ΣΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

     ΣΤΟ ΚΟΜΙΤΗΡΗΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Δεν ονειρεύομαι σχεδόν
είκοσι χρόνια
πάνω από μισή μου ζωή δηλαδή.
Στις αποθήκες της μνήμης μου
όμως
υπάρχουν ακόμα αυτά
που κάποτε έλεγα όνειρα.
Είναι κουρελιασμένα
και δύσκολα τα αναγνωρίζω.
Έχουν χάσει το χρώμα τους.
Έχουν παλιώσει.
Έχουν ξεθωριάσει.
Έχουν πεθάνει και δεν ανασάνουν πια.
Έχουν μετακομίσει
στο κοιμητήριο με το όνομά τους
στην πόρτα του απάνω.
Που και που επισκέπτομαι
το κοιμητήριο των ονείρων μου
για να βρω κανένα σκελετό
που να ταιριάζει
με τη σημερινή μου κούραση
με τη σημερινή μου βαρεμάρα
με τη μαυρίλα
που με αιχμαλώτισε.
Τα κατάλληλα νεκρά όνειρα
τα καθαρίζω από τη σκόνη
και νιώθω
ότι θα έκλαιγα - αν ήξερα πως να το κάνω
ότι θα τους άναβα ένα κερί- αν πίστευα στο θεό
ότι θα τους έλεγα κάτι από αυτά που λένε οι άνθρωποι.
Αλλά έχω ξεχάσει
τα πάντα
και τα θαμμένα όνειρα
δε θα ξαναζωντανέψουν
όπως δε θα γυρίσουν πίσω
ούτε τα νιάτα μου
ούτε η αγνότητα
που κάποτε έβρισκα τόσο εύκολα
και σήμερα δεν μπορώ να την βρω πουθενά.

Σάνια Βόινοβιτς
15/11/2012

ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΙ ΓΥΜΝΟΙ

                        ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΙ ΓΥΜΝΟΙ

Είμαστε νεκροί και γυμνοί

και το μόνο που καλύπτει

τη γύμνια μας

είναι το ύφασμα του Χρόνου,

το πουκάμισο του Παρελθόντος .

Είμαστε απόγονοι

των ξεχασμένων

και υπάρχουμε μόνο στις αναμνήσεις.

Είμαστε στο τέλος

ενός κόσμου

του δικού μας κόσμου

που δεν ανασαίνει πια

με τις ανάσες μας

ούτε βηματίζει πια

με τα δικά μας τα βήματα.

Είμαστε σκιές

που δεν έχουν σώματα πια,

που δεν έχουν ονόματα πια.

Είμαστε νεκροί και γυμνοί.

Εμείς που κάποτε

ζούσαμε στα λόγια.

Εμείς που κάποτε

ζούσαμε παντού,

που ήρθαμε από μακριά

να αφήσουμε τα ίχνη

που εξαφανίζονται

στην πορεία μας προς το κενό,

προς το κενό που είναι ή μόνη μας

πατρίδα.

Σάνια Βόινοβιτς   2012.