Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ-Η ΒΟΜΒΑ ΜΟΥ/MOJE SRCE-MOJA BOMBA

DA LI POSTOJE ''SLUCAJNE '' MISLI?
DA LI SRCE SLUCAJNO POSTAJE BOMBA?
ΑΡΑΓΕ,ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΚΑΤΑ ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΣΚΕΨΕΙΣ;
ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΤΑ ΣΥΜΤΩΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΟΜΒΑ;

Σκέφτομαι - φταίω εγώ που δε θέλω υποκατάστατο της καρδιάς και αν στη θέση της φυτέψω μία βόμβα;
Razmisljam- da li je moja krivica sto ne zelim surogat srca i ako na njegovo mesto zasadim bombu?
Σάνια Βόινοβιτς
Sanja Vojnovic

Tanjine fotografije za moju pesmu ''Moje srce je umrlo.Tvoje jos uvek zivi?''

@tatjanaphoto (twitter)

@tatjanaphoto (twitter)

Η καρδιά μου πέθανε.Η δική σου ζει ακόμα;Moje srce je umrlo.Tvoje jos uvek zivi?

Περνάνε οι μέρες και εγώ βαριέμαι όλο και περισσότερο.

Κάθε ώρα είναι ένα πρόσθετο βάρος,ένα άλλο κρίκο στην

αλυσίδα της αβάσταχτης βαρεμάρας.

Γύρω μου δεν βλέπω τίποτα,

δεν βρίσκω τίποτα από 

αυτά που υπήρχαν  και ήταν αληθινά.

Βαριέμαι την ελπίδα, την αισιοδοξία , τις ωραίες σκέψεις,

τις παρηγοριές. 

Βαριέμαι τα αισιόδοξα μηνύματα 

που στέλνουν από τις οθόνες

τις πληρωμένες διαφημίσεις

και προωθήσεις των αξίων.

Η καρδία μου πέθανε

σε ένα άκαρδο και άδικο κόσμο.

Η δική σου ζει ακόμα;

Αντί καρδιά έχω ένα απέραντο κενό που 

δεν συμπληρώνεται 

ούτε με την ποίηση

ούτε με τα ωραία λόγια

ούτε με την υπόσχεση για το  μέλλον.

Δεν θεραπεύεται το κενό

με τις ψευδαισθήσεις

γιατί το κενό το δικό μου

είναι υπαρκτό και δεν του κάνουν τίποτα

 τα ψεύτικα του κόσμου.

Η καρδιά μου ήταν φτωχή

δεν είχε τίποτα εκτός από το ζεστό αίμα

που πάγωσε ανάμεσα στα μεταμοσχευμένα συναισθήματα

που μας προσφέρουν με ζόρι.

Η καρδιά μου η φτωχή πέθανε γιατί

έλεγε ''όχι''

γιατί δεν ήξερε να μετατρέψει τα ''είμαι''

και τα ''νιώθω'' στις μονάδες τις μέτρησης .

Βλέπετε, η καρδιά μου

δεν έμαθε εμπόριο...

Η καρδιά μου ήταν γεμάτη

αυτά που δεν πιάνει χέρι

και έτσι έγινα και εγώ

φτωχή στον κόσμο των πραγμάτων.

Η καρδιά μου δεν γνώριζε την ύλη.

Η καρδιά μου πέθανε,αλλά

όχι από τα γεράματα,ούτε από την αρρώστια

δεν σου είπα- εγώ την έπνιξα...

Εγώ σκότωσα την φτωχή μου καρδιά

γιατί δεν ήθελα να γίνει διακόσμηση.

Τώρα την θυμάμαι κάθε φορά που ακούω ένα ρολόι να κάνει

''τικ-τακ''...έτσι έκανα και αυτή

και ξέρω ότι δεν μου κρατάει κακία για αυτό που της

έκανα- κατάλαβα πως και η ίδια υπέφερε...

Η καρδιά μου πέθανε.

Η δική σου ζει- ακόμα;

CRNE RUPE....JA,PROMETEJ

NE VOLIM VEDRINU,ZVUCI TAKO JEFTINO,KAO SRECA
U OBLIKU NESTVARNIH ZENA SA TV REKLAMA...VISE
VOLIM MRAK KOJI NISTA NE OBECAVA...........................

 

Kada ne bi bilo crnih rupa,ne bi bilo ni mene.Ja sam njihov ptomak,ja iz njihovog vihora crpem sve sto znam.''Pogled kroz ruzicaste naocare'' ostavljam drugima,salonskim pudlicama,obozavateljima Dalaj Lame,borcima za amazonsku prasumu i prava pasa...mene privlaci pad Prometeja,nikako sigurna zavetrina...to prepustam drugima,pa neka se moja jedra i pocepaju,barem sam ja tako htela.

                       SVAKI PROMETEJ VISE VOLI SVOJU OKOVANOST,SVOJ
KAVKAZ,NEGO ZAVETRINU I UDOBNOST.IZ PROMETEJEVE MUKE RADJA SE SVETLOST,JER SAMO COVEK SPREMAN NA ZRTVU BEZ DA MU SE TO NA BILO KOJI NACIN PLATI,MOZE OSVETLITI PUT KOJIM KORACA ZNANJEM.

Zlatne Makaze i njegova tuga...

Zlatne Makaze su zapravo covek,

tip koji prepravlja odecu i drzi istoimenu krojacku radionicu.

On je ''ekspres-krojac'',on je Arapin zarobljen kraj sivace masine.

Svi misle da mu dobro ide,ali on zna pravu i jedinu istinu - on tavori

udevajuci konce,namotavajuci spulnice....

On tavori tacno dvanaest godina u ulici preko puta pozorista

u kome Vladimiros igra pecinskog coveka.

On tavori jer je samo prema spoljasnjosti i poreskoj prijavi krojac.

On nije krojac.

To znaju svi.

I Egipcanka bivsa trbusna plesacica koja sada prodaje koznu garderobu...

I Vladimiros iz pozorista bi to znao da nije toliki snob...

On nije krojac ,vec bubnjar.

Bubnja,udara o tam-tamove , u tuberlekije i pusi cigarilose

kada nema musterija....

Uzdise dok menja zibzare babama koje kod njega ulaze kako bi

prepravile suknje koje ce nositi na probama crkvenog hora.

Dvostruko uzdise kada dodje Dijana sa kanala jedan i 

zaboravi da plati prepravku haljina.

Zlatne Makaze

odbija da bude krojac,sivac i da ga svako zajebava

za pet eura koliko dobija za skracivanje nogavice.

I zato Zlatne makaze i trbusna plesacica

kuju plan...

Bice to njen povratak na scenu i on ce u tome

odbubnjati svoju ulogu....ulozice novac koga nemaju previse

i ritam svojih srca koja udaraju u arapskom ritmu

zbog koga nikada nisu mogli da udisu atinski vazduh

i radovali se svakom pesku donetom vetrom iz Afrike

koje su samo atinske domacice psovale jer su morale

da ciste zaluzine.

Ali,sta su one znale o njihovim africkim plucima?

Sta su one mogle znati o Zlatnim Makazama 

i njegovj tugi?

Prolaze nedelje i Zlatne Makaze

hvata groznica gora nego ona zlatna koja je hvatala kravare u Americi.

Egipcanka je naredila da joj se sasije 12 kostima sa sve zlatnim koncem 

jer bitno je da se presijava na sceni...

Svakog dana prave probe u njegovoj radionici.

Tada ,samo tada Zlatne Makaze postaju Arapin muzicar

covek koji je otisao predaleko da bi se odrekao svojih bubnjeva.

Tada,dok udara u tuberleki,a Sami igra izvijajuci telo,Zlatne Makaze

su opusten covek koji konacno moze sam sebi 

da prizna istinu:

coveka ne odredjuje taj komad hleba

koji mu diktira posao kojim se bavi,

vec onaj hleb koji sanja

kraj prasnjave sivace masine u radionici punoj cioda

po cijem patosu se vuku konci.

Poslednji put sam videla Zlatne Makaze

dok je sedeo na stolici tupo zureci kroz izlog

u ruci mu  se pusila cigara

sa zidamu  se smejala sfinga

a tip iz radionice za stampanje bluza

mi je namignuvsi pokazao na njega i rekao:

''Γάμησε τα, jebi ga, vidis sta se desava?

Covek dodje iz piramida i ne moze da ih zaboravi...

sta njemu znaci sto ce izgubiti sve musterije?!

Bolje je izgubiti sve musterije,nego sebe...''

Uskoro je krojacka radionica zatvorena.

Zlatne Makaze je protracio sav novac

na ''umetnicku karijeru'' koju je zapoceo sa 45 godina

preko puta pozorista gde su se igrale ozbiljne predstave

koje nista nisu govorile o velikim tugama

Arapina krojaca koji je hteo da pobegne od igli 

i lanaca u obliku konca

 Preselio se  u jeftiniji lokal

odneo je sa sobom krojacku lutku i sivacu masinu,

 i svoje snove.

Covek dodje iz piramida i ne moze da ih zaboravi...

sta njemu znaci sto ce izgubiti sve musterije?!

Bolje je izgubiti sve musterije,nego sebe...''

27.01.2014

SANJA VOJNOVIC

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΟΥ....ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΚΟΡΚΙ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΟΥ....ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΚΟΡΚΙ

Τα ''Ματωμένα Χώματα''  είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο που μου θυμίζει τον Γκόρκι και το έργο του ''Στα Ξένα Χέρια''.Αν έχετε διαβάσει το ένα από τα δύο βιβλία , οπωσδήποτε διαβάστε και το άλλο γιατί αυτά τα δύο έργα είναι ''δίδυμα'' . Ο Μάξιμ Γκόρκι και η Σωτηρίου ήταν πολύ κοντά όσο αφορά τον τρόπο με τον οποίο έχουν ζήσει και περιγράψει ένα κόσμο αφιλόξενο προς τον άνθρωπο φτωχό που προσπαθεί να ζήσει τη μοναδική του ζωή στα δόντια των -για πολλούς ''αθέατων'' και ''άγνωστων'' - ισχυρών παιχτών που δημιουργούν τις καταστάσεις οι οποίες τσακίζουν τα κόκαλά των ανθρώπων.Τα παιχνίδια της εξουσίας που καθρεφτίζονται πρώτα και καλύτερα στην συμπεριφορά των αφεντικών απέναντι στους υποταγμένους τους , απέναντι στη λεγόμενη ''μάζα'' που δεν είναι κανείς άλλος παρά εγώ και εσύ ,τα έχουν ''εικονογραφήσει'' και οι δυο τους ( Σωτηρίου και Γκόρκι) τόσο καλά που τις ίδιες καταστάσεις ,το ίδιο και απαράλλαχτο χλευασμό για τους ''ραγιάδες'' αναγνωρίζεις και σήμερα-τόσα χρόνια μετά- διαβάζοντας τα προαναφερόμενα έργα.
Αλλά ποιος σήμερα διαβάζει τα έργα που λένε τις αιώνιες αλήθειες;
Είναι πιο εύκολα να καταναλώνουμε ''φαστ φουντ'' των γραμμάτων, τα ''ετοιματζίδικα'' ενός ψευδοπολιτισμού που παίρνουμε ''πακέτο'' με τις καινούριες ανάγκες που δημιουργούνται καθημερινά για να μας σκλαβώσουν με την ιδέα πως θα γίνουμε και εμείς οι ίδιοι ''κυρίαρχοι'' στον κόσμο των ''μεγάλων'' και ''δυνατών'' που ''μόνο προς το παρόν'' μας πατάνε...ενώ κάποια στιγμή θα μας ''δεχτούν'' στην παρέα των εκλεκτών και της ελίτ...
Όσο έχεις στο πίσω του μυαλού σου την φιλοδοξία να γίνεις ''κάποιος'' και ''κάτι'' δεν διαβάζεις τα παραπάνω έργα, ούτε αυτά που με την ειλικρίνειά τους αγγίζουν τα σημεία της ύπαρξής που πραγματικά σε πληγώνουν...διαβάζεις τα ''σερβιρισμένα'', τα ΄'κομμένα και ραμμένα'' για τα ''γούστα'' του εμπορίου.
ΣΑΝΙΑ ΒΟΪΝΟΒΙΤΣ 24/01/2014 

A LETTER FROM SERBIA FOR A MAN THAT DOESN'T EXIST ANYMORE''

''A LETTER FROM SERBIA FOR A MAN THAT DOESN'T EXIST ANYMORE'' Today is your funeral.Fact that you are dead,that you do not exist anymore,that you are not around, sounds like a shut from a gun.Many people can't except this-and I'm one of them. Our time is hard one,and life itself is a marathon race wich you never know where it will take you ,or how it will end. Forty years is not much,but you deicides to go away- the bitterness won.You decided to liberate youself from everything and to leave us.Many say that even a God likes a good company and the good people, so He called you and you travelled close to Him to soon. So long, my friend! I did a mistake- you're not dead, you'll live in the memory of those who knew you forever. (for Milan who today put an end on his life) Tatiana Voynovich translation ( poor one!) Sania Voynovich