DAN REPUBLIKE I KRLEŽINI ''DOBROTVORI''

Danas bi se slavilo.Ne znam koliko je savršena ili nesavršena ona ,moja prošla domovina bila,ali barem nisam čitala naslove tipa '' Soraja je glodar'',niti sam bila bombardovana nabotoksiranim razmišljanjima kvazizvezde i kvazi-instant-intelektulake Karleuše...Doduše,bilo je mnogo onih koji su bili povlašćeni,ali bilo je ipak zakona i reda.Mogu danas da prekrajaju istoriju,da slave kralja koji je zbrisao u London odnoseći tone narodnog zlata i iz slobodne zavetrine pretio Titu i komunistima i huškao neuravnotežene nacionaliste da progone sopstveni narod u ime kralja&co.,ali da su gazde itekako dobile ''po tamburi'' -jesu,da je ipak narod imao u svojim rukama svoju sudbinu - jeste.Možda ne uvek onoliko koliko bi trebalo,ali ni izbliza nije bilo ovakvog fizičkog i duhovnog iživljavanja nad običnim ljudima koji nisu stigl,ili mogli  da postanu lekari,inženjeri,intelektualci raznih profila.U Jugi je i čistačica imala vikend,kupovala redovno cipele,išla kod frizera i niko nije radio ''zato da bi radio'' i ''zato što se mora raditi'',već su ljudi radili za stvarnu,opipljivu platu...!!!
Da je ostalo one tvorevine možda danas ne bi bilo potrebe da se raspemo kao što smo se rasuli...
Da je ostalo imalo svesti i klasne rasvešćenosti koju nam je ponudila Jugoslavija,možda bi danas mogli da govorimo o tome kako ćemo svinje poslati tamo gde im je i mesto,ali ovako....

Na današnji dan 29.XI su na oslobođenoj teritoriji osnovali Jugoslaviju,danas na isti taj dan
mi moramo da progutamo sve ono što nije za gutanje i budemo sretni ako se zaposlimo u nekoj prodavnici za 12.000 dinara u kojoj će nam 'bati mater prvo gazda,a onda i mušterije,moramo da budemo sretni ako uopšte jedemo.Ako na hleb još nešto i namažemo -e,onda je bal!Ona tetkica-čistačica iz predhodnog pasusa,da kojim slučaj ''doluta'' u ovaj pasus,na mestu bi umrla.Od infarkta.
U današnje vreme imati za frizera,grejanje i tome slično znači biti privilegovan,znači biti deo one elite koja se iskristalisala posle raspada Jugoslavije i koja neverovatno liči na Krležinu dobrotvorku barunicu Kasteli!

Na današnji dan smo 1943. pokazali srednji prst eliti koja je do tada jela zlatnim kašikama,dok su svi ostali jeli govna -da li je potrebno reći - običnim kašikama zarađujući za ista u šivaonama po podrumima,u fabrikama gde nisu smeli ni na bolovanje,niti su smeli da sanjaju o povišici bedne plate...danas,na isti taj dan,vratili smo se unazad,pre 1943. i moramo biti srećni ako radimo,sitnice kao što su uredna isplata zarađenog,penziono i zdravstveno osiguranje nisu vredne spominjanja..

Danas je 29.XI 2014. ,ali je gore nego one ratne 1943. jer tada su ljudi imali viziju neke bolje sutrašnjice,dok danas imaju viziju rada za 12.000 dinara mesečno,pa dokle u mesecu s tim parama doguraju.Naravno,prva stanica u toj trci za preživljavanje su dobronamerni saveti dobročiniteljke tipa Krležinih Glembaja&barunica&klerofašista koji su se obogatili krađama,prevarama i ubistvima,da bi posle se posle pojavljivali na freskama,po zidovima,a onda,putujući kroz vreme i dogurali do autorskih emisija,pop ikona,dizajnera svemogućih kuraca-palaca '' za na se, u se i pod se''...sledeća stanica je osećaj krivice koje će vam današnji Glembajevi usaditi,jerbo ste nezahvalni ako ne prihvatite pravilo igre i ne upišate se od sreće ako vas zaposli lokalni hohštapler u svom butiku kojem ćete,kad nema posla da se razumemo!!,osim prodaje kineskih kreacija prati automobil,mutiti kolače,dovoditi dete iz škole jer mu je lepša polovina ''strašno umorna'',a na kraju ćete ga i ispušiti,ali dok ne dođete do ''filtera'' čeka vas dug put sagorevanja i paljenja dostojastva,ljudskosti i svega ostalog čega ćete morati da se odreknete za koru hleba..Na kraju te balade,jer o baladi se radi-ljudskoj baladi-ćete stići i pod točkove barunice Kasteli.Tačno na vreme kad ona žuri svojim kočijama,u turističku agenciju da uplati letovanje na nekoj od mediteranskih destinacija.Naravno,na kraju će se barunica izvući jer vi niste bili nikakav radnik,niti uopšte čovek,već parazit i na kraju će vam napakovati i pijanstvo!

Ajde,šta piljite sad u moj članak?! Svi vi,moji nekadašnji zemljaci sa prostora SFRJ,nemojte se zaustavljati,nego trk,pa pravo u onaj goreopisani butik!Mora se raditi!Šta vi mislite!Eno,samohrana majka radi za 12.000 dinara,stanarinu plaća 7.000dinara,struju 2.000,vodu 900dinara,pa radi i ne žali se!!Šta vi tu sebi zamišljate,a?!

A ja odoh da vidim da li su mi legel pare...čekam nekih 35.000dinara.To mi je deo plate,radim u Opštini.Ostatak su dnevnice za učestvovanje po raznoraznim komisijama.Mislite da se meni sviđa ovo što radim?!Ali moram,mora se nešto raditi!!

I kao što je odvjetnik barunice Kasteli primetio: ...'' na kraju krajeva od nečega se mora umrjeti'',ili drugim rečima -daj,odjebite više,dobro vam je i pod kopitama naših skupih,rasnih konja!!!Budite srećni da vam dajemo i tih 12.000dinara,mogli bismo mi vas uopšte i da ne plaćamo,ali dobri smo ljudi!!''

Sanja Vojnović
29.XI 2014.

PS.SREĆAN VAM PRAZNIK I SREĆNO BUĐENJE.VALJDA ĆE VAMA I MENI JEDNOM DOSADITI SAVREMENI GLEMBAJEVI,PA ĆEMO IH ZAJEDNO SA TIM KOČIJAMA,SA CELOM NJIHOVOM SVITOM U NEKU PROVALIJU!!!

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Ε'

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ Ε’

            (ΕΜΕΙΣ ΤΡΕΛΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ )

            Δούλευα μαζί με τους πρόσφυγες ,με αλκοολικούς, με ανθρώπους βίαιους ,με γυναίκες παντρεμένες με τα ρεμάλια που τις δέρνανε , με νεαρούς που ήδη στα δέκα εφτά τους ήξεραν ότι θα συνεχίσουν τις ζωές τους στα υπόγεια της κοινωνίας που ως ανώτατο αγαθό είχε το χρήμα που καταπατάει τα πάντα μπροστά του. Όλοι μας ξέραμε ότι είμαστε αναλώσιμοι .

            Δούλευα με τις γυναίκες που έγκυος πήγαιναν να σηκώνουν τα τελάρα και έτσι χάνανε τα παιδιά ή τα ξεφόρτωναν εάν η εγκυμοσύνη ήταν ανεπιθύμητη. Δούλευα με τους άνδρες που όλα αυτά έβρισκαν «αστεία» και γέλαγαν   με τις συμφορές των γυναικών. Δούλευα με τις γυναίκες που έπαιζαν με τους άνδρες και τους κάνανε να « τρώνε από το χέρι» τους υπάκουα λες και είναι σκυλιά.

            Δεν ήταν κακοί και περισσότεροι θα σου έδιναν το τελευταίο τους κομμάτι ψωμιού – κάτι που σπάνια θα συναντούσα ύστερα στη ζωή μου όταν θα γνωρίσω το «καλό κόσμο» που πήγαινε σχολείο , έπλενε τα δόντια του πριν πάει για να κοιμηθεί

και είχε ρούχα για κάθε περίσταση. Το « καλό κόσμο» λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο όπως και η φτωχολογιά , με μία μόνο διαφορά – ξέρει να κρύψει αυτά που δεν είναι καθωσπρέπει και να τα τυλίξει σε   διάφορα φούμαρα με μεταξωτές κορδέλες που ύστερα πουλάει ως σαβουάρ βιβρ ή κάτι παρόμοιο που κανένας δεν το αμφισβητεί.

  

 Βαθιά μέσα τους όλοι  αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούσαν έναν πόνο που δεν ήξεραν να το ονομάσουν γιατί τους έλειπαν οι κουβέντες, γιατί δεν ήξεραν καν ότι ένα τέτοιο συναίσθημα μπορεί να ονομαστεί. Το μόνο που είχαν στα χείλη τους ήταν η  λέξη «καημός» και η λέξη « μεράκι».

- Ωχ, έχω ένα καημό…πώς να το πω; Κάτι σαν να θέλει να βγει από την ψυχή μου, εδώ είναι, να εδώ στα στήθη μέσα… Με καίει, δεν με αφήνει να ζήσω…- ήταν τα λόγια τους όταν ήθελαν να μου περιγράψουν κάτι που τους βασάνιζε πολύ, κάτι που τους ήταν άφταστο .

- Μεράκι μου είναι και ποιος μπορεί να μου το απαγορέψει; - λέγανε στις στιγμές του απερίγραπτου πόνου, όταν κάνανε αυτό που « ζητούσε η ψυχή τους » χωρίς να υπολογίζουν το πόσο πολύ θα πληγωθούν μετά αφού  πραγματοποιήσουν αυτό που ήθελαν και φτάσουν « εκεί που τους τράβαγε η ψυχή».

            Τους έβλεπα πως είναι σαν να΄ταν κομμένοι στα δυο όταν περίμεναν τα νέα από  τους γιους ή τους συγγενείς που βρισκόταν στο στρατό . Τους έβλεπα όταν με τη χαρά κέρναγαν για τα χαρούμενα γεγονότα  όπως γέννηση του εγγονού. Τους έβλεπα πως τραυλίζουν μεθυσμένοι ή βρίζουν το θεό , το κράτος και τη « μάνα των γραφιάδων από τα γραφεία» , πως προφέρουν τις κατάρες με παράπονο. Παραπονιόντουσαν για τη μοίρα, για την αδικία, για τη φτώχεια που τους σταύρωσε.

            Ορισμένες φορές έπρεπε να είμαι σκληρή απέναντί τους όπως και αυτοί απέναντί μου.

            Μια φορά πήγα να χτυπήσω μια γριά με ένα τελάρο.

            Η ζωή δεν δείχνει την ευσπλαχνία στα πλάσματα καταδικασμένα να ζούνε σε ένα κόσμο που είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να τρώει τα κόκαλα  αυτών που δεν έχουν τίποτα μπροστά τους και δεν είχαν και τίποτα ποτέ τους πίσω εκεί απ΄οπου έχουν ξεκινήσει την πορεία τους.

            Η πίκρα που γνώρισα στην αποθήκη με προετοίμασε για όλες τις άλλες  που μου τις φύλαξε η μοίρα για μετά...

Σάνια Βόινοβιτς 2012.

TAMO GDE SAM JA

TAMO GDE SAM JA

KADA SAM UŠLA,ONA JE KUCKALA PORUKE.
SVEMOĆNO DRAŽAVNO PROVIĐENJE POSTAVILO JE NA TU
STOLICU.SIGURNO ZARAĐUJE 60.000 MESEČNO
U GRADU U KOME LJUDI JEDU KROMPIRE I NE KUPUJU
MLEKO DECI.
PODIGLA JE SVOJ POGLED SITE I NASPAVANE ŽENE
KA MOJOJ POJAVI U CRNOM.
TRAŽILA MI JE LEGITIMACIJU,PRELISTALA
RADNIČKU KNJIŽICU.
HTELA JE DA ZNA DA LI SAM TRAŽILA POSAO.
SAVETOVALA ME JE DA SE PRIJAVIM ZA RAD U
ŠIVAONICI.DA ŠIJEM 10 SATI STOJEĆI NA JEDNOJ
NOZI.
IMALA JE ONAJ PREZRIV POGLED
ODNEGOVAN U ATMOSFERI DOBRO PLAĆENE
AROGANCIJE DRŽAVNIH SLUŽBENIKA.
REKLA SAM JOJ DA ME TA SMEJURIJA OD
NAVODNOG POSLA NE ZANIMA.
GLEDALA JE U MENE KAO U ČUDOVIŠTE
- ŽENA PLAĆENA DA KOORDINIRA NEZAPOSLENE.
U SUŠTINI SVE ŠTO JE ZANIMALO JE KRAJ
RADNOG VREMENA , A MENI SE IŠLO
U KAPADOKIJU,NA KRAJ SVETA,U PUSTINJU...
TAMO GDE SE I ZAISTA NALAZIM.
TAMO GDE NEMA DOBRO KOORDINIRANOG
PRESIPANJA IZ ŠUPLJEG U PRAZNO.

SANJA VOJNOVIĆ  2012.