ψωμιού – κάτι που σπάνια θα συναντούσα ύστερα στη ζωή μου όταν θα γνωρίσω το «καλό κόσμο» που πήγαινε σχολείο , έπλενε τα δόντια του πριν πάει για να κοιμηθεί
και είχε ρούχα για κάθε περίσταση. Το « καλό κόσμο» λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο όπως και η φτωχολογιά , με μία μόνο διαφορά – ξέρει να κρύψει αυτά που δεν είναι καθωσπρέπει και να τα τυλίξει σε   διάφορα φούμαρα με μεταξωτές κορδέλες που ύστερα πουλάει ως σαβουάρ βιβρ ή κάτι παρόμοιο που κανένας δεν το αμφισβητεί.
  
 Βαθιά μέσα τους όλοι  αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούσαν έναν πόνο που δεν ήξεραν να το ονομάσουν γιατί τους έλειπαν οι κουβέντες, γιατί δεν ήξεραν καν ότι ένα τέτοιο συναίσθημα μπορεί να ονομαστεί. Το μόνο που είχαν στα χείλη τους ήταν η  λέξη «καημός» και η λέξη « μεράκι».
- Ωχ, έχω ένα καημό…πώς να το πω; Κάτι σαν να θέλει να βγει από την ψυχή μου, εδώ είναι, να εδώ στα στήθη μέσα… Με καίει, δεν με αφήνει να ζήσω…- ήταν τα λόγια τους όταν ήθελαν να μου περιγράψουν κάτι που τους βασάνιζε πολύ, κάτι που τους ήταν άφταστο .
- Μεράκι μου είναι και ποιος μπορεί να μου το απαγορέψει; - λέγανε στις στιγμές του απερίγραπτου πόνου, όταν κάνανε αυτό που « ζητούσε η ψυχή τους » χωρίς να υπολογίζουν το πόσο πολύ θα πληγωθούν μετά αφού  πραγματοποιήσουν αυτό που ήθελαν και φτάσουν « εκεί που τους τράβαγε η ψυχή».
            Τους έβλεπα πως είναι σαν να΄ταν κομμένοι στα δυο όταν περίμεναν τα νέα από  τους γιους ή τους συγγενείς που βρισκόταν στο στρατό . Τους έβλεπα όταν με τη χαρά κέρναγαν για τα χαρούμενα γεγονότα  όπως γέννηση του εγγονού. Τους έβλεπα πως τραυλίζουν μεθυσμένοι ή βρίζουν το θεό , το κράτος και τη « μάνα των γραφιάδων από τα γραφεία» , πως προφέρουν τις κατάρες με παράπονο. Παραπονιόντουσαν για τη μοίρα, για την αδικία, για τη φτώχεια που τους σταύρωσε.
            Ορισμένες φορές έπρεπε να είμαι σκληρή απέναντί τους όπως και αυτοί απέναντί μου.
            Μια φορά πήγα να χτυπήσω μια γριά με ένα τελάρο.
            Η ζωή δεν δείχνει την ευσπλαχνία στα πλάσματα καταδικασμένα να ζούνε σε ένα κόσμο που είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να τρώει τα κόκαλα  αυτών που δεν έχουν τίποτα μπροστά τους και δεν είχαν και τίποτα ποτέ τους πίσω εκεί απ΄οπου έχουν ξεκινήσει την πορεία τους.
            Η πίκρα που γνώρισα στην αποθήκη με προετοίμασε για όλες τις άλλες  που μου τις φύλαξε η μοίρα για μετά...

Σάνια Βόινοβιτς 2012.

субота, 29. септембар 2012.

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΛΑΦΑΤΑ

Εινα σκληρος ο αγωνας της ζωης, ο δρομος σου με αγκαθια ειναι σπαρμενος,
πολλες φορες θα πεσεις κατα γης
σαν θα σε απο το ανηφορο κουρασμενος
στο πελαγο του πονου σαν βρεθεις σαν ανταμωσεις κυμα αγριεμενο
μανα ω!! μανα μου θα πεις ταχα γιατι να με χ,εις γενημενο?
ειναι σκληρος ο αγωνας της ζωης
μα η πιστη σου στο τελος θα νικησει, γερα πατωντας διαβενε στη γη
κι ωρα του θριαμβου δεν θα αργησει!!
Νεκταριος Λαφατας

среда, 19. септембар 2012.

OVA STVARNOST JE ISTROŠENA




OVA STVARNOST JE ISTROŠENA



OVA STVARNOST JE ISTROŠENA



OVA STVARNOST JE ISTROŠENA
ISPUŠENA
OGOLJENA DO KOSTI
OPLJAČKANI SMO
I DŽEPOVI SU NAM
PRAZNI.
OVA STVARNOST
VIŠE NIJE ZA LJUDE
OSIM AKO NISU
ČLANOVI PARTIJE
POLITIČARI
ŠAŠAVI ZANESENJACI KOJI
ČEKAJU MESIJU
OSIM AKO NISU DOBROVOLJNO
POČELI DA SE PROSTITUIŠU
ZA NJEN RAČUN I ZA NJENE CILJEVE.
POJMA NEMAM KAKO SVE TO ČOVEK
MOŽE PODNETI
A DA NIJE LUD
ILI PIJAN.
VALJDA JE TAJNA U TOME ŠTO ČOVEK
PRITAJENO KRADOM POLUDI
A ONDA TU TAJNU ČUVA KAKO GA STVARNOST NE BI
DOČEPALA ZA GUŠU I TRAŽILA MU KUSUR..
POJMA NEMAM KAKO SVE OVO PODNOSIMO,OSIM AKO ZAISTA NISMO LUDI.

SANJA VOJNOVIĆ 2012.




http://www.facebook.com/pages/Tatjana-Vojnovic/152615438212016




















петак, 14. септембар 2012.

ΕΙΜΑΣΤΕ

                   
                                      ΕΙΜΑΣΤΕ

Είμαστε νεκροί και γυμνοί
και το μόνο που καλύπτει
τη γύμνια μας 
είναι το ύφασμα του Χρόνου
το πουκάμισο του Παρελθόντος
Είμαστε απόγονοι
των ξεχασμένων
και υπάρχουμε μόνο στις αναμνήσεις
Είμαστε στο τέλος
ενός κόσμου
που δεν ανασαίνει πια
με τις ανάσες μα
ούτε βηματίζει πια
με τα δικά μας τα βήματα
Είμαστε σκιές 
που δεν έχουν σώματα πια
που δεν έχουν ονόματα πια
Είμαστε νεκροί και γυμνοί
Εμείς που κάποτε
ζούσαμε στα λόγια 
μιας γλώσσας που ήταν ζωντανή 
Εμείς που κάποτε
ζούσαμε παντού
που ήρθαμε από μακριά
να αφήσουμε τα ίχνη 
και τώρα 
από εμάς δεν έμεινε 
τίποτα πια

Σάνια Βόινοβιτς 

9/2012

уторак, 4. септембар 2012.

JA SAM KAO MOST



                    JA SAM KAO STARI MOST

Ja sam kao stari most - još uvek povezujem dve obale, ono pre i ono buduće,ali 
vreme je načelo moju konstrukciju svojim nevidljivim i teškim koracima, pa se sada
i sama pitam hoću li preći preko,ili ću se pod težinom onoga što želim  raspasti.


Sanja Vojnović 4.septembar 2012.


ja sam kao stari most.s.v.'12.




                           

                

понедељак, 3. септембар 2012.

ČOVEK JE NESNOSNO BIĆE

                                   ČOVEK JE NESNOSNO BIĆE

       Prvo je nesnosan sam sebi.Stalno mu nešto smeta.Znam to po sebi.Uvek me nešto
''bocka'' ispod kože,pogotovo oko gležnjeva.Onda je tu i sindrom ''okovratnika'',zateže me 
neželjena stvarnost.
      Čovek je često biće kome treba dobar šamar.I to opet znam kroz sopstveno iskustvo.Šamar je terapeutsko sredstvo.Prvo me naljuti,onda me razgali jednom jasnom mišlju koja mi se uvek u tim situacijama dovuče odnekud iz najmračnijih daljina moje svesti : ''Ja sam nesnosno biće,nesnosno biće rođeno kao žena,a još uvek mi ništa ne mogu.Još uvek mogu da na sve to odmahnem,da im svima namignem i nastavim da teram svoje.''

Sanja Vojnović 3.avgusta 2012.

недеља, 2. септембар 2012.

ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ - Γκόρντανα Ραούσκη, μετάφραση- Σάνια Βόινοβιτς

                        
                                              ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
  

Ναι, νομίζω ότι η Γη είναι
Γαλάζια
Επειδή από την γενναία απόσταση
το γαλάζιο ξεπερνάει τη λάσπη
Και πιστεύω βαθιά
στον Bosh
Γιατί στην πείνα του μυαλού
και της καρδιάς του ηδονισμού
σερβίρει τη θρησκεία 
για απόλαυση

Από την άλλη πλευρά με την καρδιά μου
τον κόσμο ακουμπώ
Ιριδίζοντας το συναίσθημα
του ματιού για τη σπίθα
του μυαλού για τη φωτιά

Συγχώρα, Θεέ μου
αλλά εσύ ποιον προσεύχεσαι;
Θεέ, συγχώρα με
αλλά εσένα παίρνω ως παράδειγμα 

Γκόρντανα Ραούσκι ( ''Η πτήση στη φωλιά'' εκδόσεις B.K.C. 2012.)

μετάφραση: Σάνια Βόινοβιτς 2012.