ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΚΥΛΟΣ

                      ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΚΥΛΟΣ

Και μη μου βάζεις το λουρί
μη μου μαθαίνεις τα κόλπα
από αυτά έχω ξεφύγει ήδη χίλιες φορές
και τα άφησα εκεί που ανήκουν:
στο μαγαζί του μεγαλύτερου παλιατζή - στο Παρελθόν
μαζί με τη σαβούρα 
που μαζεύεται εκεί
από τότε που γράφουμε
στο ράφι που ανήκεις και εσύ
μαζί με την λεκτική σου παλιοσαβούρα
με τους φούρνους για τους κατώτερους
για αυτούς που δεν υπάκουσαν τότε
όταν ήθελες να τους δώσεις σκυλίσια μούρη 
για διαφορετικούς όλων των εποχών που απέχουν
από το σωστό που αντιπροσωπεύει η δική σου
κατάλληλη για προβολή στα ΜΜΕ φάτσα
μαζί με τη βία σου που έχει
μία μάσκα του χαμόγελου για μάζες
μαζί με την πόζα του ψεύτικου Χριστού
που τον ξεκαρφώνεις για της ανάγκες σου
και προσκινώντας τις πληγές του
αναζητάς τις καινούριες που θα τις ανοίξεις
για να τρέξει το αίμα ποτάμι
για να επουλωθούν οι ουλές
των χαμένων κερδών σου
για να γεμίσει αυτή η ρημάδα
που την λένε προϋπολογισμός
και να σου φτάσουν τα φράγκα
για τις ορέξεις σου...
Πως βγήκες από κει πάλι
μπορεί να μην το καταλαβαίνω
αλλά σου λέω- δεν είμαι σκυλί εγώ
και μη μου πουλάς τις εξυπνάδες
μόνο και μόνο
γιατί τα μπράτσα μου δεν είναι σαν τα δικά σου
μόνο και μόνο
επειδή δεν είμαι κουστουμαρισμένη όπως είσαι εσύ
και πρόσεχε:
το αδύνατο το σώμα μου
στη θύελλα που έρχεται
με την ταχύτητα που θα πάρει
θα γίνει μία βολή στην δική σου
αδίστακτη καρδιά του καλοπληρωμένου σαδιστή
που εκτελεί το Ανώτερο Δίκαιο 
του φαγωμένου
και του βολεμένου

Δεν είμαι σκύλος εγώ
δε θα τρέξω όταν μου σφυρίξεις
Ούτε είμαι σκύλος , ούτε κάνω για σκυλί
γιατί δεν κάνω για το σήμερα το δικό σου εγώ
ενώ δε γυρίζω στο σκυλίσιο σου το χτες
γιατί δε γνωρίζω 
ψυχολογία
παιδαγωγεία
θρησκεία
μόρφωση του σήμερα
και το σημερινό σαβουάρ- βιβρ
γιατί
με κόβει το λουρί στο λαιμό
με καίνε οι αριθμοί
στους οποίους η ζωή μου έχει μεταφραστεί
από τους καλοπροέρετους νομοθέτες
από τους επισήμους υπερπατριώτες
από τους κρατικούς σκηνοθέτες
των καταστάσεων
που δικαιολογούν 
τα λουριά
τα μαστίγια
και τις αμέτρητες και αόρατες χρυσές φυλακές
που έχουν φυτέψει στις καρδιές μας
και που τις λατρεύουμε ομαδικός
λέγοντας - ''ακόμα καλά είμαι εδώ που βρίσκομαι''

Δεν είμαι σκύλος εγώ
γιατί δεν γνωρίζω σημερινές
νοοτροπίες, συνήθειες και ήθη
που έχουν κοπεί στα μέτρα
των χορτάτων
για να πάνε γάντι στη χοντράδα τους
και να γίνουν άλλο ένα παράσημο
στη μαύρη τους φορεσιά
στη στολή της αναισθησίας τους
που θα φορέσουν στην κηδεία 
των πεινασμένων
των άτακτων παιδιών της ανήσυχης σκέψης
και όλων αυτών που φταίνε γιατί είναι ζωντανοί

Δεν είμαι σκύλος εγώ
και δε θα γαβγίζω στη χορωδία
που την ονόμασες κοινωνία
όπου καθένας μας έχει το δικαίωμα
να υπηρετεί
να θυσιαστεί
να πεινάσει
να σκοτώνει
και να σκοτωθεί
για ένα Μεγαλύτερο Καλό
που όμως μοιράζεται σε λίγους


Δεν είμαι σκύλος εγώ
Είμαι αντάρτισσα της σκέψης
το όπλο του μέλλοντος
που σκιασμένο ήρθε  στο παρόν να σε βρει
να σε σβήσει
και να ανάψει το φως ξανά
να ανοίξει του μυαλού τα κλουβιά
και να αρνηθεί 
τα λουριά, τις θηλιές
και παρόμοια εκπαιδευτικά σου μέσα

Δεν είμαι σκύλος εγώ 
Είμαι  το πυρ που θα ξεκληρίσει το σόι σου
παίρνοντας μαζί του τα αγαπημένα σου παιδιά:
την Αμάθεια
την  Ημιμάθεια
την Παραπλάνηση
το Μίσος
και την Προκατάληψη

Σάνια Βόινοβιτς
11/11/2012

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΠΙΑ/ NE RAZUMEM VISE POEZIJU

Δεν καταλαβαίνω την ποίηση πια.Οι πύλες της για μένα είναι κλειστές.Χτυπάω,αλλά δεν ανοίγουν.
Προσπαθώ να ακούσω κάτι βάζοντας το αφτί μου πάνω στην επιφάνεια των γραμμάτων, αλλά
πάλι δεν ακούω πολλά.Το μόνο που μπορώ να αναγνωρίζω σαν ήχος είναι μία σύντομη και
παράξενη μελωδία που ψιθυρίζει κάτι που ξέρω εδώ και καιρό - ο,τι οι μέρες μου αρχίζουν
να τελειώνουν με την ίδια σκέψη,με τη σκέψη πως τώρα πια δεν υπάρχει γυρισμός στα εκείνα τα
χρόνια που πίστευα ο,τι είμαι αθάνατη,με τη σκέψη πως ποτέ ξανά δε θα είμαι νέα.
Δεν καταλαβαίνω την ποίηση πια.Η ποίηση χάθηκε μαζί με το μέλλον που δεν ήρθε ποτέ για να πάρει  τη θέση του. Αντί το μέλλον, ήρθε το αιώνιο παρόν.

Το παρόν δεν αναγνωρίζει την ποίηση.
Σάνια Βόινοβιτς 2012.

Ne razumem vise poeziju.Njene kapije za mene su zatvorene.Kucam,ali one se ne otvaraju.
Pokusavam da cujem nesto stavljajuci uvo na povrsinu slova,ali opet ne cujem nista.Jedino sto mogu da
prepoznam kao zvuk jeste jedna kratka i cudna melodija koja sapuce nesto sto vec odavno znam - da mi svi
dani pocinju da se zavrsavaju sa jednom istom mislju, sa mislju kako nikada vise necu biti mlada.
Ne razumem vise poeziju.Poezija se izgubila zajedno sa buducnoscu koja nikada nije dosla da zauzme svoje
mesto. Umesto buducnosti, dosla je vecita sadasnjost.

Sadasnjost ne prepoznaje poeziju.
Sanja Vojnovic 2012.